Halocosa

Halocosa
Azarkina et Trilikauskas, 2019
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	pajęczaki
Rząd	pająki
Podrząd	Opisthothelae
Infrarząd	pająki wyższe
Rodzina	pogońcowate
Podrodzina	Evippinae
Rodzaj	Halocosa
Typ nomenklatoryczny
Lycosa cereipes L. Koch, 1878
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Halocosa – rodzaj pająków z rodziny pogońcowatych i podrodziny Evippinae.

Pająki o ciele długości od 6,4 do 13,2 mm. Karapaks jest niski, od trzech do czterech razy dłuższy niż wysoki, brudnobrązowy z żółtawym wzorem obejmującym motylkowatą plamkę wokół jamki, parę nerkowatych plamek za polem ocznym i trzy pary kropek przy krawędziach. Części karapaksu głowowa i tułowiowa nie są rozgraniczone bruzdą. Szczękoczułki mają po trzy zęby na krawędziach przedniej i tylnej. Kolor sternum jest brązowy. Odnóża są jasno ubarwione, obrączkowane; kolejność ich par od najdłuższej do najkrótszej to IV, I, II, III lub IV, I, III, II. Uda mają trzy kolce grzbietowe, rzepki jeden kolec grzbietowy, a golenie i nadstopia dwóch ostatnich par dwa kolce grzbietowe. Golenie dwóch początkowych par mają po trzy pary kolców brzusznych. Opistosoma (odwłok) z wierzchu jest brudnobrązowa, upstrzona nakrapianiem, od spodu zaś jednolicie żółta^[1][2].

Nogogłaszczki samca mają łezkowate cymbium z niewielkim, przednio-bocznie usytuowanym subtegulum, duże tegulum z długą, podtrzymującą embolus listewką po stronie przednio-bocznej oraz z ku przodowi skierowaną wypustką po stronie tylno-bocznej, zaopatrzoną pośrodku w skleryt tegularny i zwieńczoną konduktorem. Przewód nasienny bulbusa robi w połowie przednio-bocznej ostrą pętlę. Apofyza medialna leży blisko tylno-bocznej części tegulum, pozbawiona jest wypustek, za to na wewnętrznej powierzchni opatrzona jest kieszonką lub bruzdką, w której spoczywa szczyt embolusa. Obok dużej i ostro zakończonej apofyzy terminalnej obecna jest błoniasta apofyza subterminalna, określana jako rozwidlenie tej pierwszej. Sam embolus wyrasta na drugiej godzinie tegulum, ma postać wydłużoną, biczykowatą, lekko przy wierzchołku zakrzywioną i zatacza niemal pełne koło. W przeciwieństwie do podobnej Xerolycosa embolusowi nie towarzyszy błona^[1][2].

Samica ma dość małą, zajmującą 1/5 szerokości opistosomy, gęsto zarośniętą białymi szczecinkami płytkę płciową pozbawioną przedsionka i całkowicie nakrytą przez kwadratową lub prostokątną, pozbawioną trzonka przegrodę. Szczeliniaste, położone w przedniej części otwory kopulacyjne przechodzą w głębokie rozdęcia, a te w szerokie i słabo zesklerotyzowane przewody kopulacyjne. Za bruzdą epigastralną każdy przewód staje się silnie zesklerotyzowany i częściowo skręcony, a wieńczy go mniej lub bardziej maczugowata spermateka. Charakterystyczna jest obecność w silnie zesklerotyzowanej części przewodu palcowatych, maczugowatych lub rurkowatych gruczołów dodatkowych, których brak u podobnej Xerolycosa^[1][2].

Pająki te zasiedlają solniska oraz pobrzeża słonych jezior i mórz. Bytują na powierzchni gruntu, gdzie doskonale się kamuflują^[1].

Rodzaj palearktyczny, znany z południowej Ukrainy, południowej części europejskiej Rosji, syberyjskiej części Rosji, Azerbejdżanu, Kazachstanu, Turkmenistanu, Tadżykistanu, Iranu oraz Chin – z Sinciangu, Qinghai, Ningxia i zachodniej Mongolii Wewnętrznej^[3][1].

Takson ten wprowadzony został w 2019 roku przez Galinę Azarkinę i Laimonasa Trilikauskasa na łamach „Zootaxa”. Autorzy umieścili w nim trzy gatunki, typowym wyznaczając Lycosa cereipes^[2]. W 2024 roku Wang Luyu i współpracownicy zsynonimizowali jeden z nich^[1] i po tej rewizji do rodzaju zalicza się dwa opisane gatunki^[3][1]:

• Halocosa cereipes (L. Koch, 1878)
• Halocosa hatanensis (Urita, Tang et Song, 1993)

Azarkina i Trilikauskas zaklasyfikowali Halocosa do podrodziny Lycosinae^[2], jednak Wang i inni przenieśli go do podrodziny Evippinae^[1].