Ningxia

Region Autonomiczny Ningxia Hui

Nazwa chińska Pismo uproszczone 宁夏回族自治区 Hanyu pinyin Níngxià Huízú Zìzhìqū Nazwa skrócona 宁 (Níng)
region autonomiczny
Państwo	ChRL
Stolica	Yinchuan
Kod ISO 3166-2	CN-64
Gubernator	Xian Hui[1]
Powierzchnia	66 000 km²
Populacja (2020) • liczba ludności	7 202 654[2]
• gęstość	110 os./km²
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba prefektur	5
Liczba powiatów	21
Liczba gmin	219
Położenie na mapie Chin
Multimedia w Wikimedia Commons
Informacje w Wikipodróżach
Strona internetowa

Ningxia (wym. [nǐŋɕjâ]; Region Autonomiczny Ningxia Hui; chin: 宁夏回族自治区; pinyin: Níngxià Huízú Zìzhìqū) – region autonomiczny w północnych Chinach. Ningxia graniczy z prowincjami: Shaanxi, Gansu oraz z regionem autonomicznym Mongolia Wewnętrzna. Przez jego terytorium przepływa Żółta Rzeka. Większość obszaru ma charakter pustynny lub półpustynny.

Region obejmuje zachodnie obszary Wyżyny Lessowej, ograniczone od zachodu szeroką doliną rzeki Huang He. Na zachód od rzeki ciągnie się równolegle do niej pasmo gór Helan Shan, a dalej pustynna równina.

Panuje klimat umiarkowany kontynentalny - ciepły i suchy. Średnie temperatury: styczeń: - 10 °C, lipiec: 23 °C. Roczna suma opadów ok. 100 mm (opady głównie w porze letniej). Często występują burze piaskowe.

Ningxia jest pierwotną siedzibą ludu Hui, który językowo nie różni się od ludu Han (głównej grupy ludności Chin) ale od wieków wyznaje islam, który został przyjęty w wyniku kontaktów z muzułmańskimi kupcami.

Pod względem etnicznym ludność jest mieszana. Składa się z Hui, stanowiących prawdopodobnie około 50% ludności, oraz Chińczyków Han i nielicznych Mongołów.

Do końca dynastii Qing tereny obecnego regionu Ningxia były częścią Mongolii Wewnętrznej. W 1914 roku obszar ten został wydzielony i włączony do prowincji Gansu. W 1928 roku utworzono odrębną prowincję Ningxia.

Po utworzeniu Chińskiej Republiki Ludowej Ningxia została w 1954 roku ponownie włączona do prowincji Gansu, jednak już 4 lata później na nowo ją wydzielono, nadając jej wówczas status regionu autonomicznego^[3].

Region ten jest jednym z najuboższych obszarów Chin (zajmuje przedostatnie miejsce przed Tybetem pod względem wytwarzanego PKB). Podstawą gospodarki jest rolnictwo. Stosunkowo dobre warunki dla rolnictwa stwarza osłonięcie rejonów nawadnianych od suchych wiatrów północno-zachodnich przez góry Helan Shan. Uprawia się m.in.: ryż, pszenicę, proso, kukurydzę a z roślin przemysłowych: bawełnę, len zwyczajny, sezam, buraki cukrowe. Duże znaczenie ma także hodowla koni, wielbłądów, owiec. Występują tu takie kopaliny jak: ropa naftowa, rudy żelaza, srebro, fosforyty, kaolin, węgiel kamienny. Istnieje słabo rozwinięty przemysł włókienniczy, spożywczy, maszynowy, chemiczny i hutniczy.

Do aktywizacji tego zaniedbanego obszaru przyczyniła się budowa linii kolejowej Baotou-Lanzhou w 1958 roku. Z surowców mineralnych duże znaczenie ma eksploatacja soli ze słonego jeziora Jilantai Yanchi. Zbudowana dla wywozu soli linia kolejowa o długości 120 km, łączy je z koleją Baotou-Lanzhou.

Ningxia dzieli się na 5 prefektur miejskich:

Mapa	Lp.	Nazwa	Chiński	Hanyu pinyin	Siedziba
	— Prefektury miejskie —
	1	Yinchuan	银川市	Yínchuān Shì	Dzielnica Xingqing
	2	Shizuishan	石嘴山市	Shízuǐshān Shì	Dzielnica Dawukou
	3	Wuzhong	吴忠市	Wúzhōng Shì	Dzielnica Litong
	4	Zhongwei	中卫市	Zhōngwèi Shì	Dzielnica Shapotou
	5	Guyuan	固原市	Gùyuán Shì	Dzielnica Yuanzhou

• Andrzej Maryański, Andrzej Halimarski: "Chiny", Wydawnictwo Naukowe PWN, 1980, Warszawa 83-01-00952-7

• Ningxia regional government website (simplified Chinese). nxny.gov.cn. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-04-29)].
• Large map of Ningxia. muztagh.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2005-10-31)].