Udo
Udo (łac. femur) – część kończyny miednicznej (tylnej lub dolnej) kręgowców pomiędzy stawem kolanowym a biodrowym, a także człon odnóży stawonogów. U stawonogów udo stanowi część telopoditu, odpowiadającą meropoditowi skorupiaków. Leży pomiędzy krętarzem a golenią lub pomiędzy krętarzem a rzepką (u roztoczy kolanem), ale może być poprzedzone jeszcze przedudziem. Udo może także ulegać wtórnemu podziałowi na dwa człony: basifemur i telofemur. Wśród owadów udo jest często najdłuższą i najsilniejszą częścią odnóża. Szczególnie silnie wykształcone jest w odnóżach skocznych, np. u prostoskrzydłych.
| femur | |
 Udo kobiety | |
 Udo mężczyzny |
Udo (łac. femur[1]) – część kończyny miednicznej (tylnej lub dolnej) kręgowców pomiędzy stawem kolanowym a biodrowym, a także człon odnóży stawonogów[2].
U stawonogów udo stanowi część telopoditu, odpowiadającą meropoditowi skorupiaków. Leży pomiędzy krętarzem a golenią lub pomiędzy krętarzem a rzepką (u roztoczy kolanem), ale może być poprzedzone jeszcze przedudziem[3]. Udo może także ulegać wtórnemu podziałowi na dwa człony: basifemur i telofemur[4]. Wśród owadów udo jest często najdłuższą i najsilniejszą częścią odnóża. Szczególnie silnie wykształcone jest w odnóżach skocznych, np. u prostoskrzydłych[3].
Galeria
[edytuj | edytuj kod]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jan Henryk Spodnik, Mianownictwo anatomiczne polsko-angielsko-łacińskie, Wrocław: Edra Urban & Partner, 2022, s. 31, ISBN 978-83-66960-76-3.
- ↑ Czesław Jura: udo. W: Encyklopedia biologiczna. Czesław Jura, Halina Krzanowska (red). T. XI: Tk–Wr. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000, s. 132. ISBN 83-85909-55-9.
- ↑ a b R. E. Snodgrass: Principles of Insect Morphology. Cornell University Press, 1935.
- ↑ Zoologia: Stawonogi. T. 2, cz. 1. Szczękoczułkopodobne, skorupiaki. Czesław Błaszak (red. nauk.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 3, 357. ISBN 978-83-01-16568-0.
