Rhamphocoris

Rhamphocoris
Kirkaldy(inne języki), 1901
Rhamphocoris guizhouensis(inne języki)
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	pluskwiaki
Podrząd	pluskwiaki różnoskrzydłe
Infrarząd	Cimicomorpha(inne języki)
Nadrodzina	Naboidea
Rodzina	zażartkowate
Podrodzina	Prostemmatinae
Plemię	Phorticini
Rodzaj	Rhamphocoris
Typ nomenklatoryczny
Rhamphocoris dorothea Kirkaldy, 1901
Synonimy
Aristonabis Reuter et Poppius, 1909 Harrisiella China et Miller, 1953
Systematyka w Wikispecies
Multimedia w Wikimedia Commons

Rhamphocoris – rodzaj pluskwiaków z podrzędu różnoskrzydłych, rodziny zażartkowatych i podrodziny Prostemmatinae. Obejmuje 15 opisanych gatunków. Zamieszkują orientalną Azję i zachód krainy australijskiej.

Pluskwiaki o ciele podługowato-owalnym w zarysie, grzbietowo-brzusznie spłaszczonym^[1][2], długości od 3,8 do 7,5 mm. W kolorystyce dominują dwie lub trzy barwy. Wierzch ciała zwykle jest ciemnobrązowy do czarnego z kontrastującymi znakami czerwonymi, pomarańczowymi, żółtymi lub białymi albo głównie czerwony, przy czym półpokrywy zawsze są dwu- lub trójbarwne z ciemnobrązowymi do czarnych zakrywkami o żółto rozjaśnionych brzegach nasadowych. Owłosienie jest silne tak na ciele, jak i na odnóżach i czułkach, na głowie i tułowiu gęste i długie^[1].

Głowa jest dłuższa niż szersza, ku przodowi wystająca, błyszcząca, zwykle jednobarwnie pomarańczowa, czerwona, ciemnobrązowa lub czarna, rzadziej dwubarwna. Czoło i ciemię są wypukłe. Nadustek jest krótki i, podobnie jak płytki żuwaczkowe umieszczony grzbietowo. Oczy leżą w tyle głowy, a tuż za ich tylnymi brzegami leży para bocznych przyoczek. Czułki wyrastają przy brzusznych krawędziach oczu. Pierwszy człon mają krótki, zwykle żółty lub czerwony, drugi człon zwykle ciemnobrązowy do czarnego, a trzeci i czwarty żółte do żółtobrązowych, przy czym trzeci często nieco spłaszczony, a ostatni zawsze lekko wrzecionowaty. Płytki szczękowe są niewielkie i trójkątne, a bukule szerokie i zaokrąglone. Kłujka jest silnie zakrzywiona i ku tyłowi sięga do środkowej pary bioder lub kończy się nieco wcześniej; barwę ma zwykle żółtą lub czerwoną, rzadko ciemnobrązową. Pierwszy jej człon jest rozdęty i przednio-brzusznie sterczący, drugi najdłuższy i odsiebnie poszerzony, trzeci o połowę krótszy od poprzedniego, a ostatni, czwarty, bardzo krótki^[1].

Przedplecze jest trapezowate, błyszczące, zwykle jednolicie czerwone, pomarańczowe, ciemnobrązowe lub czarne, rzadko z tylną częścią tylnego płata żółtobrązową. Przedni płat ma wzdłużną bruzdę pośrodku i słabo zaznaczoną obrączkę apikalną. Tylny płat wygraniczony jest od poprzedniego punktowanym paskiem, mocno ku tyłowi rozszerzony, o prostych lub lekko zaokrąglonych kątach barkowych i prostej do nieco wklęsłej krawędzi tylnej. Tarczka ma kształt prawie trójkątny z mocno wyokrąglonym wierzchołkiem i podzielona jest na wklęsłą okolicę przednią i wyposażoną w rozdęty kil z trzema żeberkami okolicę tylną. Powierzchnię ma matową, rzadko z lśniącym środkiem, zawsze jednolicie czerwoną, ciemnobrązową lub czarną. Skrzydła są w pełni wykształcone. Przykrywka ma lekko wklęsłą krawędź kostalną i wysklepione żyłki, a międzykrywka falistą krawędź dośrodkową. Owalna, matowa zakrywka ma zwykle trzy komórki i jest dłuższa niż przykrywka z międzykrywką. Boki i spód tułowia są ciemnobrązowe do czarnych, czasem częściowo z czerwonawym odcieniem. Śródpiersie ma kształt sześciokąta, a zapiersie jest zwykle bardzo szerokie. Ujścia gruczołów zapachowych między środkowymi i tylnymi biodrami są małe, a towarzyszące im ewaporatoria rozlegają się na większą część episternitów zatułowia^[1].

Odnóża mają kuliste biodra, środkowe i tylne szerzej rozstawione niż przednie. Uda bywają dwu- lub jednobarwne. Przednia ich para jest rozdęta, zwykle na spodzie opatrzona kolcem lub trójkątnym wyrostkiem, zawsze z drobnymi kolcami. Golenie są ciemnobrązowe lub czerwone, czasem odbarwione na szczycie, w odsiebnej części rozszerzone lub zakrzywione. Tylko przednia ich para ma w części wierzchołkowej szczeciniaste przylgi (łac. fossula spongiosa). Stopy są żółte, trójczłonowe, tylne najdłuższe. Przedstopia mają parę rozbieżnych, szczecinkowatych parempodiów i pozbawione są przylg^[1].

Spód odwłoka jest błyszczący, pomarańczowy do czerwonego, często z ciemnymi znakami. Listewki brzeżne są dobrze wykształcone, czerwone, rzadziej brązowe, zbudowane z prostokątnych laterotergitów, oddzielonych od mediotergitów wklęśniętą błoną. Genitalia obu płci umieszczone są brzusznie. U samca owalny pygofor ma bardzo wąski otwór genitalny o postaci łukowatej szczeliny z zagłębionymi apofizami paramer. Te z kolei są spłaszczone, ostrzowate, zaopatrzone w zaokrąglony do prawie trójkątnego wyrostek środkowy. Falloteka ma rozdętą część nasadową, błoniastą część środkową i rurkowatą część odsiebną z wierzchołkowo umieszczonym otworem. Przewody nasienne mają kształt długich wstążek. Endosoma wykształcona jest w formie niepłatowanego, błoniastego woreczka z niewielkim pólkiem drobnych kolców. Narząd Ekbloma ma od 10 do 12 szczecinek rozmieszczonych w dwóch ukośnych rowkach. U samicy występuje krótkie, lancetowate pokładełko^[1].

Owady te zasiedlają m.in. nizinne i górskie lasy deszczowe, tropikalne i subtropikalne zarośla oraz lasy liściaste z bambusami w podszycie. Prowadzą skryty tryb życia. Bytują w szczelinach kory, do czego przystosowane są przez grzbietobrzuszne spłaszczenie ciała^[1].

Rodzaj orientalno-australijski^[1]. Podawany jest z Kuejczou, Junnanu i Hajnanu w południowych Chinach^[2], Tajwanu, Wietnamu, Laosu, Tajlandii, Malezji, Filipin, Indonezji (z Borneo i Celebesu) oraz australijskiego Queenslandu, gdzie sięga na południe do południowo-wschodniej części stanu^[1].

Takson ten wprowadził w 1901 roku George Willis Kirkaldy, jako wówczas monotypowy, z opisanym w tej samej publikacji Rh. dorothea jako jedynym gatunkiem^[3]. Wprowadzony w 1909 roku przez Oda Reutera i Bertila Roberta Poppiusa rodzaj Aristonabis^[4] oraz wprowadzony w 1953 roku przez Williama Edwarda Chinę i Normana C.E. Millera rodzaj Harrisiella^[5] zsynonimizowane zostały z omawianym taksonem w 1970 roku przez Izjasława Kierżnera^[6].

Do rodzaju zalicza się 15 opisanych gatunków^[2][1]:

• Rhamphocoris borneensis (Schumacher, 1914)
• Rhamphocoris dorothea Kirkaldy, 1901
• Rhamphocoris elegantulus (Schumacher, 1914)
• Rhamphocoris guizhouensis Zhao, Mao et Cao, 2019
• Rhamphocoris hasegawai (Ishihara, 1943)
• Rhamphocoris humeralis (China et Miller, 1953)
• Rhamphocoris linnavuorii Cassis, 2016
• Rhamphocoris monteithi Cassis, 2016
• Rhamphocoris poppiusi (Bergroth, 1918)
• Rhamphocoris pulcher (Reuter et Poppius, 1909)
• Rhamphocoris reuteri (Bergroth, 1918)
• Rhamphocoris rubroniger Kerzhner, 1990
• Rhamphocoris sejunctus Cassis, 2016
• Rhamphocoris tenebrosus Cassis, 2016
• Rhamphocoris tibialis Hsiao, 1981