Otho

Tam adı
	Marcus Salvius Otho

Otho
Otho
Augustus
7. Roma imparatoru
Hüküm süresi	15 Ocak 69 – 16 Nisan 69
Önce gelen	Galba
Sonra gelen	Vitellius
Doğum	25 Nisan 32; Ferentium
Ölüm	16 Nisan 69; Brixellum (günümüzde Brescello, İtalya)
Eş(ler)i	Poppea Sabina
Tam adı
Tam adı
	Marcus Salvius Otho
Babası	Lucius Otho
Annesi	Terentia Albia

Marcus Salvius Otho (25 Nisan 32 - 16 Nisan 69), 15 Ocak - 16 Nisan 69 arası Roma imparatoru ve Dört İmparator Yılı'nın ikinci imparatoru.

Kökeni ve gençliği

Otho, eski ve soylu bir Etrüsk kökenli aileden gelmekteydi. Ailesi Etruria bölgesinden olup, Ferentium'da (günümüzde Ferento, Viterbo yakınlarında) yerleşikti.^[1]

Babası Lucius Salvius Otho, Augustus ve Tiberius dönemlerinde senatörlük, praetorluk ve konsüllük görevlerinde bulunmuş; Roma ordusu ve eyalet yönetiminde etkili olmuş bir devlet adamıydı.^[1]

Annesi Albia Terentia, Roma'nın tanınmış ailelerinden birine mensuptu. Bazı antik yazarlar, Otho'nun genç yaşta Livia Drusilla'nın – yani İmparator Augustus'un eşi ve Tiberius'un annesinin – çevresinde yetiştiğini aktarır.^[2]

Otho, Roma'da iyi bir eğitim almış, genç yaşta sosyal çevresiyle dikkat çekmiştir. Praetor (yargıç) unvanına kadar yükselmiş, ancak bu görevden sonra siyasî kariyerinde ilerleme sağlayamamıştır.^[3]

O dönemde Roma'nın aristokrat gençleri arasında saygın bir yere sahipti. Suetonius, Otho'nun gençliğinde “zarif giyim tarzı ve ölçülü davranışlarıyla” tanındığını, ancak zamanla lüks ve zevke düşkün bir karakter kazandığını yazar.^[4]

Nero dönemi ve Lusitania valiliği

Geleceğin imparatoru Otho, ilk olarak Nero’nun çevresindeki genç aristokratlardan biri olarak öne çıktı.^[5]^[6] 58 yılında bu yakınlık, Nero’nun ilgisini çeken Poppaea Sabina adlı kadın yüzünden sona erdi. Otho, eşi Poppaea’yı imparatorla tanıştırdı; kısa sürede Poppaea, Nero’nun metresi oldu ve ardından Otho’dan boşanarak saraya taşındı. Nero, Otho’yu rakip olarak görmeye başladığından, onu uzak bir eyalet olan Lusitania’ya vali olarak atadı (MS 58).

Otho, Lusitania’da yaklaşık on yıl boyunca görev yaptı. Tacitus, onun yönetimini "alışılmadık derecede ılımlı ve adil" olarak tanımlar.^[6] MS 68'de komşu eyalet Hispania Tarraconensis’in valisi Galba, Nero’ya karşı isyan başlattığında Otho da ona destek vermek üzere Roma’ya gitti. Bu destek, Otho’nun hem Nero’ya duyduğu öfke hem de kişisel hırsının bir sonucuydu. Galba’nın yaşlı ve çocuksuz oluşu, Otho’yu onun halefi olma konusunda umutlandırmıştı.^[3]

Astrologların öngörüleriyle cesaretlenen Otho, Galba’nın yakın çevresinden Titus Vinius ile gizli bir anlaşma yaparak kızını kendisine vermesini teklif etti. Ancak Ocak 69’da Galba, halefi olarak Lucius Calpurnius Piso Licinianus’u evlat edinince Otho’nun umutları suya düştü.^[7]

İmparator oluşu

Mali sıkıntı içinde olmasına rağmen, Otho eski lüks alışkanlıklarını sürdürüyordu. Buna rağmen, Praetorian muhafızların desteğini kazanmak için yeterli parayı bulmayı başardı. 15 Ocak 69 sabahı, Piso’nun evlatlık edinilmesinden yalnızca beş gün sonra, Otho imparatora saygılarını sunmak üzere törene katıldı. Kısa süre sonra, önceden planladığı darbe için Praetorian kampına geçti ve burada askerler tarafından “İmparator” olarak selamlandı.^[8] Roma Forumu'na döndüğünde, kalabalık arasında karışıklık baş göstermişti. Galba, yeni evlatlığı Piso ile birlikte Praetorianlar tarafından öldürüldü.^[9] Otho aynı gün Senato tarafından resmen imparator ilan edildi ve kendisine Augustus, tribunicia potestas (yasal otorite) ve principatus unvanları verildi.

Otho'nun iktidara gelişinde, Galba'nın hem halkın hem ordunun beklentilerini karşılayamaması etkili olmuştu. Halk, hâlâ Nero'nun cömertliğini özlemle anarken, Praetorian muhafızlar da vadedilen altınları alamadıkları için Galba'ya öfkeliydi.^[10] Otho'nun ilk icraatları, Nero dönemine ait bazı ayrıcalıkları geri getirerek hem halkın hem de askerlerin sempatisini kazanmaya yönelikti.

Zayıflama, Vitellius ile savaşı ve ölümü

Otho, imparator olduktan sonra halk arasında hâlâ güçlü biçimde yaşayan Nero nostaljisini ustalıkla kullandı. Nero'nun adını ve Cognomen unvanını halkın tezahüratları arasında benimsedi. Bazı çağdaşları onun zarif görünümünü kadınsı bulsalar da, halk eski gözdelerinin anısını onda görür gibiydi.^[11] Nero'nun birçok düzenlemesini yeniden yürürlüğe koydu: heykelleri yeniden dikildi, saray hizmetkârları görevlerine döndü ve Altın Ev (Domus Aurea)’yı tamamlamayı planladığını açıkladı. Buna karşın Galba döneminden kalan devlet adamlarına karşı ılımlı davranarak Marius Celsus’u affetti.^[3] Bu sırada Vitellius, Aşağı Germanya’da konuşlu lejyonların desteğiyle kendi imparatorluğunu ilan etti.^[12] Otho’nun paylaşma teklifini reddeden Vitellius, ordularını İtalya’ya sürdü. Otho, Dalmaçya, Pannonia ve Moesia lejyonlarının desteğini alarak savaşa hazırlandı; donanması sayesinde de denizlerde üstünlük sağladı.^[13]

14 Mart 69’da kuzeye yürüyen Otho, Placentia’yı Vitellius’un generali Aulus Caecina Alienus’a karşı başarıyla savundu; ancak kısa süre sonra Fabius Valens’in gelişiyle durum değişti. Bedriacum Muharebesi olarak bilinen çatışmada Otho’nun deneyimli subayları beklemeyi önerse de, kardeşi Titianus ve Praetorian komutanı Proculus’un aceleciliğiyle savaş kararı alındı.^[14] Otho, Brixellum’da bir yedek kuvvet bırakarak ordusunu Cremona yakınlarına sürdü. Şiddetli çatışmalar sonunda birlikleri geri çekilmek zorunda kaldı. Bedriacum’daki yenilginin ardından, ordusunun büyük kısmı hâlâ sağlam olmasına rağmen, Otho daha fazla iç savaş istemediğini söyledi.^[15] Tacitus’a göre Otho son sözlerinde şöyle demiştir:^[16]

"Herkesin bir kişi için ölmesi, bir kişinin herkes için ölmesinden daha uzun sürer."

Otho, 16 Nisan 69 sabahı, Brixellum’da yastığının altına gizlediği hançerle kalbini delerek yaşamına son verdi.^[17]

Cenazesi askerlerince yakıldı, külleri ailesine gönderildi. Mezar taşında yalnızca şu ifade yer aldı: Diis Manibus Marci Othonis (“Tanrılara adanmış Marcus Otho’nun anısına”).^[18] Öldüğünde 37 yaşındaydı ve saltanatı yalnızca 95 gün sürmüştü. Bu nedenle Otho sikkeleri bugün oldukça nadir kabul edilir.^[19]

Kaynakça

^ ^a ^b Suetonius, The Lives of the Twelve Caesars – Otho, çev. J.C. Rolfe, Loeb Classical Library, 1914.
^ Tacitus, Histories, Kitap I, Bölüm 13.
^ ^a ^b ^c Grant, Michael (1997). The Twelve Caesars. Phoenix Press.
^ Suetonius, Otho, Bölüm 3.
^ Suetonius, The Lives of the Twelve Caesars – Otho, Bölüm 3–4.
^ ^a ^b Tacitus, Histories, I.13.
^ Tacitus, Histories, I.21–23.
^ Suetonius, Otho, Bölüm 7–8.
^ Tacitus, Histories, I.41–43.
^ Tacitus, Histories, I.46–47.
^ Suetonius, The Lives of the Twelve Caesars – Otho, Bölüm 7–8.
^ Tacitus, Histories, II.6–8.
^ "Otho." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc.
^ Tacitus, Histories, II.28–43.
^ Donahue, John. “Otho.” De Imperatoribus Romanis, 2001.
^ Cassius Dio, Roman History, LXIV.13.
^ Suetonius, Otho, Bölüm 11–12.
^ Tacitus, Histories, II.49–50.
^ Shotter, D.C.A. (1996). “The Coinage of Otho.” The Numismatic Chronicle, Vol.156.

Dış bağlantılar

Wikimedia Commons'ta Otho ile ilgili ortam dosyaları mevcuttur.

Life of Otho10 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Suetonius; İngilizce çeviri ve Latince orijinali)
Life of Otho1 Haziran 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (Plutarch; İngilizce çeviri)
Cassius Dio, Book 6429 Temmuz 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Tacitus, Histories (esp. 1.1225 Mayıs 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi., 1.2125 Mayıs 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.–9018 Aralık 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.)
John Donahue Biyografisi De Imperatoribus Romanis24 Şubat 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Otho12 Şubat 2007 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Mahlon H. Smith'e ait tarihi kaynak kitabı maddesi

Siyasi görevi
Önce gelen: Galba	Roma imparatoru 69	Sonra gelen: Vitellius

[:0-1] Suetonius, The Lives of the Twelve Caesars – Otho, çev. J.C. Rolfe, Loeb Classical Library, 1914.

[2] Tacitus, Histories, Kitap I, Bölüm 13.

[Grant,_Michael_1997-3] Grant, Michael (1997). The Twelve Caesars. Phoenix Press.

[4] Suetonius, Otho, Bölüm 3.

[5] Suetonius, The Lives of the Twelve Caesars – Otho, Bölüm 3–4.

[Tacitus,_Histories,_I.13-6] Tacitus, Histories, I.13.

[7] Tacitus, Histories, I.21–23.

[8] Suetonius, Otho, Bölüm 7–8.

[9] Tacitus, Histories, I.41–43.

[10] Tacitus, Histories, I.46–47.

[11] Suetonius, The Lives of the Twelve Caesars – Otho, Bölüm 7–8.

[12] Tacitus, Histories, II.6–8.

[13] "Otho." Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica Online. Encyclopædia Britannica Inc.

[14] Tacitus, Histories, II.28–43.

[15] Donahue, John. “Otho.” De Imperatoribus Romanis, 2001.

[16] Cassius Dio, Roman History, LXIV.13.

[17] Suetonius, Otho, Bölüm 11–12.

[18] Tacitus, Histories, II.49–50.

[19] Shotter, D.C.A. (1996). “The Coinage of Otho.” The Numismatic Chronicle, Vol.156.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

[17]

[18]

[19]

g t d Roma ve Bizans imparatorları
Principatus MÖ 27-MS 235	Augustus Tiberius Caligula Claudius Neron Galba Otho Vitellius Vespasianus Titus Domitianus Nerva Trajan Hadrianus Antoninus Pius Marcus Aurelius ile Lucius Verus Commodus Pertinax Didius Julianus (Pescennius Niger) (Clodius Albinus) Septimius Severus Caracalla Geta Macrinus ile Diadumenianus Elagabalus Alexander Severus
Kriz 235-284	I. Maximinus I. Gordianus ile II. Gordianus Pupienus ile Balbinus III. Gordianus Philippus Decius ile Herennius Etruscus Hostilianus Trebonianus Gallus ile Volusianus Aemilianus Valerianus Gallienus ile Saloninus ve II. Valerianus II. Claudius Quintillus Aurelianus Tacitus Florianus Probus Carus Carinus ile Numerianus Galyalı imparatorlar: Postumus (Laelianus) Marius Victorinus (II. Domitianus) I. Tetricus ile II. Tetricus
Dominatus 284-395	Diocletianus Diocletianus (Doğu) ile Maximianus (Batı) Diocletianus (Doğu) ile Maximianus (Batı) ile Galerius (Doğu) ve I. Constantius (Batı) Galerius (Doğu) ile I. Constantius (Batı) ve II. Severus (Batı) ile II. Maximinus (Doğu) Galerius (Doğu) ile II. Severus (Batı) ve I. Konstantin (Batı) ile II. Maximinus (Doğu) Galerius (Doğu) ile Maxentius (Batı) ve I. Konstantin (Batı) ile II. Maximinus (Doğu) Galerius (Doğu) ile Licinius (Batı) ve I. Konstantin (Batı) ile II. Maximinus (Doğu) Maxentius Licinius (Batı) ile II. Maximinus (Doğu) ve I. Konstantin (augustus) ile Valerius Valens Licinius (Doğu) ile I. Konstantin (Batı) ve Licinius, II. Constantinus ile Crispus (Martinianus) I. Konstantin ile Crispus II. Constantinus I. Konstans Magnentius ile Decentius II. Constantius ile Vetranio Julianus Jovianus I. Valentinianus Valens Gratianus II. Valentinianus Magnus Maximus ile Flavius Victor I. Theodosius (Eugenius)
Batı Roma 395-476	Honorius III. Constantius ile II. Constans III. Constantius Ravenna'daki gaspçı olarak Joannes III. Valentinianus Petronius Maximus ile Palladius Avitus Majorianus sonrası Libius Severus sonrası Anthemius sonrası Olybrius Glycerius Julius Nepos (de jure) Romulus Augustus (gaspçı)
Bizans 395-1204	Arcadius II. Theodosius Pulcheria Marcianus I. Leo II. Leo Zeno Basiliscus ile Marcus Zeno I. Anastasius I. Justinus I. Justinianus II. Justinus II. Tiberius Mauricius ile Theodosius Phocas Herakleios* III. Konstantinos Heraklonas II. Konstans IV. Konstantinos ile Herakleios ile Tiberios ile II. Justinianos II. Justinianos Leontios III. Tiberios II. Justinianos ile Tiberios Filippikos II. Anastasios III. Theodosios III. Leon V. Konstantinos Artabasdos IV. Leon VI. Konstantinos İrini I. Nikiforos Stavrakios I. Mihail ile Theofilaktos V. Leon ile Konstantinos II. Mihail Theofilos III. Mihail I. Basileios VI. Leon Aleksandros VII. Konstantinos I. Romanos ile Hristoforos ile Stefanos ile Konstantinos II. Romanos II. Nikiforos I. İoannis II. Basileios VIII. Konstantinos Zoi ile III. Romanos Zoi ile IV. Mihail V. Mihail IX. Konstantinos Theodora VI. Mihail I. İsaakios X. Konstantinos Romen Diyojen VII. Mihail ile Andronikos ile Konstantios ile Konstantinos III. Nikiforos I. Aleksios II. İoannis ile Aleksios I. Manuil II. Aleksios I. Andronikos II. İsaakios III. Aleksios IV. Aleksios Senato tarafından seçilen gaspçı Nikolaos V. Aleksios
İznik 1204-1261	Konstantinos I. Theodoros III. İoannis II. Theodoros IV. İoannis
Bizans 1261-1453	VIII. Mihail II. Andronikos ile IX. Mihail III. Andronikos V. İoannis VI. İoannis ile V. İoannis ile Matheos V. İoannis IV. Andronikos VII. İoannis V. Andronikos II. Manuil VIII. İoannis XI. Konstantinos
Eğik yazılanlar gaspçı ya da ortak imparatordur. *Herakleios döneminden itibaren Grekçe resmî dil olmuş, bu tarihten itibaren imparatorların Latince yerine Grekçe adları yazılmıştır.