Scocompus
Scocompus – wymarły rodzaj owadów z rzędu psotników, obejmujący tylko jeden znany gatunek: Scocompus atelisus. Gatunek i rodzaj opisane zostały w 2014 roku przez Dany’ego Azara, André Nel i Vincenta Perrichota. Nazwa rodzajowa jest anagramem od Compsocus – nazwy innego rodzaju psotników. Epitet gatunkowy pochodzi od greckiego słowa ατελής, oznaczającego niekompletny. Takson opisano na podstawie pojedynczej samicy zachowanej w bursztynie wandejskim, znalezionym we francuskim La Robinière. Datowany jest on na kredę późną, na okres między środkowym cenomanem a wczesnym santonem. Charakterystyczne dla Scocompus były zbudowane z 13 delikatnie pierścieniowanych członów czułki oraz zbudowane z czterech wyposażonych w stożkowate narządy czuciowe członów głaszczki szczękowe. Odnóża cechowały się trójczłonowymi stopami i obecnością przedwierzchołkowego ząbka na przedstopiach. Przednie skrzydła miały pterostigmę zamkniętą od strony nasadowej oraz żyłkę poprzeczną łączącą areola postica z trzecią żyłką medialną. Tylne skrzydła charakteryzował brak pierwszego segmentu sektora radialnego i rozdwojona żyłka medialna. Krawędź odsiebną tylnych skrzydeł porastały włoski. Samica jedynego znanego gatunku ma 2,18 mm długości ciała, 2,44 mm długości czułków i gęsto porośniętą szczecinkami płytkę subgenitalną.
| Scocompus | |||
| Azar, Nel et Perrichot, 2013 | |||
| Okres istnienia: cenoman–santon | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzaj |
Scocompus | ||
| Gatunki | |||
| |||
Scocompus – wymarły rodzaj owadów z rzędu psotników, obejmujący tylko jeden znany gatunek: Scocompus atelisus.
Gatunek i rodzaj opisane zostały w 2014 roku przez Dany’ego Azara, André Nel i Vincenta Perrichota. Nazwa rodzajowa jest anagramem od Compsocus – nazwy innego rodzaju psotników. Epitet gatunkowy pochodzi od greckiego słowa ατελής, oznaczającego niekompletny. Takson opisano na podstawie pojedynczej samicy zachowanej w bursztynie wandejskim, znalezionym we francuskim La Robinière. Datowany jest on na kredę późną, na okres między środkowym cenomanem a wczesnym santonem[1].
Charakterystyczne dla Scocompus były zbudowane z 13 delikatnie pierścieniowanych członów czułki oraz zbudowane z czterech wyposażonych w stożkowate narządy czuciowe członów głaszczki szczękowe. Odnóża cechowały się trójczłonowymi stopami i obecnością przedwierzchołkowego ząbka na przedstopiach. Przednie skrzydła miały pterostigmę zamkniętą od strony nasadowej oraz żyłkę poprzeczną łączącą areola postica z trzecią żyłką medialną. Tylne skrzydła charakteryzował brak pierwszego segmentu sektora radialnego i rozdwojona żyłka medialna. Krawędź odsiebną tylnych skrzydeł porastały włoski[1].
Samica jedynego znanego gatunku ma 2,18 mm długości ciała, 2,44 mm długości czułków i gęsto porośniętą szczecinkami płytkę subgenitalną[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Dany Azar, André Nel, Vincent Perrichot. Diverse barklice (Psocodea) from Late Cretaceous Vendean Amber. „Paleontological Contributions”. 10C, s. 9-15, 2014.