EN56

EN56

EN56
Kraj produkcji	NRD
Producent	Waggonbau Görlitz
Lata budowy	1954–1957
Układ wagonów	r+s+r
Wymiary
Masa służbowa	135 t (37,2 + 60,5 + 37,2 t)[1]
Długość	63,10 m (61 880 mm bez sprzęgów[1])
Szerokość	2950 mm
Wysokość	4200 mm[1]
Średnica kół	1000 mm napędne 940 mm toczne[1]
Napęd
Typ silników	GBM185
Liczba silników	4
Napięcie zasilania	3kV
Parametry eksploatacyjne
Moc ciągła	580 kW (145 kW × 4)
Prędkość konstrukcyjna	110 km/h
System hamulca	Knorr
Parametry użytkowe
Liczba miejsc siedzących	kl. 1: 60 kl. 2: 168[1]
Multimedia w Wikimedia Commons

EN56 (początkowo E56) – elektryczne zespoły trakcyjne wyprodukowane w latach 1954–1957 dla PKP przez zakłady Waggonbau Görlitz w NRD w liczbie 36 sztuk. Eksploatowane od 1955 roku do połowy lat 80. XX wieku.

Przyczyną powstania zespołów serii EN56 była elektryfikacja linii Warszawa – Śląsk i zamiar wprowadzenia tam elektrycznych zespołów trakcyjnych. Dotąd w Polsce użytkowano tylko pojazdy tego typu przeznaczone do ruchu podmiejskiego, a nowe pojazdy musiały być konstruowane według zmienionych założeń^[1]. Budowę nowych zespołów trakcyjnych zlecono przemysłowi NRD, natomiast ich projekt powstał przy współudziale polskich konstruktorów. Głównym wykonawcą był VEB Waggonbau Görlitz, urządzenia elektryczne dostarczały inne niemieckie firmy, m.in. LEW Hennigsdorf^[1]. Dwa prototypowe zestawy zbudowano w 1954 roku, dalsze 34 – w latach 1955–1957^[1].

Zespoły składały się z trzech wagonów (rozrządczy + silnikowy + rozrządczy). Były przystosowane do linii podmiejskich z wysokimi lub niskimi peronami. Po raz pierwszy w jednostkach elektrycznych aparatura wysokiego napięcia została umiejscowiona w skrzyni pod pudłem wagonu, co umożliwiło podróżnym przejście przez cały skład i umożliwiło zamontowanie dodatkowych 10 miejsc siedzących^[2]. Zamontowano także oświetlenie jarzeniowe. Pojazdy miały 60 miejsc II klasy (w wagonie silnikowym) na miękkich ławkach i 168 miejsc III klasy na drewnianych ławkach, od 1956 roku przemianowane odpowiednio na I/II klasę^[3].

W Polsce zespoły oznaczono początkowo serią E56, od 1956 roku – EN56^[1]. Weszły do eksploatacji w marcu 1955, początkowo na odcinku Łódź – Warszawa, stacjonując w Łodzi^[4]. Od 1957 do 1965 roku służyły także w Katowicach^[5]. Wadą EN56 była duża awaryjność urządzeń elektrycznych z powodu braku doświadczenia przemysłu NRD w budowie pojazdów trakcyjnych na napięcie 3 kV, a także niecałkowitej jeszcze odbudowy bazy przemysłowej po wojnie^[6]. Do 1958 roku wykonywane były poprawki i usprawnienia przez producenta^[4]. Wadą był też niespokojny bieg z powodu braku tłumienia poprzecznych drgań wózków przy prędkościach powyżej 70 km/h^[4]. Jeden zespół (EN56-07) uległ zniszczeniu w pożarze w 1963^[7]. Ze względu na nieopłacalność modernizacji pozostałe jednostki wycofano z eksploatacji do 1984 roku^[8].

• lista elektrycznych zespołów trakcyjnych i wagonów eksploatowanych w Polsce

• Paweł Terczyński, Krzysztof Zintel. Zespoły trakcyjne serii EN56. „Świat Kolei”. 2/2011, s. 14–23, 2011.