Chromian potasu
Chromian potasu, K2CrO4 – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu chromowego i potasu. W temperaturze pokojowej jest to jasnożółte ciało krystaliczne o gęstości 2,73 g/cm³. Dobrze rozpuszcza się w wodzie. Krystalizuje w układzie rombowym. Topi się w temperaturze 971 °C i rozkłada się przed osiągnięciem temperatury wrzenia. Jak wszystkie chromiany, związek ten jest silnym utleniaczem, jednak słabszym od dichromianu. Chromian potasu jest używany głównie w garbarstwie, przemyśle tekstylnym, emalierstwie, przy produkcji barwników i w chemii analitycznej. Związki chromu(VI) (w tym chromian potasu) – w przeciwieństwie do związków chromu(III) – są uważane za silnie toksyczne i stanowią jeden z najbardziej toksycznych składników ścieków z garbarni.
| ||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Wzór sumaryczny |
K | |||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
194,19 g/mol | |||||||||||||||||||||||||||||
| Wygląd | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Identyfikacja | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Numer CAS | ||||||||||||||||||||||||||||||
| PubChem | ||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Inne aniony | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Inne kationy | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Podobne związki | ||||||||||||||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | ||||||||||||||||||||||||||||||
Chromian potasu, K
2CrO
4 – nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu chromowego i potasu.
W temperaturze pokojowej jest to jasnożółte ciało krystaliczne o gęstości 2,73 g/cm³. Dobrze rozpuszcza się w wodzie. Krystalizuje w układzie rombowym. Topi się w temperaturze 971 °C i rozkłada się przed osiągnięciem temperatury wrzenia. Jak wszystkie chromiany, związek ten jest silnym utleniaczem[4][5], jednak słabszym od dichromianu[6].
Chromian potasu jest używany głównie w garbarstwie, przemyśle tekstylnym, emalierstwie, przy produkcji barwników i w chemii analitycznej.
Związki chromu(VI) (w tym chromian potasu) – w przeciwieństwie do związków chromu(III) – są uważane za silnie toksyczne i stanowią jeden z najbardziej toksycznych składników ścieków z garbarni.
Równowaga chromiany–dichromiany
[edytuj | edytuj kod]W roztworach wodnych chromiany są trwałe tylko w środowisku zasadowym, po zakwaszeniu roztworu barwa zmienia się z żółtej na pomarańczową w wyniku połączenia się jonów chromianowych do dichromianowych:
- 2CrO2−
4 + 2H+
→ Cr
2O2−
7 + H
2O
Natomiast pomarańczowy roztwór dichromianów pod wpływem zasady zabarwia się na żółto w wyniku reakcji odwrotnej:
- Cr
2O2−
7 + 2OH−
→ 2CrO2−
4 + H
2O
Zarówno w chromianach, jak i w dichromianach chrom występuje na VI stopniu utlenienia, ww. reakcje nie są więc procesami redoks.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Farmakopea Polska X, Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Warszawa: Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, 2014, s. 4276, ISBN 978-83-63724-47-4.
- ↑ a b c d e f Chromian potasu [PDF] [online], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, numer katalogowy: 529508 [dostęp 2021-12-30]. (przeczytaj, jeśli nie wyświetla się prawidłowa wersja karty charakterystyki)
- ↑ Potassium chromate, [w:] Classification and Labelling Inventory, Europejska Agencja Chemikaliów [dostęp 2021-12-30] (ang.).
- ↑ Periodic Trends. Sulfur(VI) and Chromium(VI), [w:] Geoffrey Rayner-Canham, Tina Overton, Descriptive inorganic chemistry, wyd. 5, New York: W.H. Freeman, 2010, s. 204, ISBN 978-1-4292-1814-6, OCLC 763131960.
- ↑ John David Lee, Zwięzła chemia nieorganiczna, wyd. 4, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1997, s. 333, ISBN 83-01-12352-4.
- ↑ Adam Bielański, Podstawy chemii nieorganicznej, wyd. 5, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 894, ISBN 83-01-13654-5.