Cassida

Tarczyk

Cassida
Linnaeus, 1758
Tarczyk zielony
Systematyka
Domena	eukarionty
Królestwo	zwierzęta
Typ	stawonogi
Gromada	owady
Rząd	chrząszcze
Rodzina	stonkowate
Podrodzina	tarczykowate
Plemię	Cassidini
Rodzaj	Cassida
Typ nomenklatoryczny
Cassida nebulosa Linnaeus, 1758
Multimedia w Wikimedia Commons

Cassida – rodzaj chrząszczy z rodziny stonkowatych i podrodziny tarczykowatych.

Chrząszcze osiągające od 3 do 11 mm długości ciała^[1]. Zarys jego w widoku grzbietowym bywa od niemal okrągłego do podługowato-owalnego, w widoku bocznym zaś od regularnie wysklepionego do lekko garbatego^[2]. Chrząszcze te mają mniej lub bardziej rozpłaszczone boczne brzegi przedplecza i pokryw. Głowa jest całkowicie schowana pod przedpleczem^[1]. Ma ona od 1,2 do 1,6 raza szerszy niż dłuższy, płaski nadustek oraz wykrojoną pośrodku krawędzi przedniej wargę górną. Przedplecze ma zarys szerszej niż dłuższej elipsy o zaokrąglonych bokach, rzadziej jego boki są prawie kanciaste. Największa szerokość przedplecza wypada w okolicy środka długości. Dysk jego jest dobrze odgraniczony od obrzeżeń, zwykle niepunktowany^[2]. Na spodzie przedplecza brak jest rynienki na czułki lub jest ona płytka i kończy się już na wysokości oczu^[1]. Przedpiersie ma bardzo krótką obrączkę apikalną pozbawioną wykrojeń po bokach oraz szeroki wyrostek międzybiodrowy z rozszerzonym, rombowatym szczytem. Pokrywy mają krawędź przednią szerszą od przedplecza, o wystających ku przodowi kątach barkowych. Rzędy punktów są zwykle regularne, rzadziej nieco zaburzone. Obrzeżenia pokryw są opadające w częściach przednich i prawie poziome w tylnych. Odnóża mają golenie smukłe i pozbawione podłużnych rowków, a stopy szerokie i zwieńczone niezmodyfikowanymi pazurkami; człon pazurkonośny może jednak mieć wystające odsiebnie brzegi, wywołując wrażenie, jakby pazurki miały przydatki^[2].

Zarówno osobniki dorosłe jak i larwy tego tarczyka są fitofagami żerującymi od zewnątrz na liściach roślin (egzofoliofagi). Larwy na bokach tułowia i odwłoka mają rzędy wiotkich kolców, zaś na szczycie odwłoka widlasty, skierowany ku przodowi wyrostek. Ten ostatni służy do odkładania zrzuconych wylinek i odchodów w formie ochronnego parasola ponad ciałem larwy, zwanego scatopleta^[1].

Przedstawiciele rodzaju występują we wszystkich krainach zoogeograficznych z wyjątkiem neotropikalnej^[3][4].

Rodzaj ten wprowadzony został w 1758 roku przez Karola Linneusza. W 1914 roku Franz Sapeth wyznaczył jego gatunek typowy. Zalicza się do niego 448 opisanych gatunków^[3]: