Anthony Quayle
John Anthony Quayle, CBE (ur. 7 września 1913 w Ainsdale w hrabstwie Lancashire, zm. 20 października 1989 w Londynie) – brytyjski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i reżyser. Odtwórca roli Thomasa Wolseya w dramacie historycznym Anna tysiąca dni (1969), za którą był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego i Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego. W czasie drugiej wojny światowej był majorem armii brytyjskiej. Był jednym z oficerów, którzy żegnali na lotnisku w Gibraltarze 4 lipca 1943 generała Władysława Sikorskiego, który zginął wówczas w katastrofie samolotu. Od 1932 był aktorem londyńskiego teatru The Old Vic, a w latach 1948–56 był dyrektorem Royal Shakespeare Company. Występował także na scenach nowojorskich. W filmie zadebiutował jeszcze przed wojną, jednak jego filmowa kariera rozwinęła się dopiero pod koniec lat 50. W 1952 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, a w 1985 otrzymał z rąk królowej tytuł szlachecki. Zmarł 20 października 1989 na raka wątroby w wieku 76 lat.
 Anthony Quayle (1976) | |
| Imię i nazwisko |
John Anthony Quayle |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
17 września 1913 |
| Data i miejsce śmierci |
20 października 1989 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Hermione Hannen |
| Lata aktywności |
1935–1989 |
| |
John Anthony Quayle, CBE (ur. 7 września 1913 w Ainsdale w hrabstwie Lancashire, zm. 20 października 1989 w Londynie) – brytyjski aktor teatralny, filmowy, telewizyjny i reżyser. Odtwórca roli Thomasa Wolseya w dramacie historycznym Anna tysiąca dni (1969)[1], za którą był nominowany do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego i Złotego Globu dla najlepszego aktora drugoplanowego.
W czasie drugiej wojny światowej był majorem armii brytyjskiej. Był jednym z oficerów, którzy żegnali na lotnisku w Gibraltarze 4 lipca 1943 generała Władysława Sikorskiego, który zginął wówczas w katastrofie samolotu.
Od 1932 był aktorem londyńskiego teatru The Old Vic, a w latach 1948–56 był dyrektorem Royal Shakespeare Company[2]. Występował także na scenach nowojorskich. W filmie zadebiutował jeszcze przed wojną, jednak jego filmowa kariera rozwinęła się dopiero pod koniec lat 50. W 1952 został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, a w 1985 otrzymał z rąk królowej tytuł szlachecki.
Zmarł 20 października 1989 na raka wątroby w wieku 76 lat[3].
Wybrana filmografia
[edytuj | edytuj kod]- Hamlet (1948) jako Marcellus
- Niewłaściwy człowiek (1956, znany także pod tytułem Pomyłka) jako Frank O’Connor
- Bitwa o ujście rzeki (1956) jako komandor Harwood
- Działa Navarony (1961) jako major Roy Franklin
- Lawrence z Arabii (1962) jako pułkownik Harry Brighton
- Upadek Cesarstwa Rzymskiego (1964) jako Verulus
- Operacja Kusza (1965) jako Bamford
- Złoto MacKenny (1969) jako Anglik
- Anna tysiąca dni (1969) jako kardynał Wolsey
- Wszystko, co chcielibyście wiedzieć o seksie, ale baliście się zapytać (1972) jako król
- Wielkie nadzieje (1974) jako Jaggers
- Orzeł wylądował (1976) jako admirał Wilhelm Canaris
- Morderstwo na zlecenie (1979) jako sir Charles Warren
- Klucz do Rebeki (1985) jako Abdullah
- Tożsamość Bourne’a (1988) jako generał Villers
- Legenda o świętym pijaku (1988) jako dystyngowany dżentelmen
- Buster (1988) jako sir James McDowell
- Król Wiatru (1989) jako lord Granville
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Anthony Quayle. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-08-31]. (ang.).
- ↑ Quayle, Anthony (1913–1989). Brytyjski Instytut Filmowy. [dostęp 2025-08-31]. (ang.).
- ↑ Glenn Collins, Sir Anthony Quayle, British Actor And Theater Director, Dies at 76, „The New York Times”, 21 października 1989 [dostęp 2025-08-31] (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Anthony Quayle (1913-1989) w bazie IMDb (ang.)
- Anthony Quayle w bazie Filmweb
- Anthony Quayle w bazie Notable Names Database (ang.)