Wuffa
Wuffa, Uuffa (zmarł ok. 578) – władający w latach 571-578 król Anglii Wschodniej. Założyciel dynastii Wuffingów. Jego imię w języku staroangielskim jest zdrobnieniem słowa wolf – "wilk". Zgodnie z zachowaną anonimową genealogią władców Anglii Wschodniej, Wuffa miał być synem Wehhy i ojcem Tytila. Potwierdza to również Nenniusz w swojej Historii Brittonum, choć przekręcił imię jego ojca na Guercha. Mimo iż od imienia Wuffy nazwana została cała dynastia władców królestwa Anglii Wschodniej, nie ma pewności, czy był on postacią autentyczną czy też legendarną, stanowiącą część anglosaskiego mitu założycielskiego. Nie zachowały się żadne informacje na temat panowania Wuffy. Jedynie XIII-wieczny kronikarz Roger z Wendover w swoim dziele Flores Historiarum datuje jego rządy na lata 571-578. Wuffa zmarł w 578 roku. Istnieje możliwość, że jego ciało zostało spalone i pochowane w Kopcu V w Sutton Hoo. Kolejnym władcą Anglii Wschodniej został syn Wuffy, Tytila.
| VVFFA REX ANGLORVM ORIENTALIVM | |
| Okres | |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia |
VI wiek |
| Data śmierci | |
| Miejsce spoczynku | |
| Ojciec | |
| Dzieci | |
Wuffa, Uuffa (zmarł ok. 578) – władający w latach 571-578 król Anglii Wschodniej. Założyciel dynastii Wuffingów. Jego imię w języku staroangielskim jest zdrobnieniem słowa wolf – "wilk".
Zgodnie z zachowaną anonimową genealogią władców Anglii Wschodniej, Wuffa miał być synem Wehhy i ojcem Tytila[1]. Potwierdza to również Nenniusz w swojej Historii Brittonum, choć przekręcił imię jego ojca na Guercha[2]. Mimo iż od imienia Wuffy nazwana została cała dynastia władców królestwa Anglii Wschodniej[3][4], nie ma pewności, czy był on postacią autentyczną czy też legendarną, stanowiącą część anglosaskiego mitu założycielskiego[5].
Nie zachowały się żadne informacje na temat panowania Wuffy. Jedynie XIII-wieczny kronikarz Roger z Wendover w swoim dziele Flores Historiarum datuje jego rządy na lata 571-578[6][4].
Wuffa zmarł w 578 roku. Istnieje możliwość, że jego ciało zostało spalone i pochowane w Kopcu V w Sutton Hoo[7]. Kolejnym władcą Anglii Wschodniej został syn Wuffy, Tytila.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Anon.GenRegList1 - Posopography of Anglo-Saxon England
- ↑ Nennius: Historia Brittonum. Fordham University. [dostęp 2012-04-09]. (ang.).
- ↑ Beda, ks.2 rozdz.15
- ↑ a b Yorke, s.89
- ↑ Carver, The Age... s.5
- ↑ Tłumaczenie kroniki Rogera z Wendover z 1849 roku przez J.A. Gilesa
- ↑ Carver, The Age..., s.366
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- M. O. H. Carver: The Age of Sutton Hoo: The Seventh Century in North-Western Europe. Boydell Press, 1992. ISBN 978-0-85115-361-2. (ang.).
- Historia Brittonum Nenniusza Fordham University (ang.)
- Historia ecclesiastica gentis Anglorum Bedy Czcigodnego; Księga 2, rozdz.XV About.com (ang.)
- Barbara Yorke: Królowie i królestwa Anglii w czasach Anglosasów. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 89. ISBN 978-83-01-16169-9. (pol.).
- Rogeri de Wendover Chronica American Libraries (ang.)
- Sam Newton: The Origins of Beowulf: And the Pre-Viking Kingdom of East Anglia. DS Brewer, 2004. ISBN 978-0-85991-472-7.