Walkirie
Walkirie (norw. i duń. valkyrie, szw. valkyria) – w mitologii nordyckiej pomniejsze boginie, córki Odyna, zwykle przedstawiane jako piękne dziewice-wojowniczki dosiadające skrzydlatych koni (czasem wilków), uzbrojone we włócznie i tarcze. Najbardziej znane walkirie nosiły przydomki Wyjąca i Wściekła. Zadaniem walkirii było sprowadzanie dusz najdzielniejszych poległych w boju wojowników, Einherjerów, do Walhalli. Były również posłankami Odyna i służkami usługującymi podczas uczt w Walhalli. Jeden z mitów o walkiriach – historia romansu Brunhildy z wojownikiem Sygurdem – posłużył za kanwę jednego z wątków miłosnych w dramatach muzycznych Richarda Wagnera Walkiria, Zygfryd, Zmierzch bogów wchodzących w skład tetralogii Pierścień Nibelunga (Der Ring des Nibelungen).
Czuwanie walkirii
Walkirie (norw. i duń. valkyrie, szw. valkyria) – w mitologii nordyckiej pomniejsze boginie, córki Odyna, zwykle przedstawiane jako piękne dziewice-wojowniczki dosiadające skrzydlatych koni (czasem wilków), uzbrojone we włócznie i tarcze. Najbardziej znane walkirie nosiły przydomki Wyjąca i Wściekła.
Zadaniem walkirii było sprowadzanie dusz najdzielniejszych poległych w boju wojowników, Einherjerów, do Walhalli. Były również posłankami Odyna i służkami usługującymi podczas uczt w Walhalli.
Jeden z mitów o walkiriach – historia romansu Brunhildy z wojownikiem Sygurdem – posłużył za kanwę jednego z wątków miłosnych w dramatach muzycznych Richarda Wagnera Walkiria, Zygfryd, Zmierzch bogów wchodzących w skład tetralogii Pierścień Nibelunga (Der Ring des Nibelungen)[1][2][3][4][5][6].
Alfabetyczna lista walkirii
[edytuj | edytuj kod]- Brunhilda (Brynhildr)
- Göndul
- Gudr
- Gunn
- Herfjoturr
- Hildr
- Hladgunnr
- Hlokk
- Hrist
- Mist
- Olrun
- Rota
- Sigrdrifa (Sigrdrífa)
- Sigrun (Sigrún)
- Skagull
- Skeggjald
- Skuld
- Svafa (Sváva)
- Thrud (Þrúðr)
- Madziga
W wagnerowskim Pierścieniu Nibelunga walkirii było dziewięć, a ich imiona różniły się od przedstawionej wyżej listy[1][2][3][4][5][6].
W różnych wersjach do listy dodaje się też:
- Eir
- Geirahod (Geirahöð)
- Geiravor
- Geirdriful
- Geirönul, Geirrönul, Geirömul lub Geirölul
- Goll (Göll)
- Herja
- Hervor alvitr (Hervör alvitr)
- Hjalmthrimul (Hjalmþrimul)
- Hjorthrimul (Hjörþrimul)
- Hrund
- Kára
- Radgridr
- Reginleif
- Sanngridr
- Skalmold
- Sveid
- Svipul
- Thogn
- Thrima
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Kolekcja „La Scala”, Polskie Media Amer.Com, Oxford Educational Sp. z o.o., ISBN 978-83-7425-384-0.
- ↑ a b Wagner – Der Ring des Nibelungen, Symphonieorchester des Bayerischen Rundfunks – Bernard Haitink, EMI Classics 2008.
- ↑ a b Marian B Michalik, Jolanta M Michasiewicz, Kronika Opery, Warszawa: Wydawnictwo KRONIKA, 1993, ISBN 83-900331-7-8, OCLC 69311058.
- ↑ a b Józef Kański, Przewodnik operowy, Polskie Wydawnictwo Muzyczne S.A., Kraków 2008, ISBN 978-83-224-0721-9. .
- ↑ a b Wagner – Der Ring des Nibelungen, Berliner Philharmoniker – Herbert von Karajan, Deutsche Gramophon, 1998.
- ↑ a b Wagner – THE GREAT OPERAS FROM THE BAYREUTH FESTIVAL, Decca, 2008.
