Sunitynib

Sunitynib

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) N-(2-dietyloaminoetylo)-5-[(Z)-(5-fluoro-2-okso-1H-indol-3-ilideno)metylo]-2,4-dimetylo-1H-pirolo-3-karboksyamid Inne nazwy i oznaczenia farm. nazwa handlowa: Sutent inne SU11248
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny	C22H27FN4O2
Masa molowa	398,47 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	557795-19-4 341031-54-7 (jabłczan)
PubChem	5329102
DrugBank	DB01268
InChI InChI=1S/C22H27FN4O2/c1-5-27(6-2)10-9-24-22(29)20-13(3)19(25-14(20)4)12-17-16-11-15(23)7-8-18(16)26-21(17)28/h7-8,11-12,25H,5-6,9-10H2,1-4H3,(H,24,29)(H,26,28)/b17-12- InChIKey WINHZLLDWRZWRT-ATVHPVEESA-N
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów Na podstawie podanego źródła[1] jabłczan sunitynibu Niebezpieczeństwo Zwroty H H360, H372 Zwroty P P202, P260, P264, P280, P308+P313, P405
Klasyfikacja medyczna
ATC	L01EX01
Farmakokinetyka Wiązanie z białkami osocza i tkanek 90–95%
Multimedia w Wikimedia Commons

Sunitinib – organiczny związek chemiczny, inhibitor kinazy białkowej.

Wskazany w leczeniu:

• nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (ang. gastrointestinal stromal tumor, GIST) nieoperacyjny lub z przerzutami po niepowodzeniu leczenia metanosulfonianem imatynibu,
• zaawansowanego raka nerki bez lub z przerzutami (ang. metastatic renal cell cancer, MRCC) – IV stopień kliniczny zaawansowania.
• nowotwór neuroendokrynny trzustki, nieoperacyjny lub z przerzutami, dobrze zróżnicowany (ang. pancreatic neuroendocrine tumours, NET) – zatwierdzony przez FDA^[2] oraz Komisję Europejską^[3].

W 2009 roku Agencja Oceny Technologii Medycznych zarekomendowała finansowanie ze środków publicznych sunitynibu w leczeniu zaawansowanego raka nerki z przerzutami^[4]

Sunitynib hamuje liczne receptory kinazy tyrozynowej (RTK), które biorą udział we wzroście nowotworów, w neoangiogenezie i w rozsiewie choroby nowotworowej z przerzutami. Sunitynib został zidentyfikowany jako inhibitor receptorów płytkowego czynnika wzrostu, receptorów czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3), receptorów czynnika komórek pnia (KIT), kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3), receptorów czynnika stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) i receptorów glejopochodnego czynnika neurotroficznego (ang. RET). W testach biochemicznych i komórkowych podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje działanie podobne do sunitynibu^[5].

Po podaniu doustnym sunitynibu maksymalne stężenie (C_max) stwierdza się na ogół po upływie 6–12 godzin (T_max). Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną sunitynibu^[6].

W badaniach in vitro stopień wiązania się sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu z ludzkimi białkami osocza wynosił odpowiednio 95% i 90% niezależnie od stężenia. Pozorna objętość dystrybucji (V_d) w przypadku sunitynibu była znaczna (2230 l), co wskazuje na penetrację leku do tkanek^[7].

Sunitynib jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, który katalizuje reakcję powstawania głównego czynnego metabolitu dietylu sunitynibu podlegającego dalszemu metabolizmowi katalizowanemu przez ten sam izoenzym^[8].

Substancja czynna jest wydalana przede wszystkim z kałem (61%), natomiast przez nerki ulega wydaleniu 16% podanej dawki w postaci niezmienionej i metabolitów^[9].