REC

Rec

Gatunek	horror
Data premiery	29 sierpnia 2007 r. 14 sierpnia 2008 r. (Polska)
Kraj produkcji	Hiszpania
Język	hiszpański
Czas trwania	78 minut
Reżyseria	Jaume Balagueró, Paco Plaza
Scenariusz	Jaume Balagueró, Paco Plaza, Luis Berdejo
Zdjęcia	Pablo Rosso
Scenografia	Gemma Fauria
Kostiumy	Glòria Viguer
Montaż	David Gallart
Produkcja	Julio Fernández
Dystrybucja	Filmax, Kino Świat (dystr. w Polsce)
Budżet	1 500 000 €
Kontynuacja	REC 2 (2009)

Rec (stylizowane [●REC]) – hiszpański horror filmowy z 2007 roku, zrealizowany w formie found footage. W przypadku filmu [REC] media mówiły o fenomenie dotychczasowego kina grozy^[1], spowodowanym spektakularnością, grozą i umiejętnie budowanym napięciem.

Powstał także sequel filmu – REC 2 (2009). W Hollywood natomiast podjęto się realizacji remake'u pt. Kwarantanna, który to miał swoją premierę 10 października 2008 roku w Stanach Zjednoczonych.

• Manuela Velasco jako Ángela Vidal
• Ferrán Terraza jako Manu
• Carlos Vicente jako Guillem Marimon
• Vicente Gil jako policjant Adulto
• Jorge Serrano jako policjant Joven
• Maria Lanau jako matka Jennifer
• Claudia Font jako Jennifer
• David Vert jako Álex
• Carlos Lasarte jako Cesar
• Jorge Serrano jako Sergio
• Pablo Rosso jako Pablo
• Martha Carbonell jako pani Conchita Izquierdo
• Javier Botet jako Tristana Medeiros

Barcelona. Dziennikarka Ángela Vidal wraz z kamerzystą Pablem realizują kolejny odcinek telewizyjnego dokumentalnego reality show pt. Kiedy śpisz. Tym razem jego bohaterami zostaje brygada strażaków. W remizie dziennikarka przekonuje się, że głównym zadaniem strażaków nocą jest spoczywanie na laurach. Po kilku nudnych ujęciach atmosfera się rozkręca – ratownicy dostają wezwanie do pewnej kamienicy, położonej w centrum miasta, z której dobiegają tajemnicze odgłosy.

Po przybyciu policjanci wyłamują drzwi do jednego z apartamentów, by dostać się do mieszkania, a wszystko sumiennie nagrywają i relacjonują Pablo i Ángela. Na miejscu rozhisteryzowana starsza kobieta atakuje niewinnego funkcjonariusza – gryzie go w kark. Wkrótce po sprowadzeniu zranionego na parter władze sanitarne oddzielają budynek od reszty świata i zabraniają zgromadzonym w nim ludziom opuszczać miejsca, w którym się znajdują, uważając, że wśród obecnych w kamienicy rozprzestrzenia się niebezpieczny wirus. Tymczasem sytuacja wewnątrz staje się coraz bardziej dramatyczna – jeden ze strażaków również ulega poważnemu wypadkowi – spada ze schodów, z wysokiego piętra. Wydarzeniom przyglądają się ze strachem zgromadzeni na dole mieszkańcy budynku. Następnie z góry zaczynają dobiegać podejrzane krzyki, na które reagują policjanci i wybierają się na piętro. Dźwięki dobiegają z mieszkania agresorki, pani Izquierdo, która tym razem w dzikim szale rusza z wrzaskiem w kierunku uwięzionych. W akcie samoobrony strzela do niej funkcjonariusz policyjny, który następnie wraz z ekipą telewizyjną poszukuje wyjścia z budynku – niestety bezskutecznie. Ángela przeprowadza wywiady z poszczególnymi mieszkańcami budynku, które filmuje Pablo. Od kilkuletniej Jennifer dowiaduje się o chorobie jej psa, Maksa, który trafił do weterynarza.

Do kamienicy zostaje wpuszczony jeden z pracowników inspekcji sanitarnej, którego zadaniem jest między innymi zbadanie stanu poszkodowanego w apartamencie pani Izquierdo policjanta. W trakcie wykonywania polecenia policjant zaczyna zachowywać się w ten sam sposób, co Izquierdo – rzuca się na wolontariusza. Zgromadzeni w pobliżu więzią policjanta w jednym z pomieszczeń, by uniknąć ataku z jego strony. Mieszkańcy, grupa ratowników oraz Ángela i Pablo żądają od członka inspekcji sanitarnej, by wyjaśnił im, dlaczego zostali poddani kwarantannie. Informuje on ich o śmiertelnym wirusie, który rozprzestrzenia się w budynku i najprawdopodobniej przyczynia się do uczynienia z zainfekowanych krwiożerczych postaci. Podejrzenia wzbudza pies Jennifer. Inspektor informuje pozostałych uwięzionych, że w klinice weterynaryjnej pies zaczął zachowywać się agresywnie i został uśpiony. Spokojna dotąd Jennifer wymiotuje krwią na swoją matkę i ucieka na piętro. Jej matka rusza za nią w pogoń, lecz zostaje odciągnięta i przykuta kajdankami do poręczy schodów. W ciągu kolejnych minut filmu kolejni mieszkańcy zostają zainfekowani, a Ángela, Pablo i garstka ocalałych zostają zmuszeni do walki z nimi. Ostatecznie przy życiu pozostają jedynie dziennikarka i jej kamerzysta, z kolei zwłoki wcześniej wyeliminowanych zaczynają powracać do „życia” i gonić ich.

Po emocjonującej ucieczce przed wszystkimi obecnie zarażonymi towarzyszami Ángela i Pablo trafiają do mieszkania na strychu, którego właściciel, według jednego z mieszkańców, rzadko w nim bywał. Tam dowiadują się, że mieszkający w nim doktor przez lata prowadził badania nad uprowadzoną dziewczynką, której przypisywano opętanie. Jest ona najprawdopodobniej pierwotnym nosicielem wirusa i ostatecznie w przerażającej postaci pojawia się na miejscu akcji. Ángela i Pablo kryją się w ciemnościach, a poczynania kreatury obserwują w ciszy dzięki noktowizorowi kamery. Przy próbie opuszczenia lokum zostają nakryci przez dziewczynę, która w efekcie zaczyna ich gonić. Dopada Pabla i morduje go, a kamera upada na podłogę. Ángela podnosi ją i zaczyna uciekać lecz przewraca się i upada. Zaczyna wić się po podłodze w jej poszukiwaniu lecz ta pozostaje niewidoczna. W pewnym momencie dziennikarka słyszy odgłosy kreatury – zostaje następnie zaciągnięta przez nią od tyłu, a kamera rejestruje jej ostatni krzyk.

Gdy jeszcze pod koniec 2007 roku sukces filmu przypieczętowywały nagrody i nominacje, w Hiszpanii zapowiedziano realizację sequela. Wkrótce pojawił się teaserowy poster kontynuacji^[4]. Zdjęcia do filmu rozpoczęły się 10 listopada 2008 w Barcelonie. Ekipa filmowa liczyła sobie większość twórców pierwszej części RECa, wśród nich reżyserów i scenarzystów, Jaumego Balagueró i Paco Plaza. Zaplanowano, że film ma kontynuować wątek z pierwowzoru, a akcja ma przenieść się o godzinę do przodu od sceny finałowej. Światowa premiera filmu odbyła się 2 września, natomiast polska − 6 listopada 2009 roku. Rolę główną powtórzyła Manuela Velasco, a w produkcję zaangażowano również Pepa Molina oraz Jonathana Mellora^[5].

W 2012 wydany został film REC 3: Geneza, a dwa lata później − REC 4: Apokalipsa.

• Silver Scream Award w kategorii najlepszy film
• CEC Award (2 nominacje – najlepszy montaż i najlepszy nowy artysta – Manuela Velasco)
• Best European/North – South American Film (najlepszy film, II miejsce) i Fantasia Ground-Breaker Award (najlepszy film, II miejsce) podczas Fant-Asia Film Festival
• Audience Jury Award (najlepszy film) i International Fantasy Film Award (najlepszy film) podczas Fantasporto
• 2 nagrody (najlepszy montaż, najlepsza nowa aktorka) i nominacja (najlepsze efekty specjalne) do nagrody Goya
• Audience Award (najlepszy film), Special Jury Prize (najlepszy film, wspólnie z Teeth) i Youth Jury Grand Prize (najlepszy film) podczas Gérardmer Film Festival
• Newcomer Award podczas Spanish Actors Union (rola Manueli Velasco)
• Nagroda Specjalna podczas Turia Awards (najlepszy film)

• Nagrody w kategoriach najlepszy film, najlepsza aktorka (Manuela Velasco), najlepszy reżyser podczas Sitges – Catalonian International Film Festival

• Plakat
• REC w bazie IMDb (ang.)
• REC w bazie Filmweb

Zobacz kolekcję cytatów z filmu REC w Wikicytatach

• Oficjalna strona internetowa filmu REC. movies.filmax.com. [zarchiwizowane z tego adresu (2008-05-17)]. (hiszp.).