Protoprezbiter
Protoprezbiter (wł. protoprete, primo prete): w Kolegium Kardynalskim pierwszy spośród kardynałów prezbiterów. Tytuł ten przysługuje każdorazowo kardynałowi prezbiterowi o najdłuższym stażu kardynalskim. W XVII – XIX wieku protoprezbiter na ogół otrzymywał tytuł S. Lorenzo in Lucina. Funkcję tę sprawowało dwóch Polaków kardynał Zbigniew Oleśnicki w latach 1452-1455 oraz kardynał Mieczysław Halka-Ledóchowski w latach 1896–1902. Obecnie protoprezbiterem jest tajski kardynał Michael Michai Kitbunchu. w Kościele prawosławnym i greckokatolickim tytuł nadawany szczególnie zasłużonym księżom, godność kościelna tuż poniżej godności biskupa, w hierarchii łacińskiej odpowiada kanonikowi lub prałatowi, dawniej określany jako protopop, niegdyś był odpowiednikiem katolickiego dziekana tytuł duchownego wyznania prawosławnego w Wojsku Polskim II RP, odpowiadający randze pułkownika (komandora). Tytuł protoprezbitera przysługiwał duchownemu, który w latach 1920–1927 pełnił funkcję szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego wyznania prawosławnego (w latach 1927–1929 – szefa Wydziału Wyznania Prawosławnego Biura Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych, w latach 1929–1935 – szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego Prawosławnego, w latach 1935–1939 – szefa Głównego Wojskowego Urzędu Duszpasterskiego Prawosławnego)
Protoprezbiter (wł. protoprete, primo prete):
- w Kolegium Kardynalskim pierwszy spośród kardynałów prezbiterów. Tytuł ten przysługuje każdorazowo kardynałowi prezbiterowi o najdłuższym stażu kardynalskim. W XVII – XIX wieku protoprezbiter na ogół otrzymywał tytuł S. Lorenzo in Lucina[1]. Funkcję tę sprawowało dwóch Polaków kardynał Zbigniew Oleśnicki w latach 1452-1455[2] oraz kardynał Mieczysław Halka-Ledóchowski w latach 1896–1902[3]. Obecnie protoprezbiterem jest tajski kardynał Michael Michai Kitbunchu.
- w Kościele prawosławnym i greckokatolickim tytuł nadawany szczególnie zasłużonym księżom, godność kościelna tuż poniżej godności biskupa, w hierarchii łacińskiej odpowiada kanonikowi lub prałatowi, dawniej określany jako protopop, niegdyś był odpowiednikiem katolickiego dziekana
- tytuł duchownego wyznania prawosławnego w Wojsku Polskim II RP, odpowiadający randze pułkownika (komandora). Tytuł protoprezbitera przysługiwał duchownemu, który w latach 1920–1927 pełnił funkcję szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego wyznania prawosławnego (w latach 1927–1929 – szefa Wydziału Wyznania Prawosławnego Biura Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych, w latach 1929–1935 – szefa Głównego Urzędu Duszpasterskiego Prawosławnego, w latach 1935–1939 – szefa Głównego Wojskowego Urzędu Duszpasterskiego Prawosławnego)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ The Cardinals of the Holy Roman Church - Titles [online], www.fiu.edu [dostęp 2017-11-26].
- ↑ The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary - Consistory of December 18, 1439 [online], cardinals.fiu.edu [dostęp 2025-01-10].
- ↑ The Cardinals of the Holy Roman Church - Biographical Dictionary - Consistory of March 15, 1875 [online], www.fiu.edu [dostęp 2017-11-26].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Bazyli Martysz – protoprezbiter Wojska Polskiego