Pascal Quignard

Pascal Quignard
Data i miejsce urodzenia	23 kwietnia 1948 ; Verneuil-sur-Avre
Narodowość	francuska
Język	francuski
Dziedzina sztuki	literatura
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Cytaty w Wikicytatach

Pascal Quignard (ur. 23 kwietnia 1948 w Verneuil-sur-Avre) – francuski pisarz, eseista i tłumacz. Laureat Nagrody Goncourtów z 2002 za książkę Les Ombres Errantes (Błędne cienie).

Pochodzi z rodziny inteligenckiej, jego rodzice byli profesorami filologii klasycznej, ma troje rodzeństwa. Dzieciństwo spędził w Hawrze.

Ukończył filozofię na Uniwersytecie Nanterre. W 1969 rozpoczął pracę jako lektor w wydawnictwie Gallimard, gdzie stopniowo awansował – w 1976 wszedł w skład komitetu wydawniczego, w 1989 został członkiem dyrekcji wydawnictwa, a rok później objął stanowisko sekretarza generalnego. W Gallimardzie przestał pracować w 1994.

Obok pracy w wydawnictwie Quignard wykładał na Uniwersytecie w Vincennes i w École pratique des hautes études, oraz zajmował się tłumaczeniami z greki, łaciny i chińskiego. W latach 1990–1993 był prezesem Concert des Nations. Gra na wiolonczeli, jest jednym z założycieli Festiwalu Oper Barokowych w Wersalu. Od 1994 poświęcił się wyłącznie pisaniu.

Twórczość

L'être du baltutiement, 1969;
Alexandra de Lycophron, 1971;
La parole de la Délie, 1974;
Michel Deguy, 1975;
Écho, suivi d'Epistolè Alexandroy, 1975;
Sang, 1976;
Le lecteur, 1976;
Hiems, 1977;
Sarx, 1977;
Les mots de la terre, de la peur et du sol, 1978;
Carus, 1979;
Inter aerias fagos, 1979;
Sur le défaut de la terre, 1979;
Le secret du domaine, 1980;
Les tablettes de buis d'Apronenia Avitia, 1984;
Le voeu de silence, 1985;
Une gêne technique à l'égard des fragment, 1986;
Le salon de Wurtemberg, 1986;
Ethelrude et Wolframm, 1986;
La leçon de musique, 1987;
Les escaliers de Chambord, 1989;
Petits traités, 1990;
Albucius, 1990 (wyd. pol. Albucjusz, Czytelnik, 2002, ISBN 83-07-02870-1);
La raison, 1990;
Georges de la Tour, 1991;
Tous les matins du monde, 1991 (wyd. pol. Wszystkie poranki świata, Prószyński i S-ka, 1997);
La frontière, 1992;
Le nom sur bout de la langue, (pol. "Słowo na końcu języka") 1993;
Le sexe et l'Effroi, 1994 (wyd. pol. Seks i trwoga, Czytelnik, 2002, ISBN 83-07-02859-0);
L'occupation américaine, 1994;
Les Septante, 1994;
L’Amour conjugal, 1994;
Rhétorique spéculative, 1995;
La Haine de la musique, 1996;
Vie secrète, 1998 (wyd. pol. Życie sekretne, Vesper, 2006);
Terrasse à Rome, 2000 (wyd. pol. Taras w Rzymie, 2001, ISBN 83-07-02862-0);
Tondo, 2002;
Les ombres errantes (Dernier Royaume, Tome I), 2002, (wyd. pol. Błędne cienie, Czytelnik, 2004, ISBN 83-07-02973-2);
Sur le jadis (Dernier Royaume, Tome II), 2002;
Abîmes (Dernier Royaume, Tome III), 2002;
Les paradisiaques (Dernier Royaume, Tome IV), 2005;
Sordidissimes (Dernier Royaume, Tome V), 2005;
Écrits de l'éphémère, 2005;
Pour trouver les Enfers, 2005;
Quartier de la Transportation (współautorstwo z Jean-Paul Marcheschi), 2006;
Villa Amalia, 2006;
L'Enfant au visage couleur de la mort, 2006;
Triomphe du temps, 2006;
Ethelrude et Wolframm, 2006;
Le Petit Cupidon, 2006;
Requiem, 2006;
La Nuit sexuelle, 2007 (wyd. pol. Noc seksualna, Słowo/Obraz/Terytoria, 2008);
Boutès, 2008;
La barque silencieuse (Dernier Royaume VI), 2009;
Lycophron et Zétès, 2010;
Medea, 2011;
Les solidarités mystérieuses, Gallimard, 2011;
Sur le désir de se jeter à l'eau, wspólnie z Irène Fenoglio, Presses Sorbonne Nouvelle, 2011;
Les désarçonnés (Dernier Royaume VII), Grasset, 2012;
L'Origine de la danse, Galilée, 2013;
Leçons de Solfège et de piano, Arléa, 2013;

Bibliografia

Pascal Quignard. bibliomonde.com. [dostęp 2010-05-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-03-29)]. (fr.).