Paran
Paran (hebr. פָּארָן) – pustynia położona współcześnie w granicach Egiptu, kilkakrotnie wzmiankowana w Starym Testamencie. Dokładne granice terenu, na którym się rozciągał Paran, są trudne do określenia. Bywa utożsamiana z wysokim podłużnym wapiennym płaskowyżem Ettih, który ciągnie się z północy na południe – od południowo-zachodniej części Morza Martwego wzdłuż zachodniej strony Synaju aż do Ha-Arawa. Sama pustynia zlokalizowana była na półwyspie Synaj – na południe od Kadesz-Barnea. Według 1 Księgi Królewskiej znajdowała się pomiędzy krajem Midianitów a Egiptem. Według Księgi Powtórzonego Prawa, podczas exodusu Hebrajczyków z Egiptu do Ziemi Świętej na pustyni Paran urządzono postój, który zgodnie z Księgą Liczb trwał czterdzieści dni. W trakcie obozowania, według tejże księgi, zwiadowcy Mojżesza zostali wysłani na przeszpiegi do Kanaanu. Pustynia Paran jest wzmiankowana też w Księdze Rodzaju – w kontekście opisu wygnania Hagar i Izmaela, oraz w 1 Księdze Samuela – podczas przedstawienia wczesnej biografii Dawida, który po śmierci Samuela schronił się na jej obszarze. Autorzy wczesnochrześcijańscy identyfikowali Paran z oazą Feiran, zlokalizowaną na południu półwyspu Synaj w rejonie gór Dżabal Sirbal i Dżabal Moneidża, czczonych przez Nabatejczyków w II–III wieku. Na wyższej górze, Dżabal Sirbal, wzniesiono świątynię; niższa zaś, Dżabal Moneidża, była obiektem pielgrzymowania, o czym świadczą liczne inskrypcje na jej stokach oraz kamienne bloki z imionami kapłanów i pracowników kultu. W czasach bizantyjskich obszar ten stał się centrum życia monastycznego, wzniesiono tu klasztor św. Katarzyny, a udający się doń pielgrzymi chronieni byli przez stacjonujących w Niccanie żołnierzy.
Paran (hebr. פָּארָן) – pustynia położona współcześnie w granicach Egiptu[1], kilkakrotnie wzmiankowana w Starym Testamencie.
Dokładne granice terenu, na którym się rozciągał Paran, są trudne do określenia. Bywa utożsamiana z wysokim podłużnym wapiennym płaskowyżem Ettih, który ciągnie się z północy na południe – od południowo-zachodniej części Morza Martwego wzdłuż zachodniej strony Synaju aż do Ha-Arawa[2]. Sama pustynia zlokalizowana była na półwyspie Synaj – na południe od Kadesz-Barnea. Według 1 Księgi Królewskiej znajdowała się pomiędzy krajem Midianitów a Egiptem[3]. Według Księgi Powtórzonego Prawa[4], podczas exodusu Hebrajczyków z Egiptu do Ziemi Świętej na pustyni Paran urządzono postój, który zgodnie z Księgą Liczb trwał czterdzieści dni[5]. W trakcie obozowania, według tejże księgi, zwiadowcy Mojżesza zostali wysłani na przeszpiegi do Kanaanu[6].
Pustynia Paran jest wzmiankowana też w Księdze Rodzaju – w kontekście opisu wygnania Hagar i Izmaela[7], oraz w 1 Księdze Samuela – podczas przedstawienia wczesnej biografii Dawida, który po śmierci Samuela schronił się na jej obszarze[8].
Autorzy wczesnochrześcijańscy identyfikowali Paran z oazą Feiran, zlokalizowaną na południu półwyspu Synaj w rejonie gór Dżabal Sirbal i Dżabal Moneidża, czczonych przez Nabatejczyków w II–III wieku. Na wyższej górze, Dżabal Sirbal, wzniesiono świątynię; niższa zaś, Dżabal Moneidża, była obiektem pielgrzymowania, o czym świadczą liczne inskrypcje na jej stokach oraz kamienne bloki z imionami kapłanów i pracowników kultu. W czasach bizantyjskich obszar ten stał się centrum życia monastycznego, wzniesiono tu klasztor św. Katarzyny, a udający się doń pielgrzymi chronieni byli przez stacjonujących w Niccanie żołnierzy[9].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ The International Standard Bible Encyclopedia, red. G.W. Bromiley, T. 2, E–J, s. 241.
- ↑ W. Ewing, Paran, International Standard Bible Encyclopedia.
- ↑ 1Krl 11,18 w przekładach Biblii.
- ↑ Pwt 33,2 w przekładach Biblii.
- ↑ Lb 13,25-26 w przekładach Biblii.
- ↑ Lb 13,3 w przekładach Biblii.
- ↑ Genesis 21,21 w przekładach Biblii.
- ↑ 1Sam 25,1 w przekładach Biblii.
- ↑ A. Negev (red.), Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, s. 345.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, Warszawa 2002. Na książce ISBN 82-7157-461-4; ISBN 83-7157-461-4.
- Ewing W., Paran, International Standard Bible Encyclopedia.
- The International Standard Bible Encyclopedia, red. G.W. Bromiley, T. 2, E–J, Grand Rapids 1982. ISBN 978-0-8028-3782-0.