Pappmine

Pappmine

Państwo	III Rzesza
Rodzaj	mina przeciwpancerna
Dane techniczne
Zapalnik	kontaktowy
Masa	6,7 kg
Wysokość	13 cm
Średnica	30,5 cm
Korpus	tektura
Materiał wybuchowy	trotyl (5 kg)
Użytkownicy
Wehrmacht

Pappmine (oznaczenie PAP.Mi. 44) – niemiecka mina przeciwpancerna używana przez Wehrmacht w czasie II wojny światowej, będąca kopią sowieckiej miny TMB-2^[1].

W połowie 1944 roku sytuacja gospodarcza nazistowskich Niemiec była trudna, a ograniczenia posiadanych zasobów, wpłynęły na produkcję uzbrojenia wykonywanego z najprostszych materiałów. Jednym z takich przykładów była bardzo prosta konstrukcyjnie mina przeciwpancerna Pappmine, składająca się głównie z tektury i szkła^[2].

Korpus miny (pokryty farbą dla dodatkowej ochrony) w kształcie spłaszczonego walca o średnicy około 30,5 centymetra i wysokości 13 centymetrów, składał się z trzech części: dolnej połowy korpusu, górnej pokrywy z centralnym otworem i korka, wykonanych z wytrzymałej tektury i zaimpregnowanych specjalną powłoką utrudniającą przedostanie się wody. Korek wkręcano do zewnętrznej powierzchni pokrywy, a samą pokrywę przyklejano do korpusu. Celem korka było zwiększenie wytrzymałości miny, a także zwiększenie jej siły detonacji. Ładunek wybuchowy miny stanowił specjalny cylindryczny blok sprasowanego trotylu, o średnicy 30 centymetrów, wysokości około 10 centymetrów i masie około 5 kilogramów. W środku bloku znajdował się otwór do zainstalowania szklanego detonatora o wysokości 5 centymetrów i średnicy 2,54 centymetra. Detonator nie posiadał żadnych zabezpieczeń i był jedynym środkiem detonacji materiału wybuchowego, przy czym w razie potrzeby mina mogła być używana w połączeniu z innymi rodzajami amunicji jako mina-pułapka. Całkowita masa miny wynosiła 6,7 ​​kilograma^[2].

Pappmine pozbawioną uchwytów transportowych dostarczano na front częściowo uzbrojoną, bez zapalnika. Miner po wykopaniu dołu o odpowiedniej średnicy, umieszczał w nim minę, zdejmował górną pokrywę, a do obudowy wkładał gotowy do użycia zapalnik o nacisku do 350 kilogramów i po założeniu pokrywy maskował ją. Żywotność miny z tektury i szkła wynosiła prawdopodobnie kilka tygodni lub miesięcy, przy czym nawet po zniszczeniu tekturowej obudowy, mina nadal stanowiła zagrożenie dla ludzi i sprzętu. Mogła zniszczyć podwozie wojskowego pojazdu kołowego lub uszkodzić podwozie lekkiego transportera opancerzonego. W przypadku średnich i ciężkich opancerzonych wozów bojowych mina była praktycznie nieszkodliwa, powodując co najwyżej jedynie niewielkie uszkodzenia gąsienic i ewentualnie kół jezdnych^[2].

Mina nie posiadała żadnych elementów wykonanych z metalu, przez co była niewykrywalna dla ówczesnych wykrywaczy min; można ją było znaleźć za pomocą macek saperskich lub psów służbowych. Ze względu na wyjątkowo niską czułość mina była w miarę bezpieczna dla sapera, który ją znalazł. Rozminowanie było proste i polegało na wykręceniu korka i detonatora. W przypadku podejrzenia obecności miny-pułapki, można było ją zniszczyć na miejscu za pomocą materiału wybuchowego. Liczba wyprodukowanych min Pappmine jest nieznana, ale można przypuszczać, że stosunkowo późne rozpoczęcie produkcji w drugiej połowie 1944 roku, uniemożliwiło niemieckim fabrykom produkcję i dostarczanie Wehrmachtowi dużych ilości tej broni. Jest mało prawdopodobne, aby całkowita liczba wyprodukowanych min przekroczyła liczbę kilkudziesięciu tysięcy sztuk^[2].

• Pappmine. michaelhiske.de. [dostęp 2025-12-26]. (ang.).