Mitchell Mann

Mitchell Mann

Obywatelstwo	Wielka Brytania
Reprezentuje kraj	Anglia
Data i miejsce urodzenia	26 grudnia 1991 Birmingham
Gra zawodowa	2014–2018, 2019–2023, 2024–
Najwyższy ranking	70 (maj 2016)
Bieżący ranking	83 (stan na 2026-04-06)
Najwyższy break	142 (International Championship 2014)
Breaki 100+ pkt.	51

Mitchell Dennis Mann (ur. 26 grudnia 1991 w Birmingham) – angielski zawodowy snookerzysta .

Mann po raz pierwszy zagrał w snookera w wieku 9 lat^[1], po tym jak został zmuszony do porzucenia piłki nożnej po zdiagnozowaniu u niego zespołu Legga-Calvégo-Perthesa, rzadkiej choroby powodującej gnicie kości biodrowej u młodych chłopców^[2][3]. Najważniejszym momentem jego juniorskiej kariery było zwycięstwo w turnieju Junior Pot Black w 2007 roku, w którym pokonał w finale Jacka Lisowskiego wynikiem 76–23^[2].

W sezonie 2007–08 Mann w wieku 15 lat rozpoczął grę w drugorzędnych turniejach International Open Series,(inne języki) oferujących osiem miejsc w zawodowym tourze snookera ósemce najlepszych w klasyfikacji Order of Merit na koniec sezonu^[4]. W latach 2008–2009 Mann zajmował 11. miejsce w tej klasyfikacji^[5], a w latach 2009–2010 – 46. miejsce^[6].

W sezonie 2010/11 turniej PIOS został zdjęty z rozgrywek i zastąpiony turniejem pro-am Players Tour Championship, a nowym turniejem oferującym awans do grona zawodowców stał się rozgrywany na koniec sezonu turniej Q School. W zawodach PTC Mann odniósł kilka zwycięstw nad profesjonalnymi graczami, w tym Liang Wenbo, Michaelem White’em, Dave’em Haroldem i Shaunem Murphym^[2]. Zakwalifikował się także do głównych etapów kwalifikacyjnych profesjonalnego turnieju rankingowego World Open 2010 poprzez turniej w Landywood Snooker Centre^[7], przegrywając 0–3 z Benem Woollastonem w rundzie pierwszej^[8][9].

Mann regularnie brał udział w zawodach Q School, gdzie zwycięzcom grup kwalifikacyjnych oferowano dwuletnie karty do World Snooker Tour. Mann był bliski wygrania turnieju w trzecim turnieju Q School 2012, przegrał jednak decydującą partię z Robbie Williamsem^[2]. Występ ten pozwolił jednak Mannowi na awans do turnieju rankingowego Australian Goldfields Open 2012, w którym dotarł do trzeciej rundy^[10]. Grał także w turnieju w 2013 roku tą samą metodą, ale przegrał 1–5 ze Stuartem Carringtonem(inne języki) w pierwszej rundzie^[11].

W czerwcu 2014 roku Mann zdobył dwuletnią kartę do profesjonalnego World Snooker Tour na sezony 2014/15 i 2015/16 po zwycięstwie w Mistrzostwach Europy EBSA 2014(inne języki), pokonując w finale Johna Whitty’ego 7–2^[1][2][12]. W sezonie 2014/15 nie wziął udziału w dwóch pierwszych turniejach rankingowych, gdyż zwycięstwo to nastąpiło po rundzie kwalifikacyjnej tych wydarzeń^[1]. Odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w tourze, pokonując doświadczonego gracza Petera Linesa 6–5 w kwalifikacjach do International Championship. Przeszedł przez mecz rundy dzikiej karty z wynikiem 6–1 przeciwko Niu Zhuang(inne języki), a następnie zaliczył break 142 w wygranym 6–5 meczu z Wang Zepeng. W swoim najdłuższym dotychczas występie w turnieju rankingowym Mann przegrał 4–6 z Michaelem White’em w 1/32 finału. Odpadł w pierwszej rundzie zarówno UK Championship, jak i Welsh Open^[13]. Mann pokonał Alfiego Burdena 10–4 w kwalifikacjach do Mistrzostw Świata i wygrał trzy partie z rzędu, po tym jak Gerard Greene odrobił stratę 4–0 i przegrywał 7–6, pokonując go 10–6^[14]. Do dostania się do największego turnieju snookera potrzebował jeszcze jednego zwycięstwa, ale przegrał z Alanem McManusem 6-10^[15]. Pod koniec swojego pierwszego sezonu zajmował 88. miejsce w światowym rankingu^[16].

Mann pokonał Zhou Yuelonga 4–2 na turnieju Welsh Open, a następnie nieznacznie przegrał 3–4 z Shaunem Murphym^[17]. Podczas ostatniego wydarzenia European Tour, Gdynia Open, Mann wyeliminował Sandersona Lama 4–3, Rhysa Clarka(inne języki) 4–3 i Jacka Lisowskiego 4–2, docierając do 1/8 finału, gdzie przegrał 1–4 z Marco Fu^[18]. Ten występ pomógł mu zająć 45. miejsce w klasyfikacji i zapewnić sobie dwuletnie miejsce w zawodach snookera^[19]. Zakwalifikował się do turnieju China Open, ale w pierwszej rundzie uległ Rory’emu McLeodowi 0–5^[18]. Pokonując Kishan Hirani(inne języki) 10–7 i Matthew Selta 10–9, Mann był o jedno zwycięstwo od gry w Mistrzostwach Świata i dokonał tego, pokonując Dechawata Poomjaenga 10–9. Mann, zajmujący 74. miejsce na świecie, był najniżej notowanym zawodnikiem w turnieju i jedynym debiutantem. Na początku meczu prowadził 2–1 z Markiem Allenem, ale potem miał problemy z techniką i przegrał 3–10.

Po wygraniu zaledwie dwóch z jedenastu meczów przed UK Championship w 2016 roku Mann opisał swoje zwycięstwo 6–3 nad Kyrenem Wilsonem w pierwszej rundzie jako ogromną ulgę. Następnie pokonał Sama Bairda 6–2, a w trzeciej rundzie uległ Zhangowi Andzie 3–6. Na Scottish Open wyeliminował Bairda 4–2 i Anthony’ego McGilla 4–1, ale potem przegrał 1–4 z Seanem O’Sullivanem. Mann po raz trzeci w tym sezonie dotarł do 1/32 finału imprezy, pokonując Michaela Holta 4–1 i O’Sullivana 4–2 podczas Welsh Open, a następnie uległ Kurtowi Maflinowi 2–4^[20]. Po opuszczeniu touru pod koniec sezonu 2017/18 próbował powrotu przez Q School 2018. Jednak przegrał już w pierwszej rundzie pierwszego turnieju z Michaelem Judge’em^[21][22]. Następnie przegrał w kolejnych turniejach, co sprawiło, że musiał czekać kolejny rok, zanim spróbuje odzyskać status zawodowy^[21].

3 maja 2019 r. magazyn World Snooker ogłosił, że Mann otrzyma dwuletnią kartę uprawniającą go do powrotu do zawodowej ligi na dwa sezony : 2019–20 i 2020/21. W czerwcu 2021 r. dzięki dobremu miejscu w Q School Order of Merit z 2021 zapewnił sobie miejsce w sezonach 2021/22 i 2022/23^[23].

Tournament	2010 /11	2011 /12	2012 /13	2013 /14	2014 /15	2015 /16	2016 /17	2017 /18	2018 /19	2019 /20	2020 /21	2021 /22	2022 /23	2024 /25	2025 /26
Ranking[24]	[i]	[i]	[i]	[i]	[ii]	88	[iii]	75	[i]	[ii]	73	[iv]	72	[ii]	86(inne języki)
Turnieje rankingowe
Championship League	nierankingowy										RR	RR	RR	RR	RR
Saudi Arabia Masters	nie rozegrano													1R	1R
Wuhan Open	nie rozegrano													LQ	LQ
English Open	nie rozegrano						1R	2R	A	1R	1R	LQ	LQ	LQ	2R
British Open	nie rozegrano											1R	1R	LQ	QF
Xi’an Grand Prix(inne języki)	nie rozegrano													LQ	LQ
Northern Ireland Open	nie rozegrano						2R	1R	A	2R	1R	QF	LQ	LQ	LQ
International Championship	nie rozegrano		A	A	2R	LQ	LQ	LQ	A	LQ	nie rozegrano			LQ	1R
UK Championship	A	A	A	A	1R	1R	3R	2R	A	1R	1R	1R	LQ	LQ	LQ
Shoot Out	nierankingowy						1R	1R	2R	1R	2R	4R	1R	1R	3R
Scottish Open	nie rozegrano		MR	nie rozegrano			3R	2R	A	1R	1R	1R	1R	LQ	LQ
German Masters	A	A	A	A	LQ	LQ	LQ	LQ	A	2R	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ
World Grand Prix	nie rozegrano				NR	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
Players Championship	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
Welsh Open	A	A	A	A	1R	2R	3R	1R	A	2R	1R	2R	1R	LQ	1R
World Open	LQ	A	A	A	nie rozegrano		LQ	LQ	A	LQ	nie rozegrano			LQ
Tour Championship	nie rozegrano								DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ	DNQ
World Championship	A	A	A	A	LQ	1R	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ	LQ
Dawne turnieje rankingowe
Australian Goldfields Open	A	A	LQ	LQ	A	LQ	nie rozegrano
Shanghai Masters	A	A	A	A	LQ	LQ	LQ	1R	nierankingowy		nie rozegrano			nierankingowy
Paul Hunter Classic	Minor-Ranking Event						1R	SF	A	NR	nie rozegrano
Indian Open	nie rozegrano			A	LQ	NH	1R	LQ	LQ	nie rozegrano
China Open	A	A	A	A	LQ	1R	LQ	LQ	A	nie rozegrano
Riga Masters(inne języki)	nie rozegrano				Minor-Rank		LQ	LQ	WD	LQ	nie rozegrano
China Championship	nie rozegrano						NR	LQ	A	2R	nie rozegrano
WST Pro Series(inne języki)	nie rozegrano										RR	nie rozegrano
Turkish Masters(inne języki)	nie rozegrano											LQ	nie rozegrano
Gibraltar Open	nie rozegrano					MR	2R	2R	A	1R	3R	2R	nie rozegrano
European Masters	nie rozegrano						LQ	1R	A	LQ	1R	2R	1R	nie rozegrano
WST Classic(inne języki)	nie rozegrano												1R	nie rozegrano
Dawne turnieje nierankingowe
Six-red World Championship	A	NH	A	A	A	A	A	A	A	A	nie rozegrano		LQ	nie rozegrano

Legenda tabeli wyników
LQ	odpadnięcie w kwalifikacjach	#R	odpadnięcie we wczesnej fazie turnieju (WR = runda dzikich kart, RR = faza grupowa)	QF	przegrana w ćwierćfinale
SF	przegrana w półfinale	F	przegrana w finale	W	zwycięstwo
DNQ	nie zakwalifikował/a się	A	nie brał/a udziału	WD	zrezygnował/a w trakcie turnieju
Legenda oznaczeń w tabelach wyników
NH / Nie roz.		Turniej nie odbył się.
NR / Nie-rank.		Turniej nie był zaliczany jako rankingowy.
R / Rank.		Turniej był zaliczany jako rankingowy.
MR / Minor-Rank.		Turniej był zaliczany jako minor ranking.

Wynik	NIE.	Rok	Mistrzostwo	Przeciwnik w finale	Wynik
Finalista	1.	2009	Pontins Pro-Am - Turniej 1	Andrew Norman	2–5[25]

Wynik	NIE.	Rok	Mistrzostwo	Przeciwnik w finale	Wynik
Zwycięzca	1.	2007	Junior Pot Black	Lisowski, JackJack Lisowski	1–0
Zwycięzca	2.	2014	Mistrzostwa Europy w Snookerze	Jan Whitty(inne języki)	7–2
Finalista	1.	2018	Challenge Tour – Turniej 2	Dawid Grace	0–3
Zwycięzca	3.	2018	Challenge Tour – Turniej 4	Dylan Emery	3–0

• Ron Florax: Profil na stronie CueTracker. CueTracker. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie snooker.org. snooker.org. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie World Snooker Tour. World Snooker Tour. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Wyniki na stronie snookerscores.net. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie Snooker Database (archiwalny). Snooker Database. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).
• Profil na stronie World Professional Billiards and Snooker Association. World Professional Billiards and Snooker Association. [dostęp 2025-07-13]. (ang.).