Mini Moke

Mini Moke

Przód samochodu
Inne nazwy	Austin Mini Moke Morris Mini Moke BMC Mini Moke Leyland Moke Cagiva Moke
Producent	British Motor Corporation British Leyland Cagiva
Projektant	Alec Issigonis
Okres produkcji	1964–1993
Miejsce produkcji	Birmingham Vendas Novas Setúbal Zetland Alor Setar Umtali Kapsztad
Następca	Chery MOKE
Dane techniczne
Segment	I
Typy nadwozia	otwarte
Silniki	0.85 l R4 1.0 l R4 1.1 l R4 1.3 l R4
Skrzynia biegów	4-biegowa manualna
Napęd	przedni
Długość	3048 mm
Szerokość	1308 mm
Wysokość	1422 mm
Rozstaw osi	2029 mm
Masa własna	400 - 500 kg
Liczba miejsc	2/4
Dane dodatkowe
Pokrewne	Mini
Konkurencja	Renault Rodeo Land Rover Series Meyers Manx Citroën Méhari ŁuAZ 969 ZAZ Volin
Multimedia w Wikimedia Commons

Mini Moke – samochód osobowy typu buggy, produkowany w latach 1960–1993.

Samochód został opracowany przez Aleca Issigonisa i Johna Shepparda^[2]. Celem ich wspólnego projektu było stworzenie prostego samochodu o przeznaczeniu wojskowym, który mógłby zagrozić pozycji Land Rovera^[3][4]. Jednym z głównym założeń ich koncepcji było stworzenie auta z dużym udziałem podzespołów popularnego samochodu osobowego Mini. Brytyjskie wojsko nie było jednak zainteresowane projektem BMC. Koncern zdecydował się jednak na wdrążenie samochodu do seryjnej produkcji w roli rekreacyjnego buggy. Auto zadebiutowało w 1964 roku^[5]. Auto oferowano wyłącznie z silnikiem 0.85 l i z 4-biegową skrzynią manualną^[6]. Nabywcy początkowo musieli samodzielnie skompletować wnętrze samochodu. W 1967 roku auto przeszło lifting w ramach, którego wzbogacono wyposażenie pojazdu, a także zmieniono dostępne wersje kolorystyczne.

W 1966 rozpoczęto produkcję Mini Moke'a w Australii pod nazwą Morris Mini Moke, ale pod naciskiem władz brytyjskiego koncernu, w 1973 roku nazwę zmieniono na Leyland Moke. W międzyczasie, w 1968 roku auto zostało wycofane z produkcji w Wielkiej Brytanii^[7]. W ramach modyfikacji na rynek australijski, zmieniono koła samochodu na 13-calowe, rezygnując przy tym z kół z Mini, a do oferty wprowadzono benzynowe silnik o pojemności 1.0 l i 1.1 l^[8]. Po zmianie nazwy w sprzedaży pojawił się też silnik 1.3 l, choć ten początkowo był dostępny tylko w ramach edycji limitowanych. W 1975 roku w ofercie pojawiła się wersja pickup.

Pod koniec lat 70. XX w. władze koncernu British Leyland, podjęły decyzje o przeniesieniu produkcji auta do Portugalii. Wytwarzanie samochodu rozpoczęło się tam w 1980 roku w fabryce Setúbal IMA^[9]. W 1981 roku produkcja auta dobiegła końca w Australii. W 1984 roku ponownie zmieniono miejsce produkcji samochodu, tym razem decydując się na fabrykę w Vendas Novas^[10]. Jednocześnie auto otrzymało komponenty z unowocześnionej wersji Mini, w tym 12 calowe felgi oraz nowe światła i wnętrze. W 1990 roku prawa do produkcji auta wykupiła włoska firma Cagiva, która kontynouwała produkcję pojazdu w dotychczasowej fabryce^[11]. Wytwarzanie modelu dobiegło końca w 1993 roku^[12]. Włoskie przedsiębiorstwo bezskutecznie starało się wznowić produkcję auta w kolejnych latach. Ostatecznie prawa do pojazdu trafiły w ręce chińskiego koncernu Chery, który przedstawił unowocześnioną wersję Mini Moke'a w 2013 roku^[13].