Mechilta
Mechilta (aram.: miara, prawo, reguła) – w judaizmie najstarsze, powstałe w okresie tannaitów, midrasze halachiczne interpretujące i komentujące historie zawarte w Księdze Wyjścia (12–23). Powstały na przełomie I i II w. w szkole rabina Izmaela Ben Elizeusza. Nazwa Mechilta była użyta także w tytułach dwóch innych midraszy halachicznych: Mechilta de-Rabi Iszmael i Mechilta de-Rabi Simeon ben Jochaj (zob. Szymon bar Jochaj).
Mechilta (aram.: miara, prawo, reguła) – w judaizmie najstarsze, powstałe w okresie tannaitów, midrasze halachiczne interpretujące i komentujące historie zawarte w Księdze Wyjścia (12–23)[1]. Powstały na przełomie I i II w. w szkole rabina Izmaela Ben Elizeusza[1][2]. Nazwa Mechilta była użyta także w tytułach dwóch innych midraszy halachicznych: Mechilta de-Rabi Iszmael i Mechilta de-Rabi Simeon ben Jochaj (zob. Szymon bar Jochaj)[1].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Rafał Żebrowski: Mechilta. [w:] Polski słownik judaistyczny [on-line]. Żydowski Instytut Historyczny. [dostęp 2016-10-21]. (pol.).
- ↑ Izmael Ben Elizeusz, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2016-10-21].