Lydia Becker

Lydia Ernestine Becker

Lydia Becker przed 1890
Data i miejsce urodzenia	24 lutego 1827 Manchester, Wielka Brytania
Data i miejsce śmierci	18 lipca 1890 Aix-les-Bains, Francja
Zawód, zajęcie	botaniczka, sufrażystka
Multimedia w Wikimedia Commons

Lydia Ernestine Becker (ur. 24 lutego 1827 w Manchesterze, zm. 18 lipca 1890 w Aix-les-Bains) – brytyjska botaniczka, sufrażystka pierwszej fali.

Przyszłą na świat jako najstarsza córka Hannibala Beckera, którego ojciec – Ernst Becker – wyemigrował z Ohrdruf w Turyngii. Becker – jak wiele dziewcząt w tym czasie – kształciła się w domu. Od 1850 studiowała botanikę i astronomię, zdobywając złoty medal za pracę naukową (1862) na temat ogrodnictwa. Do zgłębiania zainteresowań zachęcił ją wuj^[1][2].

W 1867 założyła w Manchesterze Stowarzyszenie Literackie Kobiet (Ladies' Literary Society)^[3].

Becker jest jedną z wielu XIX-wiecznych kobiet, które wpłynęły na pracę naukową Karola Darwina. Zaczęła z nim korespondować, a wkrótce przekonała do upublicznienia jego prac^[4][5]. W trakcie korespondencji wysłała do Darwina kilka próbek roślin z pól otaczających Manchester^[6]. Przekazała mu również kopię swojej książki Botanika dla nowicjuszy (1864)^[7]. Jej korespondencja i praca sugerują, że szczególnie interesowała się roślinami biseksualnymi i hermafrodytycznymi, które dawały jej "naturalne" dowody alternatywnego porządku seksualnego i społecznego^[8].

Została doceniona za wkład w rozwój nauki. Otrzymała nagrodę krajową w 1860 za zbiór suszonych roślin przygotowanych metodą, którą opracowała, aby zachować ich oryginalne kolory. Na spotkaniu British Association w 1869 przekazała dokument botaniczny na temat wpływu infekcji grzybiczej na rozwój seksualny u gatunków roślin. Z czasem zaczęła bardziej skupiać się na pracy na rzecz kobiet, choć botanika pozostała dla niej ważna. Jej zaangażowanie w promowanie nauki oraz zachęcanie dziewcząt i kobiet do edukacji naukowej połączyło pracę naukową z działalnością emancypacyjną^[2].

Jesienią 1866 uczestniczyła w dorocznym spotkaniu Narodowego Stowarzyszenia na rzecz Rozwoju Nauk Społecznych, gdzie jej uwagę zwróciła praca Barbary Bodichon Powody wyzwolenia kobiet. To stało się impulsem, by poświęciła się pracy emancypacyjnej. W styczniu 1867 zwołała pierwsze posiedzenie Komitetu Wyborczego Kobiet w Manchesterze, jednej z pierwszych organizacji tego typu w Anglii^[9][10]. Poznała tam dr. Richarda Pankhursta, którego opisała jako bardzo mądrego małego człowieka z niezwykłymi przemyśleniami na temat życia w ogóle, a w szczególności kobiet. Po latach, w 1879, badacz ożenił się z Emmeline Goulden, późniejszą czołową brytyjską sufrażystką^[11].

Kilka miesięcy później owdowiała właścicielka sklepu, Lilly Maxwell, omyłkowo pojawiła się w rejestrze wyborców w Manchesterze. Nie była pierwszą kobietą przypadkowo wpisaną na listę, ale był to dobry pretekst do nagłośnienia sprawy praw wyborczych kobiet^[12]. Becker odwiedziła Maxwell i odprowadziła ją do lokalu wyborczego. Obserwator społeczny wyborów znalazł nazwisko Maxwell na liście i pozwolił jej zagłosować. Becker natychmiast zaczęła zachęcać inne gospodynie domowe do walki o to, by ich nazwiska pojawiły się na rejestrze. Ich roszczenia zostały przedstawione w sądzie przez sir Johna Coleridge'a i Richarda Pankhursta w książce Chorlton v. Lings, ale sprawa została oddalona^[9][10][13].

W dniu 14 kwietnia 1868 w Sali Wolnego Handlu w Manchesterze odbyło się pierwsze publiczne spotkanie Narodowego Stowarzyszenia na rzecz Prawa do Głosu Kobiet (National Society for Women's Suffrage), organizacji stworzonej w celu lobbowania za prawem wyborczym dla kobiet w parlamencie. Trzema głównymi mówczyniami były Agnes Pochin, Anne Robinson i Lydia Becker. Spotkaniu przewodniczyła Priscilla Bright McLaren. Becker zaproponowała rezolucję, zgodnie z którą kobietom należy przyznać prawa głosu na takich samych warunkach co mężczyznom^[14]. Becker rozpoczęła objazd po miastach na północy Anglii. Wygłaszała wykłady, występowała w imieniu stowarzyszenia. W czerwcu 1869 Becker i inne działaczki z powodzeniem zapewniły sobie udział w wyborach samorządowych^[15]. W 1870 Becker była jedną z czterech kobiet wybranych do Rady Szkoły w Manchesterze, w której działała aż do śmierci^[16].

W 1870 Becker i jej przyjaciółka Jessie Boucherett założyły czasopismo "Women's Suffrage Journal", a wkrótce potem zaczęły organizować spotkania poświęcone kobietom i ich prawom, co było wówczas rzadkością w Wielkiej Brytanii. W spotkaniu w Manchesterze zorganizowanym przez Becker w 1874 wzięła udział piętnastoletnia Emmeline Goulden i było to jej pierwsze doświadczenie z wiecem w sprawie kobiet^[17]. W dniu 24 marca 1877 Lydia Becker pojawiła się na publicznym spotkaniu w Macclesfield u boku J.W White'a, Henry'ego Birchenougha, Alice Cliff Scatcherd (późniejszej współzałożycielki Women's Franchise League) i innych sufrażystkek, aby przemawiać ws. prawa wyborczego dla kobiet^[18].

Wspomniany "Women's Suffrage Journal" był najpopularniejszym pismem dotyczącym praw wyborczych kobiet w XIX-wiecznej Wielkiej Brytanii. Roger Fulford w swojej pracy Prawa wyborcze dla kobiet. Historia walki napisał: Historia lat 1860–1890 – jeśli chodzi o prawa wyborcze kobiet – jest historią Miss Becker. Dziennik publikował przemówienia ws. kobiet z całego kraju, zarówno z Parlamentu, jak i spoza niego. Becker natomiast opublikowała w czasopiśmie swoją korespondencję ze zwolennikami i przeciwnikami praw wyborczych kobiet, zwłaszcza listy z 1870, kiedy skarciła deputowanego z Caernarvonshire po tym, jak głosował przeciwko propozycji praw wyborczych dla kobiet^[10].

W 1880 Becker i współpracownicy prowadzili na Wyspie Man kampanię na rzecz prawa kobiet do głosowania w wyborach do niższej izby miejscowego zgromadzenia parlamentarnego. Niespodziewanie odnieśli sukces i wywalczyli prawa wyborcze kobiet na Wyspie Man w wyborach w marcu 1881^[15].

W 1871 Becker została przewodniczącą Komitetu Centralnego Narodowego Stowarzyszenia na rzecz Prawa do Głosu Kobiet (National Society for Women's Suffrage). Inne członkinie komisji to: Helen Blackburn, Millicent Fawcett, Jessie Boucherett, Eva McLaren, Margaret Bright Lucas, Priscilla Bright McLaren i Frances Power Cobbe^[19].

Becker różniła się od wielu wczesnych feministek w kwestionowaniu esencji kobiecości. Argumentując, że nie ma naturalnej różnicy między intelektem mężczyzn i kobiet, Becker był głośną zwolenniczką koedukacyjnego systemu nauczania w Wielkiej Brytanii. Co więcej, kobiety uzależnione od mężów jako stabilnych źródeł dochodu, zdaniem Becker, mniej rozpaczliwie potrzebowały praw wyborczych niż wdowy i samotne kobiety. Taka postawa sprawiła, że Becker była celem częstych kpin w komentarzach prasowych i bohaterką karykatur^[9].

W 1890 Becker odwiedziła uzdrowisko Aix-les-Bains. W czasie pobytu zachorowała i zmarła na błonicę. Redakcja "Women's Suffrage Journal" zaprzestała działalności^[20].

• Botany for Novices (1864)
• Female Suffrage w "The Contemporary Review" (1867)
• Is there any Specific Distinction between Male and Female Intellect? w "Englishwoman's Review of Social and Industrial Questions" (1868)
• On the Study of Science by Women w "The Contemporary Review" (1869)
• The Political Disabilities of Women w "The Westminster Review" (1872)

Archiwum Lydii Becker znajduje się w Bibliotece Kobiet w Bibliotece London School of Economics^[21]. Kolekcja książek autorstwa kobiet, z książkami z kolekcji Helen Blackburn, jej przyjaciół i z innych źródeł, została umieszczona w dwóch regałach ozdobionych obrazami Becker i Caroline Ashurst Biggs, która była przewodniczącą Komitetu Centralnego Narodowego Stowarzyszenia na rzecz Prawa do Głosu Kobiet (National Society for Women's Suffrage). Regały zostały przekazane Girton College^[22].

Nazwisko Becker umieszczono na południowej ścianie Pomnika Reformatorów na cmentarzu w dzielnicy Kensal Green w Londynie^[23]. Jej nazwisko znajduje się na nagrobku ojca, Hannibala Beckera, zlokalizowanym na cmentarzu kościoła parafialnego St James w Altham w Lancashire^[24].

Tablica upamiętniająca jej życie znajduje się w sąsiedztwie Moorfield Colliery Memorial na Burnley Road w Altham^[25].

Nazwisko i wizerunek Becker, obok 58 innych zwolenników praw wyborczych kobiet, są wyryte na cokole pomnika Millicent Fawcett na Parliament Square w Londynie^[26].