Korinna

Korinna
Κόριννα
Data i miejsce urodzenia	VI wiek p.n.e. (?) ; Tanagra
Język	greka
Dziedzina sztuki	liryka
	Multimedia w Wikimedia Commons

Korinna z Tanagry^[a], Korynna (stgr. Κόριννα, łac. Corinna, druga połowa VI w. p.n.e.^[b]) – starogrecka liryczna poetka beocka.

Życie i twórczość

Podobno pobierała nauki od poetki Myrtis z Antedonu^[1]. Autorka pieśni religijnych, miłosnych, parteniów i epigramatów. Cechował ją prosty styl; pisała w dialekcie beockim, wykorzystując tematy mitologiczne o bohaterach Beocji. Z jej twórczości zawartej w 5 księgach przetrwały nieliczne fragmenty (110 wersów), odkryte m.in. w papirusach na początku XX stulecia. Najdłuższe z zachowanych pieśni mówią o rywalizacji śpiewaczej gór Kitajron i Helikon oraz o porwanych przez bogów córkach bóstwa rzecznego Asoposa.

Legendarna tradycja łączy ją z Pindarem, którego podobno uczyła reguł komponowania pieśni, a później rywalizowała z nim w agonach poetyckich, pokonując pięciokrotnie^[2]. Miała go również krytykować za włączanie w jeden utwór zbyt wielu opowieści mitycznych, w związku z czym powstało przysłowiowe powiedzenie Trzeba siać ręką, nie workiem, zalecające umiar w stosowaniu środków poetyckich.

Jako poetka miała jedynie znaczenie lokalne. Choć cytowana jeszcze w czasach rzymskich, nie wywarła wpływu na późniejszą literaturę. Historycy oceniają jej walory literackie niżej w porównaniu z Safoną lub Pindarem^[3].

W Polsce tłumaczona i wydawana przez Jerzego Danielewicza i Wiktora Steffena^[c].

W literaturze nowożytnej jej imię per analogiam nadano pięknej i genialnej poetce włoskiej, bohaterce romantycznej powieści pani de Staël Korynna, czyli Włochy (1807).

Uwagi

↑ Jako miejsce pochodzenia wskazywane są również Teby (Słownik pisarzy antycznych, dz. cyt., s. 291).
↑ Zwraca się jednak uwagę na niepewność tego datowania i fakt, że wymieniany jest nawet ok. 200 r. p.n.e. (Encyclopædia Britannica [1993], t. 3, s. 629, 3a). W innych źródłach np. ok. 480 p.n.e. (G. Löwe, H.A. Stoll: ABC Antika. Praha: Orbis, 1974, s. 128).
↑ Przekłady w antologiach Liryka starożytnej Grecji (Wrocław: Ossolineum, 1984) i Antologia liryki greckiej (Wrocław: Ossolineum, 1955).

Przypisy

↑ AleksandraA. Klęczar AleksandraA., Dzień kobiet (starożytnych), „Nowa Fantastyka”, 03 (522), marzec 2026, s. 3, ISSN 0867-132X .
↑ Mała encyklopedia kultury antycznej ↓, s. 385.
↑ Iza Bieżuńska-Małowist: Kobiety antyku. Talenty, ambicje, namiętności. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1993, s. 250.

Bibliografia

Mała encyklopedia kultury antycznej, Warszawa 1983, s. 385 .
Słownik pisarzy antycznych, AnnaA. Świderkówna (red.), Warszawa: Wiedza Powszechna, 2001, s. 291 .
Słownik kultury antycznej. Grecja – Rzym (red. L. Winniczuk). Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 239
Wielka encyklopedia PWN. T. 14. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 411
«Korynna» w: Epoki literackie. T. 1: Antyk. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 156

Literatura dodatkowa

LidiaL. Winniczuk LidiaL., Twórczość poetek greckich, Warszawa: PWN, 1956, s. 67–91 .

[1] Jako miejsce pochodzenia wskazywane są również Teby (Słownik pisarzy antycznych, dz. cyt., s. 291).

[2] Zwraca się jednak uwagę na niepewność tego datowania i fakt, że wymieniany jest nawet ok. 200 r. p.n.e. (Encyclopædia Britannica [1993], t. 3, s. 629, 3a). W innych źródłach np. ok. 480 p.n.e. (G. Löwe, H.A. Stoll: ABC Antika. Praha: Orbis, 1974, s. 128).

[6] Przekłady w antologiach Liryka starożytnej Grecji (Wrocław: Ossolineum, 1984) i Antologia liryki greckiej (Wrocław: Ossolineum, 1955).

[:0222-3] AleksandraA. Klęczar AleksandraA., Dzień kobiet (starożytnych), „Nowa Fantastyka”, 03 (522), marzec 2026, s. 3, ISSN 0867-132X .

[CITEREF''Mała_encyklopedia_kultury_antycznej''385-4] Mała encyklopedia kultury antycznej ↓, s. 385.

[5] Iza Bieżuńska-Małowist: Kobiety antyku. Talenty, ambicje, namiętności. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1993, s. 250.

[a]

[b]

[1]

[2]

[3]

[c]