Jamno

Zobacz w indeksie Słownika geograficznego Królestwa Polskiego hasło Jamno

Ten artykuł dotyczy jeziora na Wybrzeżu Koszalińskim. Zobacz też: inne znaczenia tego hasła.

Jamno

Jamno z wysokości ok. 500 m
Położenie
Państwo	Polska
Miejscowości nadbrzeżne	Koszalin, Łazy, Mielno, Osieki
Region	Wybrzeże Koszalińskie
Wysokość lustra	0,1 m n.p.m.
Morfometria
Powierzchnia	2205,2 – 2239,6 ha
Wymiary • max długość • max szerokość	10,1 km 3,4 km
Głębokość • średnia • maksymalna	1,4 m 3,9 m
Objętość	31 528,0 tys. m³
Hydrologia
Klasa jakości wody	III (w roku 2006)
Cieki zasilające	Dzierżęcinka, Unieść, rz. Strzeżenica
Cieki wypływające	Jamieński Nurt
Rodzaj jeziora	przybrzeżne
Położenie na mapie gminy Mielno Jamno
Położenie na mapie Polski Jamno
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego Jamno
Położenie na mapie powiatu koszalińskiego Jamno
54°16′24″N 16°09′02″E/54,273333 16,150556
Multimedia w Wikimedia Commons

Jamno – jezioro przybrzeżne na Wybrzeżu Koszalińskim^[1], położone w województwie zachodniopomorskim, w powiecie koszalińskim, w gminie Mielno, odcięte mierzeją od Morza Bałtyckiego.

Powierzchnia lustra wody wynosi według różnych źródeł od 2205,2 ha^[2] do 2239,6 ha^[3][4]. Zajmuje 9. miejsce w Polsce pod względem powierzchni, a 3. w województwie.

Jest jeziorem, gdzie intensywnie uprawia się sporty wodne. Nad akwenem znajdują się liczne przystanie żeglarskie, a w trakcie sezonu pływają tu statki turystyczne („Mila”, „Koszałek”, „Parostatek”).

Jamno jest jeziorem polimiktycznym^[3]. Objętość wody w zbiorniku wynosi 31 528,0 tys. m³^[4].

Z powodu połączenia z morzem poprzez Jamieński Nurt – Jamno charakteryzuje się znacznym wpływem wód morskich na stan hydrochemiczny^[5].

Całe jezioro znajduje się w gminie Mielno, w powiecie koszalińskim. Średnia głębokość zbiornika wynosi 1,4 m, a maksymalna głębokość 3,9 m^[3][4]. Lustro wody Jamna znajduje się na wysokości 0,1 m n.p.m.^[4] Kształt misy jeziornej jest nieregularny, zawężony od zachodu i stopniowo rozszerzający się ku wschodowi.

Jezioro powstało z dawnej zatoki morskiej.

Całkowita powierzchnia zlewni jeziora wynosi 502,8 km²^[3]. Do jeziora uchodzą dwie rzeki: Dzierżęcinka^[6], Unieść, struga Strzeżenica oraz Kanał Dobiesławiec, Kanał Łabusz. Jamno jest połączone z Morzem Bałtyckim poprzez kanał zwany Jamieńskim Nurtem, który znajduje się ok. 2 km za Unieściem. Ujście kanału do morza podczas sztormów jest często zasypywane.

W 2006 r. oceniono stan czystości wody Jamna na III klasę, co oznacza, że w porównaniu z badaniem w 1996 r., kiedy jezioro oceniono jako pozaklasowe, stan uległ poprawie^[3].

Jamno jest bezpośrednim i pośrednim recypientem ścieków. Do jeziora odprowadzane są wody z oczyszczalni w Unieściu, do której trafiają ścieki z Mielna, Unieścia i Łaz. Z tychże miejscowości bezpośrednio do jeziora odprowadzane są wody deszczowe, a także wody pochłodnicze z gorzelni w miejscowości Osieki.

Do jeziora uchodzi rzeka Dzierżęcinka, która jest odbiorcą wód z komunalnej oczyszczalni Koszalina, wód opadowych z Koszalina oraz ścieków z oczyszczalni wiejskiej w Boninie. Do Jamna wpada także rzeka Unieść, niosąca oczyszczone ścieki z miasta Sianów.

Kolejnym zagrożeniem dla czystości wód jeziora są spływy obszarowe z gruntów ornych^[3].

Według danych regionalnego zarządu gospodarki wodnej, dominującymi gatunkami ryb w wodach Jamna są: leszcz, sandacz, węgorz europejski. Pozostałymi gatunkami ryb występującymi w jeziorze są: szczupak pospolity, lin, karaś, okoń, płoć, krąp, jazgarz, troć wędrowna. W Jamnie występuje minóg rzeczny, który jest gatunkiem ściśle chronionym w Polsce^[2].

W typologii rybackiej Jamno jest zaliczane do typu sandaczowego. Według danych WIOŚ w Szczecinie z 2006 roku wydajność połowowa jest wysoka i wynosi 30–40 kg/ha. W strukturze połowów zdecydowanie przeważa leszcz, którego udział wynosi ok. 82%. Z Jamna odławiane są również: węgorze, sandacze, okonie, szczupaki oraz płocie^[3].

Na mapie z 1789 zapisano nazwę Jamundsche See^[7].

Na polskiej mapie wojskowej z 1937 r. podano polski egzonim Jamno przy oznaczeniu jeziora^[8]. Nazwę Jamno wprowadzono urzędowo w 1948 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę Jamunder See^[9]. Komisja Ustalania Nazw Miejscowości przyjmując nazwę nawiązała do wyrazu „jama”^[10].