Jacek Chmielnik

Jacek Chmielnik

Jacek Chmielnik w 2006 roku
Data i miejsce urodzenia	31 stycznia 1953 Łódź
Data i miejsce śmierci	22 sierpnia 2007 Suchawa
Zawód	aktor, dramaturg, reżyser teatralny, prezenter telewizyjny
Współmałżonek	Wanda Chmielnik (?–2007; jego śmierć)
Lata aktywności	1974–2007
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Jacek Chmielnik (ur. 31 stycznia 1953 w Łodzi, zm. 22 sierpnia 2007 w Suchawie) – polski aktor, reżyser teatralny, dramaturg i prezenter telewizyjny.

Urodził się i wychował w Łodzi w rodzinie katolickiej^[2]. Jego imię wybrała ciotka Hiacynta (zmarła krótko po jego narodzeniu), która była przełożoną sióstr elżbietanek w Bytomiu-Bobrku^[3]. Uczęszczał do III LO im. Tadeusza Kościuszki^[4][5]. W 1975 ukończył studia na Wydziale Aktorskim PWSFTviT w Łodzi^[6][7]. Jego opiekunem był wówczas Jan Machulski. W spektaklu studenckim Popiół i diament Jerzego Andrzejewskiego (1974) w reż. Jana Maciejowskiego wystąpił w roli Janusza Kotowicza. Na czwartym roku studiów zagrał Gustawa w przedstawieniu dyplomowym Śluby panieńskie Aleksandra Fredry i Tartaliana w spektaklu Turandot. Księżniczka chińska Carla Gozziego w reż. Waldemara Wilhelma (1974), gdzie napisał teksty piosenek.

W 1975 debiutował w roli wyznawcy działacza społecznego w sztuce Panna Tutli-Putli Witkacego w reż. Janusza Warmińskiego na scenie warszawskiego Teatru Ateneum^[8], gdzie grał w latach 1975–1977. Był związany z teatrami: im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu (1977–1978), Polskim w Poznaniu (1981–1982), im. Stefana Jaracza (1978–1981) i im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (1982–1991). Grywał także w teatrach w Białymstoku, Chorzowie, Kielcach, Gliwicach, Elblągu i Wrocławiu.

W 1978 debiutował jako reżyser i scenarzysta spektaklu Ptaki niedorosłe Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Teatrze im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu za dyrekcji Waldemara Wilhelma. Współpracował sporadycznie z Zespołem MW 2^[9]. W 1980 został uhonorowany nagrodą specjalną Ministra Kultury i Sztuki za realizację Kwartetu dla czterech aktorów Bogusława Schaeffera na XV Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie. W 1987 dostał wyróżnienie jury VIII Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu za „Krajowy blues” z własnym tekstem i muzyką oraz za jeden z utworów ze swojej pierwszej sztuki teatralnej Wiosna w ZOO, napisanej w 1983.

Był także dramaturgiem. W 1986 jako autor komedii Romanca w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie otrzymał nagrodę za „bezpretensjonalną propozycję teatru autorskiego” na XXV Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych we Wrocławiu^[10]. Miał na koncie 18 realizacji na polskich scenach i trzy za granicą^[10]. W latach 1986–96 Romanca była najczęściej wystawianą polską sztuką współczesną^[10][11].

W latach 1993–1996 pełnił stanowisko dyrektora Teatru Nowego w Łodzi^[6][10]. W 1994 łódzcy recenzenci teatralni przyznali Jackowi Chmielnikowi „Nadzwyczajną Czarną Maskę” za utrzymywanie niskiego poziomu w Teatrze Nowym, którego był dyrektorem^[12], a rok później w 1995 otrzymał „Złotą Maskę”, wyróżnienie łódzkich recenzentów teatralnych za najlepszą rolę męską – Piłsudskiego w Dyktatorze Zenona Janusza Michalskiego w jego reżyserii w Teatrze Nowym w Łodzi^[12].

Od 1997 zajmował się przede wszystkim reżyserowaniem spektakli teatralnych; w Teatrze Muzycznym w Gliwicach – zrealizował operę Cyrulik sewilski, musical Grają naszą piosenkę oraz operetki – Zemsta nietoperza i Kwiat Hawaii. W 2003 w Teatrze Muzycznym w Gliwicach wystąpił w musicalu Hello, Dolly! jako Horacy Vandergelder^[13][14]. Pracował też jako reżyser w łódzkim Teatrze Powszechnym^[6]. W 2006 był reżyserem swojej sztuki Psychoterapia czyli sex w życiu człowieka we Wrocławskim Teatrze Komedia.

Swoją karierę przed kamerami zaczynał od mało znaczących epizodów w serialach Ile jest życia (1974) i Polskie drogi (1977). Rozpoznawalność wśród szerszej publiczności zdobył dzięki występom w kultowych komediach Juliusza Machulskiego: Vabank (1981) i sequelu Vabank II, czyli riposta (1984) w roli niedoświadczonego złodzieja Moksa oraz Kingsajz (1987) w roli Ola Jedliny^[15]. W teledysku grupy Kombi do utworu „Black & White” (1985) w reż. Juliusza Machulskiego pojawił się w roli gwałtownego nupturienta, niedoszłego małżonka Karoliny Wajdy^[15].

Wystąpił w dwóch ekranizacjach powieści w reżyserii Zbigniewa Kuźminskiego – w roli w birbanta i utracjusza, Zygmunta Korczyńskiego, rodzinnego odszczepieńca i zaprzańca, który porzucił ojcowiznę i narodową tradycję w Nad Niemnem (1987) Elizy Orzeszkowej i w roli hrabiego Wentzela, zniemczonego dziedzica, który pod wpływem miłości zostaje polskim patriotą w Między ustami a brzegiem pucharu (1987) Marii Rodziewiczówny^[15]. Był gospodarzem teleturnieju TVP1 Kochamy polskie seriale (2000–2004)^[16].

Był żonaty z Wandą^[8]. Mieli dwoje dzieci: córkę Julię (ur. 16 kwietnia 1981 w Łodzi) – dyrygentkę, trenerkę dykcji i śpiewu, która m.in. przygotowywała wokalnie uczestników programu Twoja twarz brzmi znajomo^[17], i syna Igora (ur. 8 października 1986 w Krakowie), który został aktorem^[16][8].

Zmarł 22 sierpnia 2007^[18] wskutek porażenia prądem z wadliwej instalacji elektrycznej w swojej piwnicy obok domku letniskowego w Suchawie koło Włodawy^[16]. Miał 54 lata. 28 sierpnia 2007 jego prochy spoczęły na cmentarzu komunalnym Zarzew w Łodzi (kwatera XV, rząd 18, grób 31)^[4][19].

Rok	Film	Rola	Reżyser
1974	Ile jest życia	student (odc. 2)	Zbigniew Kuźmiński
		pan młody w urzędzie stanu cywilnego (odc. 9)
1977	Polskie drogi	Mureńko (odc. 7)	Janusz Morgenstern
1981	Vabank	„Moks”	Juliusz Machulski
1984	Vabank II, czyli riposta	„Moks” / śpiewak z jazzbandu
1985	„Black and White” (teledysk zespołu Kombi)	nupturient (w roli niedoszłej małżonki Karolina Wajda)
1985	Zaproszenie	młody lekarz	Wanda Jakubowska
1986	Nad Niemnem	Zygmunt Korczyński	Zbigniew Kuźmiński, Karol Chodura, Maria Burdecka
	Nad Niemnem
1987	Między ustami a brzegiem pucharu	hrabia Wentzel Croy-Dulmen	Zbigniew Kuźmiński
	Kingsajz	Olo Jedlina	Juliusz Machulski
1988	Przyjaciele wesołego diabła	Makary Mak	Jerzy Łukaszewicz
	Kolory kochania	Władysław Orkan / Franek Rakoczy	Wanda Jakubowska
	Bliskie spotkania z wesołym diabłem	Makary Mak	Jerzy Łukaszewicz
1994–1997	Kasztaniaki	narrator (głos)	Dariusz Zawilski, Wojciech Gierłowski, Krystyna Kulczycka, Stanisław Kucner, Krystyna Raczkiewicz
2000	Na dobre i na złe	Zbigniew Tarczyński (odc. 29)	Piotr Wereśniak
2001	Marszałek Piłsudski	brat rotmistrza Stanisława Radziwiłła (odc. 5)	Andrzej Trzos-Rastawiecki
	Lokatorzy	pan Kurzępa (odc. 34)	Feridun Erol
	Świat według Kiepskich	dziennikarz pisma „O ja cież piernicze” Stasio (odc. 108)	Okił Khamidov
2002–2007	Samo życie	Wiktor Wojdat
2003	Rodzina zastępcza	Michał „Misiek” (odc. 150)	Anna Hałasińska
2005	Szanse finanse	Bartek	Łukasz Rybarski
	Lokatorzy	ojciec Małgosi (odc. 224-225)	Andrzej Kostenko
2005–2006	Warto kochać	Piotr

• Romanca
• Wiosna w zoo
• Psychodrama, czyli seks w życiu człowieka
• Giewont
• Psychoterapia, czyli seks w życiu człowieka
• Parla-Memento

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (2007, pośmiertnie)^[20]

• Izabela Szylko. „Pół żartem, pół serio” – spotkanie z Jackiem Chmielnikiem. „Film”. nr 11/1988 (XLIII), s. 16–17, 1988-03-13. Warszawa: RSW Prasa-Książka-Ruch. ISSN 0137-463X. 
• Portret na życzenie: Jacek Chmielnik. „Film”. nr 3 (2114)/1990 (XLV), s. 22, 1990-01-21. Warszawa: RSW Prasa-Książka-Ruch. ISSN 0137-463X. 

• Jacek Chmielnik w bazie Filmweb
• Jacek Chmielnik w bazie filmpolski.pl
• Jacek Chmielnik, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Autorzy) [dostęp 2021-04-09] .
• Jacek Chmielnik w bazie IMDb (ang.)
• Jacek Chmielnik na zdjęciach w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”