Hunald I

Hunald I (także Chunold, Hunold, Hunaud, zm. ok. 748) – książę Akwitanii od 735 r., syn księcia Odona Wielkiego. Kiedy Hunald objął władzę, odmówił uznania zwierzchnictwa majordoma królestwa Franków Karola Młota. Majordom przekroczył więc Loarę i zdobył Bordeaux i Blaye. Pozwolił jednak Hunaldowi zatrzymać władzę nad Akwitanią, jednak po ścisłą kontrolą Franków. W latach 736–741 stosunki między Hunaldem a Karolem układały się poprawnie. Jednak po śmierci majordoma w 741 r. Hunald postanowił jeszcze raz wywalczyć sobie niezależność. W 744 r. jego wojska przekroczyły Loarę i spaliły Chartres. Kiedy jednak nadciągnęły armię synów Karola Młota – Pepina Krótkiego i Karlomana, Hunald musiał prosić o pokój. Abdykował w 744 lub 745 r. i osiadł w klasztorze w Île de Ré. W późniejszych latach widzimy Hunalda w Italii, gdzie sprzymierzył się z Longobardami. Miał zostać tam ukamienowany ok. 748 r. Księstwo Akwitanii pozostawił Waiferowi, który był najprawdopodobniej jego synem.

Ten artykuł od 2010-09 wymaga zweryfikowania podanych informacji.

Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych.
Część lub nawet wszystkie informacje w artykule mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte.
Sprawdź w źródłach: Google Books • Google Scholar • BazHum • BazTech • RCIN • Internet Archive (texts / inlibrary)
Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tego artykułu.

Hunald I (także Chunold, Hunold, Hunaud, zm. ok. 748) – książę Akwitanii od 735 r., syn księcia Odona Wielkiego.

Kiedy Hunald objął władzę, odmówił uznania zwierzchnictwa majordoma królestwa Franków Karola Młota. Majordom przekroczył więc Loarę i zdobył Bordeaux i Blaye. Pozwolił jednak Hunaldowi zatrzymać władzę nad Akwitanią, jednak po ścisłą kontrolą Franków.

W latach 736–741 stosunki między Hunaldem a Karolem układały się poprawnie. Jednak po śmierci majordoma w 741 r. Hunald postanowił jeszcze raz wywalczyć sobie niezależność. W 744 r. jego wojska przekroczyły Loarę i spaliły Chartres. Kiedy jednak nadciągnęły armię synów Karola Młota – Pepina Krótkiego i Karlomana, Hunald musiał prosić o pokój. Abdykował w 744 lub 745 r. i osiadł w klasztorze w Île de Ré.

W późniejszych latach widzimy^[kto?] Hunalda w Italii, gdzie sprzymierzył się z Longobardami. Miał zostać tam ukamienowany ok. 748 r. Księstwo Akwitanii pozostawił Waiferowi, który był najprawdopodobniej jego synem.

• p
• d
• e

Władcy Akwitanii

Królowie Akwitanii	Merowingowie Chram (555–560) Dezyderiusz (583–587) Bladast (od 583) Astrobald (587–589) Sereusz (589–592) Charibert II (629–632) Chilperyk (632–632) Dagobert I (632–639) Boggis (632–660) Feliks (660–676) Lupus I (676–700) Odon Wielki (700–735) Hunald I (735–744) Waifer (748–767) Hunald II (767–769) Lupus II (769–778) Karolingowie Ludwik I Pobożny (781–817) Pepin I (817–838) Pepin II (838–852) Ludwik II Młodszy (852–855) Pepin II (855–864) Karol Dziecię (855–866) Ludwik III Jąkała (866–879) Karloman II (879–884) Karol Otyły (884–887)
Książęta Akwitanii	Dynastia z Poitiers Ranulf I (852–866) Ranulf II (887–890) Ebalus Bękart (890–893) Dynastia z Owernii Wilhelm I Pobożny (893–918) Dynastia z Razes Wilhelm II Młodszy (918–926) Akfryd (926–927) Dynastia z Poitiers Ebalus Bękart (927–935) Wilhelm III Jasnowłosy (935–963) Wilhelm IV Żelazne Ramię (963–995) Wilhelm V Wielki (995–1030) Wilhelm VI Gruby (1030–1038) Odon (1038–1039) Wilhelm VII Śmiały (1039–1058) Wilhelm VIII (1058–1086) Wilhelm IX Trubadur (1086–1126) Wilhelm X Święty (1126–1137) Eleonora Akwitańska (1137–1172) Kapetyngowie Ludwik Młodszy (1137–1152) Plantageneci Henryk I (1152–1172) Ryszard I Lwie Serce (1172–1184) Eleonora Akwitańska (1184–1204) Ryszard I Lwie Serce (1189–1199) Jan bez Ziemi (1199–1216) Henryk II (1216–1254) Edward I Długonogi (1254–1306) Edward II (1306–1325) Edward III (1325–1339)
Angielscy książęta Akwitanii	Edward Czarny Książę (1362–1372) Edward III (1372– 1377) Ryszard II (1377–1390) Jan II (1390–1399) Henryk III (1399–1399) Henryk IV (1399–1422) Henryk V (1422–1449)