Harold Johnson
John Harold Johnson (ur. 9 sierpnia 1928 w Manayunk w Pensylwanii, zm. 19 lutego 2015 w Filadelfii) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.
| |
| Pełne imię i nazwisko |
John Harold Johnson |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Obywatelstwo | |
| Wzrost |
178 cm |
| Styl walki |
praworęczny |
| Kategoria wagowa |
półciężka |
| Bilans walk zawodowych | |
| Liczba walk |
87 |
| Zwycięstwa |
76 |
| Przez nokauty |
32 |
| Porażki |
11 |
John Harold Johnson (ur. 9 sierpnia 1928 w Manayunk w Pensylwanii, zm. 19 lutego 2015 w Filadelfii) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Kariera pięściarska Johnsona trwała ćwierć wieku. Rozpoczął ją w 1946. Wygrał pierwsze 24 walki (w tym z wysoko notowanym Arturo Godoyem), zanim 26 kwietnia 1949 w Filadelfii zmierzył się z przyszłym mistrzem świata wagi półciężkiej Archie Moore'em. Moore wygrał po 10 rundach na punkty. Była to pierwsza z pięciu walk między tymi pięściarzami. Johnson wygrał następnie m.in. z Jimmym Bivinsem w październiku 1949, a 8 lutego 1950 w Filadelfii znokautował go Jersey Joe Walcott.
Na przełomie 1951 i 1952 Johnson stoczył trzy walki z Moore'em z których 1 wygrał i 2 przegrał. Potem pokonał takich bokserów, jak Bob Satterfield (z którym również przegrał) i Nino Valdes, a 8 września 1953 wygrał w Filadelfii z byłym mistrzem świata wagi ciężkiej Ezzardem Charlesem. Po wygraniu kolejnych 5 walk otrzymał szansę walki o tytuł mistrza świata w wadze półciężkiej, którego bronił Moore. W ich piątej (i ostatniej) walce, stoczonej w Madison Square Garden w Nowym Jorku, Moore przegrywał do początku 14. rundy (w 10. rundzie był nawet na deskach), ale w przedostatniej rundzie zaatakował i zwyciężył przez techniczny nokaut[1][2]. Dwa miesiące później Johnson niespodziewanie został znokautowany w 2. rundzie przez Oakland Billy'ego Smitha. Pomimo tej porażki z sukcesem kontynuował karierę.
Pod koniec 1960 organizacja National Boxing Association wycofała uznanie dla Archiego Moore'a jako mistrza świata wagi półciężkiej, gdyż przez ponad rok nie bronił tytułu. Do walki o wakujący tytuł zostali wyznaczeni Johnson i Jesse Bowdry. 7 lutego 1961 w Miami Beach Johnson wygrał przez techniczny nokaut w 9. rundzie[3]. Johnson wygrał w obronie tytułu z Vonem Clayem 24 kwietnia 1961 w Filadelfii przez TKO w 2. rundzie[4] i z Eddiem Cottonem 29 sierpnia 1961 w Seattle na punkty[5]. W międzyczasie pokonał znanego boksera wagi ciężkiej Eddiego Machena.
12 maja 1962 w Filadelfii Johnson wygrał na punkty z Dougiem Jonesem i został uznany za uniwersalnego mistrza świata w wadze półciężkiej[6]. Broniąc tego pasa pokonał 23 czerwca 1962 w Berlinie Gustava Scholza[7], ale w następnej walce o tytuł przegrał po niejednogłośnym werdykcie z Willie Pastrano 1 czerwca 1963 w Las Vegas[8][9]. Nigdy więcej nie walczył o tytuł, ale kontynuował karierę do 1971, wygrywając m.in. w 1968 z ówczesnym mistrzem Europy (EBU), niepokonanym dotąd Lotharem Stengelem.
Został wybrany w 1993 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy. Zmarł w Filadelfii 19 lutego 2015[10]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Jack Cuddy. Moore decks Johnson, Craves Shot at Marciano. „Deseret News”, 1954-08-12. [dostęp 2015-02-24]. (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1954-08-11 Archie Moore w rsc 14 (15) Harold Johnson, Madison Square Garden, Manhattan, NYC, New York, USA - WORLD [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-24] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1961-02-07 Harold Johnson w rsc 9 (15) Jesse Bowdry, Convention Hall, Miami, Florida, USA - NBA [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-24] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1961-04-24 Harold Johnson w rsc 2 (15) Von Clay, The Arena, Philadelphia, Pennsylvania, USA - NBA [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-24] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1961-08-29 Harold Johnson w pts 15 Eddie Cotton, Sicks Stadium, Seattle, Washington, USA - NBA [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-24] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1962-05-12 Harold Johnson w pts 15 Doug Jones, The Arena, Philadelphia, Pennsylvania, USA - WORLD [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-24] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1962-06-23 Harold Johnson w pts 15 Gustav Scholz, Olympic Stadium, Berlin, Germany - WORLD [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-06-05] (ang.).
- ↑ Barry J. Hugman, 1963-06-01 Willie Pastrano w pts 15 Harold Johnson, Convention Centre, Las Vegas, Nevada, USA - WORLD [online], boxrec.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-24] (ang.).
- ↑ Pastrano Wins Title With Upset Decision. „Eugene Register Guard”, 1963-06-02. [dostęp 2015-02-24]. (ang.).
- ↑ Bruce Weber. Harold Johnson, Boxing’s Tough-Luck Champion, Dies at 87. „The New York Times”, 2015-02-22. [dostęp 2015-02-24]. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Lee Groves, Harold Johnson: 1928-2015 [online], ringtv.craveonline.com [dostęp 2015-02-24] [zarchiwizowane z adresu 2015-02-23] (ang.).
- Harold Johnson [online], International Boxing Hall of Fame [dostęp 2015-02-24] (ang.).
- Harold Johnson [online], The Cyber Boxing Zone Encyclopedia [dostęp 2015-02-24] (ang.).
- Wykaz walk zawodowych Johnsona [online], boxrec.com [dostęp 2017-08-18] (ang.).
- Harold JOHNSON [online], Sport & Note [dostęp 2015-02-24] (ang.).