Han Fei

Han Fei

Nazwisko chińskie
Pismo uproszczone 韩非 Pismo tradycyjne 韓非 Hanyu pinyin Hán Fēi Wymowa (IPA) [xǎn féi]
Multimedia w Wikimedia Commons

Han Fei (ur. ok. 280 p.n.e., zm. 233 p.n.e.) – chiński uczony i polityk. Honorowo nazywany Han Feizi (韩非子, Mistrz Han Fei).

Pochodził z książęcego rodu w państwie Han. Był uczniem Xunzi^[1][2]. Piastował urząd na dworze Han, a następnie w okresie zagrożenia Han atakiem wojsk Państwa Qin, wysłany został do tego kraju jako emisariusz. Król Qin Shi Huang, przyszły Pierwszy Cesarz, za namową Li Si kazał uwięzić Han Feia pod zarzutem nielojalności i zmusił go do popełnienia samobójstwa poprzez wypicie trucizny^[3].

Han Fei był ostatnim i najwybitniejszym teoretykiem szkoły legistów, twórcą syntezy głównych nurtów legizmu. Zajmował się historią, etyką sprawowania władzy, rolą prawa w życiu człowieka i społeczeństwa. Jego filozofia polityczna znajdowała się pod silnym wpływem taoizmu. Udało mu się nawet zaadaptować taoistyczną zasadę niedziałania, która interpretował jako idealną postawę oświeconego władcy naśladującego sposób, w jaki natura tworzy wszystkie rzeczy bez angażowania się w cokolwiek. Swoje poglądy przedstawił w 55 esejach, jednak krytycy twierdzą, że nie wszystkie są jego autorstwa.

Polskojęzyczne

• King-tsy Jang: Powstanie i rozwój myśli filozoficznej w starożytnych Chinach. W: Krótki zarys historii filozofii. Pod redakcją M.T. Jowczuka, T.I. Ojzermana, I.J. Szczipanowa. Przeł. Marian Drużkowski i in. Wyd. II, poprawione i uzupełnione. Warszawa: Książka i Wiedza, listopad 1969, s. 34–39. (pol.).

Anglojęzyczne

• Encyklopedia historyczna świata. T. III. Kraków: Agencja Publicystyczno-Wydawnicza Opres, 2000. ISBN 83-85909-61-3.