HMAS Kangaroo

HMAS Kangaroo

HMAS „Kangaroo” w 1947
Klasa	Pomocnicza jednostka pływająca
Typ	Stawiacz sieci typu Kangaroo
Historia
Stocznia	Cockatoo Docks and Engineering Company
Położenie stępki	15 listopada 1939
Wodowanie	4 maja 1940
Royal Australian Navy
Nazwa	HMAS "Kangaroo"
Wejście do służby	27 września 1940
Wycofanie ze służby	15 września 1955
Los okrętu	złomowany (po 1967)
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	773 t
Długość	55,48 m
Szerokość	9,78 m
Zanurzenie	5,21 m
Napęd
maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy 765 IHP
Prędkość	11,1 węzła
Zasięg	3040 Mm
Uzbrojenie
armata 12-funtową (76,2 mm), karabin maszynowy Lewis (7,7 mm), karabin maszynowy Vickers (7,7 mm), 2 karabiny maszynowe typy Marlin (7,62 mm). W późniejszym okresie: działko Bosfor 40mm, 2 działka Oerlikon 20 mm.
Załoga	34 osoby
Multimedia w Wikimedia Commons

HMAS Kangaroo – australijski stawiacz sieci^[a] i okręt pomocniczy z okresu II wojny światowej i powojennego.

W 1937 Royal Australian Navy (RAN) zamówiła trzy stawiacze sieci. Na początku 1938 postanowiono zbudować tylko dwa okręty tego typu, trzeci z nich miał zostać zbudowany jako prototypowy okręt patrolowy (local defense vessel). Nowy typ okrętów miał mieć wyporność około 680 ton i prędkość maksymalną do 15,5 węzłów oraz zasięg wynoszący do 2850 mil morskich. Uzbrojenie statku miały stanowić dwie armaty 4-calowe (102 mm), bomby głębinowe, miał być także wyposażony w sonar. Plany nowego typu okrętu ukończono w lipcu 1938 ale ostatecznie zdecydowano się na budowę trzech stawiaczy sieci. Plany niezrealizowanego typu okrętów stały się punktem wyjścia do nowego projektu jakim były korwety typu Bathurst^[1].

Stępkę pod okręt (numer stoczniowy 141)^[2] położono 15 listopada 1939 w stoczni Cockatoo Docks and Engineering Company na Cockatoo Island, wodowanie odbyło się 4 maja 1940^[3]. Matką chrzestną okrętu była pani M.W.S. Boucher, żona jednego z członków Naval Board^[3]. Okręt należał do typu Kangaroo, określanego także jako zmodyfikowany typ Bar^[4]. „Kangaroo” wszedł do służby 27 września 1940, jego pierwszym dowódcą był lieutenant Leslie C. Parnell^[3].

Wyporność okrętu wynosiła 773 tony. Mierzył 178 stóp i 9 cali długości (55,48 m), 32 stopy i 1,25 cali szerokości (9,78 m), miał 17 stóp i 1,5 cala (5,21 m) zanurzenia. Napęd stanowiła maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy 765 IHP opalana olejem i pojedyncza śruba. Maksymalna prędkość wynosiła 11,1 węzła. Zasięg przy prędkości 11 węzłów wynosił 3040 mil morskich. Początkowo „Kangaroo” był uzbrojony w pojedynczą armatę 12-funtową (76,2 mm), karabin maszynowy Lewis (7,7 mm), karabin maszynowy Vickers (7,7 mm) oraz dwa karabiny maszynowy typy Marlin (7,62 mm)^[b]. W późniejszym czasie został przezbrojony w działko Bofors 40 mm i dwa pojedyncze działka Oerlikon 20 mm. Załogę stanowiły 34 osoby - dowódca, 6 oficerów i 27 marynarzy^[3][5].

„Kangaroo” przybył do Darwin, gdzie służył przy tamtejszej zaporze sieciowej (najdłuższej na świecie^[6]) do 14 marca 1942^[3].

Okręt był obecny w Darwin w czasie japońskiego nalotu 19 lutego 1942^[5][3], podobnie jak inne znajdujące się w zatoce statki i okręty został ostrzelany przez japońskie samoloty^[7], od kul zginął jeden marynarz^[8]. Już po ataku wszystkie znajdujące się wówczas w zatoce stawiacze sieci („HMAS „Kara Kara””, „Kangaroo”, „Karangi”, „Kiara”, „Kookaburra” „Koolama” i „Koolinda”) ruszyły na pomoc uszkodzonym i tonącym statkom, ratowały między innymi marynarzy z tonącego amerykańskiego niszczyciela USS „Peary” i płonącego zbiornikowca „British Motorist”^[9].

Po ataku lekko uszkodzony okręt popłynął do Brisbane, gdzie przeszedł remont w dniach 1 kwietnia do 20 maja 1942 i powrócił do Darwin gdzie ponownie rozpoczął służbę przy zaporze sieciowej 5 czerwca 1942. W wyjątkiem krótkiej podróży na Timor we wrześniu 1945 okręt kontynuował służbę w Darwin do końca 1945^[3].

Za służbę w okresie II wojny światowej okręt otrzymał battle honour „Darwin 1942-43”^[10].

W styczniu 1946 okręt odwiedził Port Moresby i powrócił do Darwin aby w 1946 udać się do Sydney gdzie po kolejnym remoncie został włączony do 20th Minesweeping Flotilla (20 Flotylli Trałowej) działającej w okolicach Nowej Gwinei i Wysp Salomona. Okręt służył w różnych rolach do 15 września 1955 w którym to dniu został wycofany do rezerwy i przeklasyfikowany jako net laying ship. Przycumowany w bazie rezerwy w Sydney służył także jako hulk^[3].

28 sierpnia 1967 został sprzedany za 10.500 funtów firmie Hurley and Dewhurst z Sydney, która go złomowała^[5]. Pusty kadłub statku został zatopiony w Homebush Bay^[5][11].

• Peter Grose: An Awkward Truth: the Bombing of Darwin, February 1942. Sydney: Allen & Unwin, 2009. ISBN 978-1-74175-643-2.
• Vic Cassells: For Those in Peril: A Comprehensive Listing of the Ships and Men of the Royal Australian Navy Who Have Paid the Supreme Sacrifice in the Wars of the Twentieth Century. Kenthurst: Kangaroo Press, 2010. ISBN 978-0-86417-734-6.