Giallo
Giallo (z wł. "żółty") – popularny, głównie w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, nurt we włoskim kinie grozy. Mianem giallo określano krwawe kryminały wzorowane po części na tanich powieściach sensacyjnych i filmach Alfreda Hitchcocka. Fabuła gialli opiera się głównie na zawikłanej zagadce kryminalnej, brutalnych morderstwach i poszukiwaniu ich sprawcy, w którym często biorą udział przypadkowe osoby – świadkowie działalności zbrodniarza. Częstym znakiem rozpoznawczym giallo są czarne rękawiczki noszone przez mordercę. Według Łukasza Orbitowskiego gatunek ten wyróżnia się wysmakowanymi, nieco kiczowatymi kadrami z celeracją makabry, co spaja wybitna praca operatora kamery. Fabuła zwykle przebiega w ten sam sposób: zamaskowany morderca zabija kolejne ofiary w odrealniony sposób, zwykle kierując się traumą z przeszłości. Za inne cechy tego typu filmów uznaje umowność świata przedstawionego i niezrozumiałe zachowania postaci. Za pierwszy film giallo uważa się La ragazza che sapeva troppo Mario Bavy. Reżyser powracał do tej tematyki także w późniejszych produkcjach. Nurtem zajmowali się też tacy twórcy jak Dario Argento (Profondo Rosso), Lucio Fulci (Non si sevizia un paperino), Lamberto Bava (Morirai a mezzanote) czy Michele Soavi (Deliria). Filmy giallo często były cenzurowane i zakazane w wielu krajach z uwagi na efekty gore i sceny przemocy. Dziś gatunek ten w zasadzie nie funkcjonuje. Został zastąpiony przez swoją amerykańską odmianę – slasher. Nazwa giallo – "żółty" pochodzi od żółtego koloru okładek popularnych we Włoszech powieści kryminalnych.
Giallo (z wł. "żółty") – popularny, głównie w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, nurt we włoskim kinie grozy. Mianem giallo określano krwawe kryminały wzorowane po części na tanich powieściach sensacyjnych i filmach Alfreda Hitchcocka. Fabuła gialli opiera się głównie na zawikłanej zagadce kryminalnej, brutalnych morderstwach i poszukiwaniu ich sprawcy, w którym często biorą udział przypadkowe osoby – świadkowie działalności zbrodniarza. Częstym znakiem rozpoznawczym giallo są czarne rękawiczki noszone przez mordercę. Według Łukasza Orbitowskiego gatunek ten wyróżnia się wysmakowanymi, nieco kiczowatymi kadrami z celeracją makabry, co spaja wybitna praca operatora kamery. Fabuła zwykle przebiega w ten sam sposób: zamaskowany morderca zabija kolejne ofiary w odrealniony sposób, zwykle kierując się traumą z przeszłości. Za inne cechy tego typu filmów uznaje umowność świata przedstawionego i niezrozumiałe zachowania postaci[1].
Za pierwszy film giallo uważa się La ragazza che sapeva troppo Mario Bavy. Reżyser powracał do tej tematyki także w późniejszych produkcjach. Nurtem zajmowali się też tacy twórcy jak Dario Argento (Profondo Rosso), Lucio Fulci (Non si sevizia un paperino), Lamberto Bava (Morirai a mezzanote) czy Michele Soavi (Deliria).
Filmy giallo często były cenzurowane i zakazane w wielu krajach z uwagi na efekty gore i sceny przemocy. Dziś gatunek ten w zasadzie nie funkcjonuje. Został zastąpiony przez swoją amerykańską odmianę – slasher.
Nazwa giallo – "żółty" pochodzi od żółtego koloru okładek popularnych we Włoszech powieści kryminalnych.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Adrian Luther Smith, "Blood and Black Lace"
- Jim Harper, "Italian Horror"
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strach zaprowadzi cię w dziwne miejsca czyli włoskie kino giallo!
- Włoskie kino gatunkowe (Magazyn Magivanga)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Łukasz Orbitowski, Stara miłość, „Nowa Fantastyka”, 03 (522), marzec 2026, s. 78, ISSN 0867-132X (pol.).