Front Morges
Front Morges – polityczne porozumienie działaczy stronnictw centrowych powołane 17 lutego 1936 z inicjatywy gen. Władysława Sikorskiego i Ignacego Paderewskiego w celu walki z dyktaturą sanacyjną i prowadzoną przez nią polityką zagraniczną. Porozumienie zostało zawiązane w szwajcarskiej miejscowości Morges, w której mieszkał Ignacy Paderewski. Udział w nim wzięli: Józef Haller, Wojciech Korfanty, Karol Popiel, płk Izydor Modelski, gen. Marian Januszajtis, Włodzimierz Marszewski. Zamierzali powołać Ignacego Paderewskiego na stanowisko prezydenta, a Wincentego Witosa na stanowisko premiera. Żądali przywrócenia demokracji i zacieśnienia współpracy z Francją. Ich wysiłki polityczne skierowane były przeciw sanacji. Emigracyjny charakter Frontu uniemożliwiał mu zdobycie większego poparcia w społeczeństwie, ale jego działalność doprowadziła do powstania w 1937 Stronnictwa Pracy z połączenia PSChD, NPR i Związku Hallerczyków. Organy prasowe: Odnowa, Zwrot, Polonia i Nowa Rzeczpospolita, a po jej zawieszeniu Nowa Prawda. Artykuły w dwóch pierwszych publikował m.in. współpracujący z Frontem Morges Adam Vetulani.
Front Morges – polityczne porozumienie działaczy stronnictw centrowych powołane 17 lutego 1936[1] z inicjatywy gen. Władysława Sikorskiego i Ignacego Paderewskiego w celu walki z dyktaturą sanacyjną i prowadzoną przez nią polityką zagraniczną[2]. Porozumienie zostało zawiązane w szwajcarskiej miejscowości Morges, w której mieszkał Ignacy Paderewski[3].
Udział w nim wzięli: Józef Haller, Wojciech Korfanty, Karol Popiel, płk Izydor Modelski, gen. Marian Januszajtis, Włodzimierz Marszewski. Zamierzali powołać Ignacego Paderewskiego na stanowisko prezydenta, a Wincentego Witosa na stanowisko premiera[3]. Żądali przywrócenia demokracji i zacieśnienia współpracy z Francją. Ich wysiłki polityczne skierowane były przeciw sanacji[4].
Emigracyjny charakter Frontu uniemożliwiał mu zdobycie większego poparcia w społeczeństwie, ale jego działalność doprowadziła do powstania w 1937 Stronnictwa Pracy z połączenia PSChD, NPR i Związku Hallerczyków[5].
Organy prasowe: Odnowa, Zwrot, Polonia i Nowa Rzeczpospolita, a po jej zawieszeniu Nowa Prawda[2]. Artykuły w dwóch pierwszych publikował m.in. współpracujący z Frontem Morges Adam Vetulani[6].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Marian Eckert: Historia Polski 1914–1939. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1990. ISBN 83-02-04044-4.
- Henryk Zieliński: Historia Polski 1914–1939. Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1983. ISBN 83-04-00712-6.
- Andrzej Zakrzewski: Wójt z Wierzchosławic. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1984. ISBN 83-205-3600-6.
- Józef Fajkowski: Krótki zarys historii ruchu ludowego. Warszawa: Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, 1971.