Front Islamski
Front Islamski (arab. تحرير الإسلامية, Dżabhat al-islamijja) – organizacja militarna, zrzeszająca sunnickie ugrupowania zbrojne, aktywna podczas syryjskiej wojny domowej, od 22 listopada 2013. Front Islamski był największą organizacją militarną, wchodzącą w skład syryjskiej opozycji, mającej na celu obalenie rządu Baszszara al-Asada i ustanowienie w Syrii kraju wyznaniowego, do czasu przegrania rywalizacji z Państwem Islamskim i wewnętrznym rozłamem. Organizacja została stworzona w wyniku wielomiesięcznych negocjacji między ugrupowaniami tworzącymi dwa sunnickie bloki – Syryjski Front Wyzwolenia Islamu oraz Syryjski Front Islamski. Po trzy główne ugrupowania z tych bloków podpisały 22 listopada 2013 pakt, który zakończył działalność sunnickich konfederacji, na rzecz powołania skonsolidowanego Frontu Islamskiego. Sygnatariuszami paktu są Liwa at-Tauhid, Liwa Sukur asz-Szam i Dżajsz al-Islam z ramienia Syryjskiego Frontu Wyzwolenia Islamu oraz Ahrar asz-Szam, Liwa al-Hakk, Ansar asz-Szam wchodzących uprzednio w skład Syryjskiego Frontu Islamu. Do porozumienia dołączył także Kurdyjski Front Islamski. W zamyśle twórców tego ciała militarnego jest ono alternatywą wobec Syryjskiej Koalicji Narodowej na rzecz Opozycji i Sił Rewolucji, a także było odpowiedzią na rosnące w siłę Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie. Liderem ugrupowania jest Ahmad Abu Isa z Liwa Sukur asz-Szam. Deklaracja Frontu Islamskiego odrzuca koncepcje demokratycznego i świeckiego państwa. Celem Islamskiego Frontu jest wprowadzenie w Syrii rządów islamskich opartych na prawie koranicznym. Front Islamski liczył 45 tys. islamskich bojowników. 6 grudnia 2013 bojownicy Frontu Islamskiego przejęli kontrolę nad przejściem granicznym i bazą Bab al-Hawa, leżącą w muhafazie Idlib, należącą dotychczas do Wolnej Armii Syrii. Było to przełomowe wydarzenie – utrata kontroli nad swoim magazynem broni przez Wolną Armię Syrii stała się przyczyną zawieszenia przez USA i Wielką Brytanię wspierania syryjskiej umiarkowanej opozycji i ucieczki gen. Salima Idrisa do Turcji. W styczniu 2014 Front Islamski podjął walkę z Islamskim Państwem w Iraku i Lewancie, sprzymierzając się z ugrupowaniem Dżabhat an-Nusra oraz Armia Mudżahedinów, tworząc luźny sojusz zbrojny pod nazwą Ahl asz-Szam. W zakresie walk z Państwem Islamskim współpracuje również z Wolną Armią Syrii i jej brygadami satelickimi oraz kurdyjskimi Powszechnymi Jednostkami Ochrony. Walczył również z armią syryjską na wielu frontach m.in. w Aleppo, pod Damaszkiem, na froncie centralnym, czy froncie południowym, brali też udział w kampanii w Górach Kalamun. Wobec porażek Frontu Islamskiego wobec Państwa Islamskiego, główna składowa Frontu Islamskiego, Ahrar asz-Szam czynił poszukiwania nowych sojuszników, by móc rywalizować ze ściągającymi dżihadystami do kalifatu. W związku z tym 3 sierpnia 2014 podpisano ugodę z 17 innymi ugrupowaniami powołującymi Syryjską Radę Dowództwa Rewolucyjnego. W skład niej wchodziły rozłamowcy z Wolnej Armii Syrii i Frontu Islamskiego – Dżajsz al-Islam, Liwa Sukur asz-Szam, Ahrar asz-Szam oraz Liwa al-Hakk. W związku z tym po rozłamie Front Islamski tworzyły jedynie trzy ugrupowania – Liwa at-Tauhid, Ansar asz-Szam i Kurdyjski Front Islamski.
_(Black).svg)
Front Islamski (arab. تحرير الإسلامية, Dżabhat al-islamijja) – organizacja militarna, zrzeszająca sunnickie ugrupowania zbrojne, aktywna podczas syryjskiej wojny domowej, od 22 listopada 2013. Front Islamski był największą organizacją militarną, wchodzącą w skład syryjskiej opozycji, mającej na celu obalenie rządu Baszszara al-Asada i ustanowienie w Syrii kraju wyznaniowego, do czasu przegrania rywalizacji z Państwem Islamskim i wewnętrznym rozłamem.
Organizacja została stworzona w wyniku wielomiesięcznych negocjacji między ugrupowaniami tworzącymi dwa sunnickie bloki – Syryjski Front Wyzwolenia Islamu oraz Syryjski Front Islamski. Po trzy główne ugrupowania z tych bloków podpisały 22 listopada 2013 pakt, który zakończył działalność sunnickich konfederacji, na rzecz powołania skonsolidowanego Frontu Islamskiego. Sygnatariuszami paktu są Liwa at-Tauhid, Liwa Sukur asz-Szam i Dżajsz al-Islam z ramienia Syryjskiego Frontu Wyzwolenia Islamu oraz Ahrar asz-Szam, Liwa al-Hakk, Ansar asz-Szam wchodzących uprzednio w skład Syryjskiego Frontu Islamu. Do porozumienia dołączył także Kurdyjski Front Islamski[1].
W zamyśle twórców tego ciała militarnego jest ono alternatywą wobec Syryjskiej Koalicji Narodowej na rzecz Opozycji i Sił Rewolucji, a także było odpowiedzią na rosnące w siłę Islamskiego Państwa w Iraku i Lewancie[1]. Liderem ugrupowania jest Ahmad Abu Isa z Liwa Sukur asz-Szam[2].
Deklaracja Frontu Islamskiego odrzuca koncepcje demokratycznego i świeckiego państwa. Celem Islamskiego Frontu jest wprowadzenie w Syrii rządów islamskich opartych na prawie koranicznym. Front Islamski liczył 45 tys. islamskich bojowników[2].
6 grudnia 2013 bojownicy Frontu Islamskiego przejęli kontrolę nad przejściem granicznym i bazą Bab al-Hawa, leżącą w muhafazie Idlib, należącą dotychczas do Wolnej Armii Syrii. Było to przełomowe wydarzenie – utrata kontroli nad swoim magazynem broni przez Wolną Armię Syrii stała się przyczyną zawieszenia przez USA i Wielką Brytanię wspierania syryjskiej umiarkowanej opozycji i ucieczki gen. Salima Idrisa do Turcji[3].
W styczniu 2014 Front Islamski podjął walkę z Islamskim Państwem w Iraku i Lewancie, sprzymierzając się z ugrupowaniem Dżabhat an-Nusra oraz Armia Mudżahedinów, tworząc luźny sojusz zbrojny pod nazwą Ahl asz-Szam. W zakresie walk z Państwem Islamskim współpracuje również z Wolną Armią Syrii i jej brygadami satelickimi oraz kurdyjskimi Powszechnymi Jednostkami Ochrony[4]. Walczył również z armią syryjską na wielu frontach m.in. w Aleppo, pod Damaszkiem, na froncie centralnym, czy froncie południowym, brali też udział w kampanii w Górach Kalamun.
Wobec porażek Frontu Islamskiego wobec Państwa Islamskiego, główna składowa Frontu Islamskiego, Ahrar asz-Szam czynił poszukiwania nowych sojuszników, by móc rywalizować ze ściągającymi dżihadystami do kalifatu. W związku z tym 3 sierpnia 2014 podpisano ugodę z 17 innymi ugrupowaniami powołującymi Syryjską Radę Dowództwa Rewolucyjnego. W skład niej wchodziły rozłamowcy z Wolnej Armii Syrii i Frontu Islamskiego – Dżajsz al-Islam, Liwa Sukur asz-Szam, Ahrar asz-Szam oraz Liwa al-Hakk. W związku z tym po rozłamie Front Islamski tworzyły jedynie trzy ugrupowania – Liwa at-Tauhid, Ansar asz-Szam i Kurdyjski Front Islamski[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Major Syrian rebel groups join forces. Al Dżazira, 2013-11-22. [dostęp 2013-11-27]. (ang.).
- ↑ a b Leading Syrian rebel groups form new Islamic Front. BBC News, 2013-11-22. [dostęp 2013-11-29]. (ang.).
- ↑ Top Syrian rebel commander denies reports of fleeing
- ↑ Aleppo in second week of blackout aimed at limiting barrel bombs. Daily Star, 2014-04-26. [dostęp 2014-09-05]. (ang.).
- ↑ Eighteen rebel factions announce new military grouping. DailyStar, 2014-08-04. [dostęp 2014-09-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-12-26)]. (ang.).