Fosse Way
Fosse Way – jedna z ważniejszych rzymskich dróg w Brytanii. Wiodła z Isca Dumnoniorum (dzisiejsze Exeter) do Lindum Colonia (dzisiejsze Lincoln), przez Lindinis (Ilchester), Aquae Sulis (Bath), Corinium (Cirencester) i Ratae Corieltauvorum (Leicester). Jej długość wynosiła około 300 km. Niegdyś uważano, że Fosse Way stanowiła fizyczną granicę lądową Brytanii przez pierwszych kilka dekad po podboju w 43 roku, opierając się na przekazie Tacyta. Obecnie uważa się, że był to trakt wojskowy łączący dwa ważne obozy rzymskie, nie stanowiący fizycznej bariery jak Wał Hadriana, jednak wyznaczający granicę między niepodbitą (Iron Age Britain) i podbitą częścią wyspy. Inne teorie o pochodzeniu wskazują, że prawdopodobnie została wybudowana po rewolcie Boudiki. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa fossa – rów, fosa. Możliwe, że początkowo była rowem, który później został zasypany lub rów biegł wzdłuż niej. Fosse Way krzyżowała się z innymi rzymskimi drogami: Watling Street w High Cross, Ermine Street na południe od Lincoln oraz Akeman Street i Ermin Way w Cirencester. Charakterystyczną cechą drogi jest jej przebieg wyjątkowo zbliżony do linii prostej. Na dystansie 293 km z Ilchester do Lincoln nie odbiega od prostej na więcej niż 10 km. Na odcinku z Lincoln do Leicester w śladzie Fosse Way biegnie droga A46. Inne sekcje rzymskiej drogi również stanowią często podstawę dla istniejących dziś tras.
Fosse Way – jedna z ważniejszych rzymskich dróg w Brytanii. Wiodła z Isca Dumnoniorum (dzisiejsze Exeter) do Lindum Colonia (dzisiejsze Lincoln), przez Lindinis (Ilchester), Aquae Sulis (Bath), Corinium (Cirencester) i Ratae Corieltauvorum (Leicester). Jej długość wynosiła około 300 km[1].
Niegdyś uważano, że Fosse Way stanowiła fizyczną granicę lądową Brytanii przez pierwszych kilka dekad po podboju w 43 roku, opierając się na przekazie Tacyta[2]. Obecnie uważa się, że był to trakt wojskowy łączący dwa ważne obozy rzymskie[3], nie stanowiący fizycznej bariery jak Wał Hadriana, jednak wyznaczający granicę między niepodbitą (Iron Age Britain) i podbitą częścią wyspy[4]. Inne teorie o pochodzeniu wskazują, że prawdopodobnie została wybudowana po rewolcie Boudiki[1].
Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa fossa – rów, fosa[5]. Możliwe, że początkowo była rowem, który później został zasypany lub rów biegł wzdłuż niej[6][7].
Fosse Way krzyżowała się z innymi rzymskimi drogami: Watling Street w High Cross, Ermine Street na południe od Lincoln oraz Akeman Street i Ermin Way w Cirencester.
Charakterystyczną cechą drogi jest jej przebieg wyjątkowo zbliżony do linii prostej. Na dystansie 293 km z Ilchester do Lincoln nie odbiega od prostej na więcej niż 10 km[8].
Na odcinku z Lincoln do Leicester w śladzie Fosse Way biegnie droga A46. Inne sekcje rzymskiej drogi również stanowią często podstawę dla istniejących dziś tras.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Fosse Way [online], encyclopedia.com [dostęp 2019-02-26].
- ↑ Cornelius Tacitus, The Annals, BOOK XII, chapter 31 [online], www.perseus.tufts.edu [dostęp 2025-01-06].
- ↑ Kevan White Mike Haseler, Roman Frontier – The Fosse Way [online], roman-britain.co.uk, 6 lutego 2016 [dostęp 2019-02-26] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-27] (ang.).
- ↑ The Fosse Way Frontier [online], Roman Britain [dostęp 2025-01-06] (ang.).
- ↑ Ramble the Fosse Way: [online], British Heritage [dostęp 2019-02-25] (ang.).
- ↑ Rural Roads - The Fosse Way - Page 1 [online], www.rural-roads.co.uk [dostęp 2025-01-06].
- ↑ Follow the Roman road, explore the Fosse Way [online], British Heritage [dostęp 2025-01-06] (ang.).
- ↑ G.N. Pingriff, Leicestershire, Cambridge University Press, 22 listopada 2012, ISBN 978-1-107-64690-2 [dostęp 2019-02-25] (ang.).