Emmanuel Milingo

Emmanuel Milingo

Patriarcha Afryki Południowej
Kraj działania	Zambia
Data i miejsce urodzenia	13 czerwca 1930 Mnukwa
Arcybiskup Lusaki
Okres sprawowania	1969-1983
Patriarcha Ekumenicznego Apostolskiego Katolickiego Kościoła Pokoju
Okres sprawowania	2010-2013
Wyznanie	niezależny katolicyzm
Kościół	Ekumeniczny Apostolski Katolicki Kościół Pokoju
Prezbiterat	31 sierpnia 1958
Nominacja biskupia	29 maja 1969
Sakra biskupia	1 sierpnia 1969
Wybór patriarchy	13 maja 2010
Utrata stanu duchownego	17 grudnia 2009
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Sukcesja apostolska

Data konsekracji	1 sierpnia 1969
Miejscowość	Kampala
Miejsce	Kololo
Konsekrator	Paweł VI
Współkonsekratorzy	Sergio Pignedoli Emmanuel Nsubuga
Konsekrowani biskupi Medardo Mazombwe 7 lutego 1971 George Stallings[1] 24 września 2006 Peter Brennan[1] 24 września 2006 Patrick Trujillo[1] 24 września 2006 Joseph Gouthro[1] 24 września 2006 Harold Norwood[1] 7 grudnia 2007 Daniel Kasomo 24 czerwca 2009 Witalij Kużelnyj 15 lipca 2009 James Ngugi 30 maja 2010 Jameson Chisenga 8 sierpnia 2010 Philemon Mwale 8 sierpnia 2010 Fanwell Chipakata 8 sierpnia 2010 Pasale Sashi 8 sierpnia 2010 David Chaloba 8 sierpnia 2010 Peter Kaloki Ndambuki 28 sierpnia 2010 Peter Njogu Kibutu 9 kwietnia 2011 Edílson José Vinagre Machado[1] 10 września 2011 Nilton Santos Carvalho da Cunha[1] 10 września 2011 Francisco Soaracy Rodrigues[1] 10 września 2011 Eduardo Rocha Quintella[1] 10 września 2011 Hélio Peixoto de Souza 11 września 2011 Osias Lino da Siva 11 września 2011 Altemir da Silva Santos 11 września 2011 José Milton Cabral dos Santos 11 września 2011
Współkonsekrowani biskupi Elias Mutale 12 września 1971 Patrick Kalilombe 27 sierpnia 1972 Patrick Chakaipa 14 stycznia 1973 Adrian Mung’andu 9 lutego 1975

Emmanuel Milingo (ur. 13 czerwca 1930 w Mnukwa) – zambijski duchowny, egzorcysta, społecznik, pisarz, osobistość medialna.

Emmanuel Milingo urodził się i wychował w biednej rolniczej rodzinie w Rodezji Północnej. Jest synem Jacoba Milingo i Tomaidy Lumbiwe. Pochodzi z afrykańskiego ludu Nguni. Jego matka była chrześcijańską neofitką.

Edukację uzyskał w szkołach katolickich. Najpierw w Chipata, a następnie jako kleryk w seminariach duchownych w Kasina i Kachebere. 31 sierpnia 1958 r. przyjął święcenia kapłańskie. Jako prezbiter pracował w duszpasterstwie diecezji Chipata. W latach 1961–1963 przebywał na studiach zagranicznych w Dublinie i w Rzymie. Po powrocie do Zambii w latach 1966–1969 pełnił funkcję sekretarza Komisji do spraw Środków Społecznego Przekazu Konferencji Episkopatu Zambii.

29 maja 1969 r. Emmanuel Milingo został mianowany pierwszym czarnoskórym arcybiskupem metropolitą Lusaki. 1 sierpnia 1969 r. otrzymał sakrę biskupią z rąk papieża Pawła VI, gdy ten odbywał swoją podróż apostolską po Ugandzie^[2].

Był aktywnym społecznikiem; założycielem trzech stowarzyszeń życia apostolskiego: stowarzyszenia Together with Jesus, fundacji dobroczynnej Zambia Helpers oraz organizacji Onlus Pamo zbierającej ofiary i datki na budowę szpitali. Dał się również poznać jako zwolennik praktyk egzorcystycznych i uzdrowicielskich, opartych na staroafrykańskich wierzeniach aninimistycznych. Wzbudziły one zaniepokojenie wśród władz kościelnych i Kurii Rzymskiej. W 1983 r. za postępowanie niezgodne z rytem kościelnym został karnie odwołany z zajmowanego urzędu arcybiskupiego i przeniesiony do Rzymu. Uzyskał status emerytowanego arcybiskupa Lusaki. W latach 1983–1999 pełnił wysokie funkcje urzędnicze w Watykanie. Był delegatem Papieskiej Rady do spraw Duszpasterstwa Migrantów i Podróżujących. Poświęcał się pracy pisarskiej.

Pomimo wcześniejszych kontrowersji kontynuował swoją działalność publiczną. Stał się osobą bardzo popularną we Włoszech. Opublikował kilka książek, przeprowadzał seanse uzdrowicielskie, odprawiał przyciągające tłumy wiernych msze święte, spotykał się z włoskimi rodzinami. Udzielał się w mediach, występując w programach telewizyjnych. Wydał płytę Gubudu Gubudu. W 1997 r. wystąpił jako raper na Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo.

W 1998 r. arcybiskup Milingo nawiązał pierwsze kontakty z kontrowersyjnym koreańskim liderem religijnym Sun Myung Moonem. W 1999 roku pojawił się w charakterze gościa na zbiorowej ceremonii ślubnej Kościoła Zjednoczeniowego w Seulu^[3]. Po tym zdarzeniu zadeklarował chęć odejścia od celibatu i zwrócił się do papieża o pozwolenie na zawarcie związku małżeńskiego z członkinią Kościoła Zjednoczeniowego. Zgody nie uzyskał. Otrzymał równocześnie upomnienie i pouczenie od prefekta Kongregacji Nauki Wiary, kardynała Josepha Ratzingera o możliwości zastosowania wobec niego surowej suspensy, w razie gdyby się na ten krok samowolnie zdecydował.

Milingo nie zastosował się do ostrzeżeń i 27 maja 2001 r. w Nowym Jorku podczas zbiorowej ceremonii zaślubin zorganizowanej przez Kościół Zjednoczeniowy zawarł małżeństwo z młodszą od siebie Koreanką, Marią Sung Ryae Soon^[4]. Wywołało to oburzenie Stolicy Apostolskiej i wszczęcie procedur karnych. Arcybiskup Milingo powrócił do Włoch i spotkał się z papieżem. Za namową Jana Pawła II uznał swój związek za nieważny. Oddał się pokucie. Przebywał w odosobnieniu w Argentynie, a następnie zamieszkał w klasztorze w Zagarolo pod Rzymem.

Pod koniec czerwca 2006 r. opuścił jednak samowolnie Włochy i wyjechał do Stanów Zjednoczonych Ameryki. W Nowym Jorku ogłosił powołanie prałatury personalnej Married Priests Now!, której jako cel postawił przywrócenie żonatych duchownych do posługi w Kościele rzymskokatolickim. Na zwołanej 12 lipca 2006 r. w Waszyngtonie konferencji prasowej ogłosił, że ponownie zszedł się z Marią Sung.

24 września 2006 r. arcybiskup Emmanuel Milingo konsekrował sub conditione bez zgody Stolicy Apostolskiej czterech żonatych duchownych amerykańskich na biskupów katolickich. 26 września 2006 r. prefekt papieskiej Kongregacji do spraw Duchowieństwa oświadczył, że czynem tym arcybiskup i czterej rekonsekrowani przez niego hierarchowie: George Augustus Stallings Jr., Peter Paul Brennan, Patrick Trujillo i Joseph Gouthro zaciągnęli na siebie ekskomunikę latae sententiae^[5].

W związku z uznaniem za ekskomunikowanego arcybiskup Milingo utracił paszport Stolicy Apostolskiej. Został wydalony ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Od tego czasu wspólnie z żoną rozpoczął podróże po całym świecie, odwiedzając niezależne wspólnoty religijne prowadzone przez żonatych księży. Jako stałą siedzibę obrał Seul. Powrócił do praktyki utrzymywania kontaktów z Kościołem Zjednoczeniowym i organizacji z nim powiązanych.

Od 2006 r. Emmanuel Milingo jako przełożony prałatury Married Priests Now! i bez zgody papieża wyświęcił kilkudziesięciu duchownych (diakonów, prezbiterów, biskupów) dla różnych parafii i wspólnot chrześcijańskich odwołujących się do doktryny katolickiej, ale pozostających poza jednością ze Stolicą Apostolską. Wydał ponadto płytę Milingo Experience i opublikował autobiografię Confessioni di uno scomunicato.

17 grudnia 2009 r. Stolica Apostolska podjęła decyzję o oficjalnym wykluczeniu Emmanuela Milingo z duchowieństwa rzymskokatolickiego i przeniesieniu do stanu świeckiego^[6]. Mimo tych kar kościelnych były arcybiskup nadal prowadzi swoją działalność, odprawia msze święte i udziela sakramentów. W 2010 r. przyjął od grupy afrykańskich duchownych tytuł patriarchy Afryki Południowej^[7]. Jego intronizacja odbyła się 13 maja 2010 r. w Jaunde^[8]. Powtórzono ją również 13 sierpnia 2010 r. w Lusace^[9].

W sierpniu 2010 roku przyjął urząd patriarchy Ekumenicznego Apostolskiego Katolickiego Kościoła Pokoju. W 2011 roku przyjął urząd patriarchy Katolickiego Kościoła Charyzmatycznego. W 2013 roku zrezygnował ze zwierzchnictwa nad prałaturą Married Priests Now!. Zamieszkał na farmie w Zambii.

• 1995 Gubudu Gubudu
• 1998 Emmanuel Milingo
• 2007 Milingo Experience

• 1989 Contro Satana
• 1991 Credere Per Guarire
• 1997 Il Mondo Tra Terra E Cielo. Guarigione Cristiana E Crescit
• 1999 Guaritore D'Anime-La Mia Storia La Mia Fede
• 2008 Confessioni di uno scomunicato

• Emmanuel Milingo. biografie.leonardo.it. [dostęp 2011-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-10-31)].
• Emmanuel Milingo. catholic-hierarchy.org. [dostęp 2011-09-09]. (ang.).