Ediakar (ang. Ediacaran) – ostatni okres neoproterozoiku; trwał od ok. 635 do 538,8 ± 0,6 mln lat temu. Ediakar jest młodszy od kriogenu, a starszy od kambru. Został on wprowadzony do tabeli stratygraficznej w 2004 roku, zastępując w niej wend (zwany także eokambr). Nazwa okresu pochodzi od zespołów skamieniałości tkankowych nazwanych fauną ediakarską, znalezionych pierwszy raz na wzgórzach Ediacara w Australii. Ediakar jest jak dotąd (2014 r.) jedynym okresem eonu proterozoicznego, którego dolną granicę wyznacza stratotyp – warstwa węglanowa, wskazująca nagłą zmianę klimatu pod koniec ostatniego zlodowacenia w kriogenie.
.png) Ziemia w ediakarze, 600 milionów lat temu | |||
| Średnia objętość w atmosferze | |||
| Tlenu |
ok. 8% obj.[a] | ||
|---|---|---|---|
| Dwutlenku węgla | |||
| Tabela stratygraficzna | |||
| |||
| |||
Ediakar (ang. Ediacaran) – ostatni okres neoproterozoiku; trwał od ok. 635 do 538,8 ± 0,6 mln lat temu. Ediakar jest młodszy od kriogenu, a starszy od kambru. Został on wprowadzony do tabeli stratygraficznej w 2004 roku, zastępując w niej wend (zwany także eokambr)[1].
Nazwa okresu pochodzi od zespołów skamieniałości tkankowych nazwanych fauną ediakarską, znalezionych pierwszy raz na wzgórzach Ediacara w Australii. Ediakar jest jak dotąd (2014 r.) jedynym okresem eonu proterozoicznego, którego dolną granicę wyznacza stratotyp – warstwa węglanowa, wskazująca nagłą zmianę klimatu pod koniec ostatniego zlodowacenia w kriogenie.
