Delta-v
Delta-v – w astrodynamice, to wielkość skalarna, która ma wymiar prędkości określająca miarę „wysiłku” niezbędnego do wykonania manewru orbitalnego, na przykład do zmiany trajektorii lotu. Δ v = ∫ t | T → | m d t = ∫ t | a → | d t , {\displaystyle \Delta v=\int _{t}{\frac {|{\vec {T}}|}{m}}dt=\int _{t}{|{\vec {a}}|}\,dt,} gdzie: T {\displaystyle T} – chwilowa siła ciągu silnika, m {\displaystyle m} – chwilowa masa, a {\displaystyle a} – chwilowe przyspieszenie. W przypadku braku działających z zewnątrz sił, i jeśli ciąg działa w stałym kierunku, równanie można uprościć do postaci: Δ v = ∫ t | a → | d t = | v 1 − v 0 | , {\displaystyle \Delta v=\int _{t}{|{\vec {a}}|}\,dt=|v_{1}-v_{0}|,} co jest zmianą prędkości.
Delta-v – w astrodynamice, to wielkość skalarna, która ma wymiar prędkości określająca miarę „wysiłku” niezbędnego do wykonania manewru orbitalnego, na przykład do zmiany trajektorii lotu.
gdzie:
- – chwilowa siła ciągu silnika,
- – chwilowa masa,
- – chwilowe przyspieszenie.
W przypadku braku działających z zewnątrz sił, i jeśli ciąg działa w stałym kierunku, równanie można uprościć do postaci:
co jest zmianą prędkości.