Daimonion

Daimonion (gr. δαιμονιον zdrobnienie od δαίμων, daimōn "Bóg; bóstwo; demon") – w filozofii starożytnej – głos bóstwa, sumienie, ostrzegawczy głos wewnętrzny. Jego działanie sprowadzało się wyłącznie do odradzania czynienia złych rzeczy i podejmowania błędnych decyzji, nigdy natomiast nie doradzał ani nie sugerował niczego.

Dla Sokratesa, daimonion był rodzajem wewnętrznego głosu-wyroczni, będącego zarazem boskim objawieniem, wykraczającym poza granice tego co jest ludzkie. Daimonion nie objawiał jednak prawd filozoficznych, lecz mówił o sferze działania w życiu. Jedną z rzeczy jaką przyniósł Sokratesowi daimonion był zakaz czynnego zajmowania się życiem politycznym.^[1]

Daimonion pojawia się w powieści Ludzie bezdomni Stefana Żeromskiego i skojarzony jest z postacią inżyniera Korzeckiego.

W świecie His Dark Materials („Mroczne materie”) autorstwa Philip Pullman, daemon (demon) to materialna manifestacja duszy człowieka. Jest to istota w postaci zwierzęcia, która towarzyszy człowiekowi przez całe życie.

Zobacz hasło daimonion w Wikisłowniku

• Czy istnieje przeznaczenie, a jeśli tak, to czy możemy na nie wpływać?, polskieradio.pl, 20.01.2015 [dostęp: 17.05.2015] – tekst i audycja bazująca na książce Kod duszy amerykańskiego psychologa Jamesa Hillmana.
• Daimonion – boskie tknięcie
• O głosach w głowie Sokratesa