Composition B
Composition B (rzadziej stosowana nazwa Cyclotol) – kruszący materiał wybuchowy stosowany do elaboracji pocisków artyleryjskich, głowic pocisków rakietowych, bomb, granatów i min. Został opracowany w londyńskich zakładach Woolwich Arsenal w latach 20. XX w., a w latach 30. był stosowany powszechnie w brytyjskim uzbrojeniu. Jest to mieszanina heksogenu i trotylu w stosunku 3:2, zawierająca oryginalnie 1% wosku pszczelego. Po przystąpieniu USA do II wojny światowej, w zakładach Explosives Research Laboratory w Bruceton w Pensylwanii opracowano zamiennik wosku produkowany z ropy naftowej, co było konieczne, aby umożliwić produkcję na odpowiednio dużą skalę. Wytwarzany był przez wsypanie mokrego heksogenu do stopionego trotylu, a następnie mieszanie płynnej masy do odparowania wody. Produkt wylewany był do płaskich form o pojemności kilku litrów, w których stygł i zestalał się. Charakteryzuje się mniejszą wrażliwością na uderzenie przy 30–40% większej mocy wybuchu niż ma sam trotyl. Parametry wybuchu: prędkość detonacji – 7840 m/s (przy gęstości 1,68 g/cm³) ciepło wybuchu – 5190 kJ/kg
Composition B (rzadziej stosowana nazwa Cyclotol[1]) – kruszący materiał wybuchowy stosowany do elaboracji pocisków artyleryjskich, głowic pocisków rakietowych, bomb, granatów i min[1].
Został opracowany w londyńskich zakładach Woolwich Arsenal w latach 20. XX w., a w latach 30. był stosowany powszechnie w brytyjskim uzbrojeniu. Jest to mieszanina heksogenu i trotylu w stosunku 3:2, zawierająca oryginalnie 1% wosku pszczelego. Po przystąpieniu USA do II wojny światowej, w zakładach Explosives Research Laboratory w Bruceton w Pensylwanii opracowano zamiennik wosku produkowany z ropy naftowej, co było konieczne, aby umożliwić produkcję na odpowiednio dużą skalę. Wytwarzany był przez wsypanie mokrego heksogenu do stopionego trotylu, a następnie mieszanie płynnej masy do odparowania wody. Produkt wylewany był do płaskich form o pojemności kilku litrów, w których stygł i zestalał się[2].
Charakteryzuje się mniejszą wrażliwością na uderzenie przy 30–40% większej mocy wybuchu niż ma sam trotyl[2].
Parametry wybuchu[1]:
- prędkość detonacji – 7840 m/s (przy gęstości 1,68 g/cm³)
- ciepło wybuchu – 5190 kJ/kg
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c Mikołaj Korzun, 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu, Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, ISBN 978-83-11-07044-8.
- ↑ a b Introduction, [w:] Colin F. Baxter, The Secret History of RDX: The Super-Explosive that Helped Win World War II, The University Press of Kentucky, 18 maja 2018, s. 1–8, DOI: 10.2307/j.ctt2111h03.4, ISBN 978-0-8131-7530-0, JSTOR: j.ctt2111h03.4 (ang.).