Boris Pistorius

Boris Pistorius

Boris Pistorius (2025)
Data i miejsce urodzenia	14 marca 1960 Osnabrück
Minister obrony Niemiec
Okres	od 19 stycznia 2023
Przynależność polityczna	Socjaldemokratyczna Partia Niemiec
Poprzednik	Christine Lambrecht
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons

Boris Pistorius (ur. 14 marca 1960 w Osnabrücku^[1]) – niemiecki polityk i prawnik, działacz Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), minister spraw wewnętrznych Dolnej Saksonii w rządach Stephana Weila, poseł do landtagu, deputowany do Bundestagu, od 2023 minister obrony.

Urodził się jako syn polityk Ursuli Pistorius(inne języki) i Ludwiga Pistoriusa^[2]. Jego babka pochodziła z Wrocławia^[3].

Egzamin maturalny zdał w Ernst-Moritz-Arndt Gymnasium w Osnabrücku (1978), kształcił się następnie w zawodzie handlowca. W latach 1981–1987 studiował prawo na Universität Osnabrück(inne języki) oraz na Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze. W międzyczasie kształcił się również na Université catholique de l’Ouest w Angers^[4]. W 1987 i 1990 zdał państwowe egzaminy prawnicze I i II stopnia, w 1990 podjął praktykę w zawodzie adwokata^[1].

W 1976 wstąpił do SPD^[4]. W latach 1991–1995 był osobistym doradcą Gerharda Glogowskiego, ministra spraw wewnętrznych w rządzie Dolnej Saksonii. W latach 1995–1996 pełnił funkcję zastępcą szefa jego gabinetu^[1]. Od 1997 kierował różnymi departamentami w administracji okręgu Weser-Ems^[1]. W latach 1996–2013 zasiadał w radzie miejskiej w Osnabrücku. Od 1999 do 2002 pełnił funkcję zastępcy burmistrza tego miasta^[1]. W 2006 wygrał wybory na burmistrza tego miasta, otrzymując poparcie na poziomie 55,5% i pokonując swojego konkurenta Wolfganga Grieserta(inne języki)^[5]. Urząd ten sprawował do 2013. Był też członkiem rady nadzorczej operatora portu lotniczego Münster/Osnabrück^[6]. Powołany w skład rady konsultacyjnej forum biznesu SPD^[7] oraz rady kuratorów fundacji Robert-Enke-Stiftung^[8].

19 lutego 2013, wkrótce po wyborach krajowych z tegoż roku, objął stanowisko ministra spraw wewnętrznych i sportu w rządzie Dolnej Saksonii kierowanym przez Stephana Weila. Funkcję tę utrzymywał również w jego kolejnych gabinetach powoływanych w 2017 i 2022^[9]. W wyborach w 2017 po raz pierwszy został wybrany na posła do landtagu, w 2022 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję^[9]. Został jednym z przedstawicieli Dolnej Saksonii w Bundesracie^[10]. Wszedł w skład Zgromadzenia Parlamentarnego NATO jako zastępca członka^[11].

W 2019 ubiegał się o wybór na współprzewodniczącego partii wraz z Petrą Köpping^[12][13]. W pierwszej turze głosowania para zajęła 5. miejsce z wynikiem 14,6% głosów^[14].

17 stycznia 2023 został desygnowany na stanowisko federalnego ministra obrony w rządzie kanclerza Olafa Scholza^[15]. Urząd ten objął 19 stycznia tego samego roku^[16]. W wyborach w 2025 został wybrany w skład Bundestagu^[17]. 6 maja tego samego roku po raz drugi został ministrem obrony, dołączając do nowo powołanego gabinetu Friedricha Merza^[18].

Ma dwie córki z małżeństwa ze zmarłą w 2015 Sabine Pistorius. Później jego partnerką życiową była dziennikarka Doris Schröder-Köpf^[19]. W 2019 wyróżniony nagrodą Schlesierschild, przyznawaną przez Landsmannschaft Schlesien^[3].

• Komandor Orderu Zasługi (Portugalia, 2009)^[20]
• Order „Za zasługi” I klasy (Ukraina, 2024)^[21]
• Wielki Krzyż Orderu „Za Zasługi dla Litwy” (Litwa, 2025)^[22]
• Komandor Legii Honorowej (Francja, 2025)^[23]