Bnej Israel
Bnej Israel (hebr. בני ישראל, „Synowie Izraela”) – określenie Żydów, ponadto grupa uważających się za Hebrajczyków mieszkańców okolicy Bombaju (Mumbaju) w Indiach. Posługują się językiem miejscowej ludności – marathi. Nie używają oni określenia Żydzi (Jehudim) jako oznaczającego mieszkańców królestwa Judei, a według własnego mniemania są potomkami jednego z dziesięciu zaginionych plemion izraelskich, które odłączyły się pod wodzą Jeroboama od Judy i założyły królestwo Izrael, a potem zostały uprowadzone w niewolę przez Asyryjczyków. Inna legenda wyjaśnia, że przodkowie Bnej Israel są potomkami 7 żydowskich par ocalałych z katastrofy statku u wybrzeży Indii. Miało się to stać w II w. p.n.e. Istnieje również podejrzenie, że mogą pochodzić od grupy żydów z Koczinu (żydów malabarskich) na południowo-zachodnim wybrzeżu Indii. Hindusi nazywają ich „sobotnimi olejarzami”, gdyż zajmowali się tłoczeniem oliwy. Sobotnimi – od szabatu, którego przestrzegają. Bnej Israel zachowali również wiedzę o innych przepisach, m.in. dotyczących koszerności i obrzezania. Ich znajomość modlitwy szma i powtarzanie jej przy każdej okazji zwróciły podobno w XVII wieku uwagę przebywającego w Bombaju żyda, który rozpoznał w nich wyznawców judaizmu i skontaktował z innymi środowiskami żydowskimi.W 1796 roku powstała w Bombaju pierwsza synagoga zbudowana przez Bnej Israel. Nie znając dokładnie obrzędów, korzystali wówczas z pomocy rabinów z kolonii handlowej żydów bagdadzkich. Dalsze postępy w odrodzeniu religijnym Bnej Israel dokonały się w pierwszej połowie XIX wieku za sprawą żydów z Koczinu. Podobno aby uzyskać pewność, kogo można zaliczyć do utrzymującej odrębność grupy, dawali kobietom różne gatunki ryb, a te, które przyrządziły posiłek wyłącznie z koszernych, potwierdzały w ten sposób żydowskie pochodzenie rodziny. Następnie nastąpiła nauka Bnej Israel innych, zapomnianych przez nich, a obowiązujących wyznawców judaizmu obrządków, rytuałów i przepisów, w wersji i formach żydów z Koczinu, odbiegających od judaizmu ortodoksyjnego i przez niego nie uznawanych. Bnej Israel dzielą się na dwie żyjące razem, ale o różnych prawach grupy – „białych” i „czarnych”. Warstwa wyższa, „biali”, ma pochodzić bezpośrednio od pierwotnych osadników, „czarni” to mieszańcy z tubylcami. Istniejący podział musiał nastąpić dość dawno, może w czasach nauk żydów z Koczinu, którzy również go przestrzegali, gdyż współcześnie ciemny rodzaj skóry spotyka się w obu grupach. Kiedyś „biali” nie zawierali małżeństw z „czarnymi” ani nawet z nimi nie jadali. Współcześnie formalnie nie ma takich zakazów, są wspólne synagogi, ale „czarni” są uważani za gorszych Synów Izraela. Duża część Bnej Israel wyemigrowała do Państwa Izrael.
Bnej Israel (hebr. בני ישראל, „Synowie Izraela”) – określenie Żydów, ponadto grupa uważających się za Hebrajczyków mieszkańców okolicy Bombaju (Mumbaju) w Indiach. Posługują się językiem miejscowej ludności – marathi[1].
Nie używają oni określenia Żydzi (Jehudim) jako oznaczającego mieszkańców królestwa Judei, a według własnego mniemania są potomkami jednego z dziesięciu zaginionych plemion izraelskich, które odłączyły się pod wodzą Jeroboama od Judy i założyły królestwo Izrael, a potem zostały uprowadzone w niewolę przez Asyryjczyków. Inna legenda wyjaśnia, że przodkowie Bnej Israel są potomkami 7 żydowskich par ocalałych z katastrofy statku u wybrzeży Indii. Miało się to stać w II w. p.n.e. Istnieje również podejrzenie, że mogą pochodzić od grupy żydów z Koczinu (żydów malabarskich) na południowo-zachodnim wybrzeżu Indii.
Hindusi nazywają ich „sobotnimi olejarzami”, gdyż zajmowali się tłoczeniem oliwy. Sobotnimi – od szabatu, którego przestrzegają. Bnej Israel zachowali również wiedzę o innych przepisach, m.in. dotyczących koszerności i obrzezania. Ich znajomość modlitwy szma i powtarzanie jej przy każdej okazji zwróciły podobno w XVII wieku uwagę przebywającego w Bombaju żyda, który rozpoznał w nich wyznawców judaizmu i skontaktował z innymi środowiskami żydowskimi.
W 1796 roku powstała w Bombaju pierwsza synagoga zbudowana przez Bnej Israel. Nie znając dokładnie obrzędów, korzystali wówczas z pomocy rabinów z kolonii handlowej żydów bagdadzkich. Dalsze postępy w odrodzeniu religijnym Bnej Israel dokonały się w pierwszej połowie XIX wieku za sprawą żydów z Koczinu. Podobno aby uzyskać pewność, kogo można zaliczyć do utrzymującej odrębność grupy, dawali kobietom różne gatunki ryb, a te, które przyrządziły posiłek wyłącznie z koszernych, potwierdzały w ten sposób żydowskie pochodzenie rodziny. Następnie nastąpiła nauka Bnej Israel innych, zapomnianych przez nich, a obowiązujących wyznawców judaizmu obrządków, rytuałów i przepisów, w wersji i formach żydów z Koczinu, odbiegających od judaizmu ortodoksyjnego i przez niego nie uznawanych.
Bnej Israel dzielą się na dwie żyjące razem, ale o różnych prawach grupy – „białych” i „czarnych”. Warstwa wyższa, „biali”, ma pochodzić bezpośrednio od pierwotnych osadników, „czarni” to mieszańcy z tubylcami. Istniejący podział musiał nastąpić dość dawno, może w czasach nauk żydów z Koczinu, którzy również go przestrzegali, gdyż współcześnie ciemny rodzaj skóry spotyka się w obu grupach. Kiedyś „biali” nie zawierali małżeństw z „czarnymi” ani nawet z nimi nie jadali. Współcześnie formalnie nie ma takich zakazów, są wspólne synagogi, ale „czarni” są uważani za gorszych Synów Izraela.
Duża część Bnej Israel wyemigrowała do Państwa Izrael.
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Bnej Israel, [w:] Alan Unterman, Encyklopedia tradycji i legend żydowskich, [w:] niniwa22, zarchiwizowano w archive.today, 1998 [dostęp 2025-06-06] [zarchiwizowane z adresu 2025-06-06], Cytat: Bnej Israel - mówiący językiem marati indyjscy Hebrajczycy z okolic Bombaju. Bnej Israel nie używają określenia "Żyd", ponieważ po hebrajsku oznacza ono mieszkańca królestwa Judei, podczas gdy Bnej Israel utrzymują, że wywodzą się z Dziesięciu Zaginionych Plemion z królestwa Izrael. Według innej wersji przodkowie Bnej Israel opuścili Palestynę w II w. p.n.e. Z katastrofy statku u zachodnich wybrzeży Indii uratowało się siedem par. Z czasem Bnej Israel zapomnieli swej religii, lecz zachowali pewną wiedzę o szabacie i innych świętach, znajomość przepisów dotyczących pożywienia, obrzezania oraz modlitwę Szma. Powtarzali Szma przy każdej okazji, aż rozpoznał ją przypadkowy gość, Żyd, który pomógł im nawiązać kontakt z szerszą społecznością żydowską. Wśród swych sąsiadów Hindusów znani byli jako "sobotni olejarze", ponieważ zarabiali na życie tłoczeniem oliwy, lecz nie pracowali w soboty. Bnej Israel dzielą się na dwie grupy: "białych", którzy pochodzą bezpośrednio od pierwotnych osadników, oraz "czarnych", potomków Bnej Israel z mieszanych małżeństw z tubylcami. W przeszłości "biali" i "czarni" Bnej Israel nie zawierali między sobą związków małżeńskich ani nawet nie jadali razem. Dziś, choć mają wspólne synagogi, "czarni" nadal odgrywają podrzędną rolę. Co ciekawe, ciemny kolor skóry spotyka się w obu grupach. Odrodzenie religijne Bnej Israel nastąpiło po przybyciu Dawida Rahabi, Żyda z Koczinu. Chcąc sprawdzić, czy Bnej Israel są naprawdę Żydami, dał kobietom z tej gminy różne gatunki ryb, prosząc o przyrządzenie z nich posiłku. Wybierając tylko ryby koszerne kobiety przekonały go o żydowskim rodowodzie grupy. Pierwszą synagogę Bnej Israel zbudowano w Bombaju w 1796. Wprawdzie brakowało im kapłanów, lecz dla celów obrzędowych korzystali z pomocy kapłanów bagdadzkich Żydów z Bombaju. Wielu członków Bnej Israel wyemigrowało do Izraela, gdzie naczelny rabinat podawał w wątpliwość ich żydowski status. (pol.).
