Bekaplermin

Bekaplermin

wzór strukturalny struktura drugorzędowa
Identyfikacja
Inne nazwy i oznaczenia	rekombinowany ludzki czynnik wzrostu BB pochodzenia płytkowego; PDGF, rhPDGF-BB
numer CAS	165101-51-9
DrugBank	DB00102
Klasyfikacja medyczna
ATC	D03AX06, A01AD08
Uwagi terapeutyczne
Drogi podawania	miejscowo

Bekaplermin (łac. becaplerminum) – rekombinowany ludzki czynnik wzrostu BB pochodzenia płytkowego, stosowany w celu przyspieszania ziarninowania^[1].

Bekaplermin to rekombinowany ludzki czynnik wzrostu BB pochodzenia płytkowego (ang. Platelet-derived Growth Factor, PDGF), otrzymywany z komórek drożdży Saccharomyces cerevisiae do których wprowadzono gen kodujący łańcuch B PDGF. Jest to białko dimeryczne o masie cząsteczkowej 24500 Da. Bekaplermin zachowuje aktywność endogennego PDGF, stymulując chemotaktyczne przyciąganie i proliferację komórek biorących udział w gojeniu się ran. Bekaplermin nasila przede wszystkim tworzenie ziarniny^[2].
Badania kliniczne dowiodły, że bekaplermin jest skuteczny w leczeniu owrzodzeń – całkowite wyleczenie zanotowano u 47% pacjentów stosujących miejscowo bekaplermin przez okres 20 tygodni^[3].

Badania kliniczne nad farmakokinetyką bekaplerminu prowadzono u pacjentów, u których średnia powierzchnia owrzodzenia wynosiła 10,5 cm². Po 14 dniach stosowania stwierdzono nieistotne klinicznie wchłanianie bekaplerminu z powierzchni rany.

Bekaplermin przeznaczony jest do leczenia głębokich, neuropatycznych, przewlekłych owrzodzeń cukrzycowych, których powierzchnia jest mniejsza bądź równa 5 cm^2[4][5]. Preparat powinien być stosowany razem z innymi metodami leczenia tego typu uszkodzeń skóry.
Istnieją klinicznie uzyskane dowody, że bekaplermin jest skuteczny w leczeniu owrzodzeń pachwiny spowodowanych przez naczyniaka krwionośnego^[6][7].

• nadwrażliwość na bekaplermin lub jakikolwiek inny składnik preparatu,
• obecność nowotworu w miejscu stosowania leku lub jego okolicach,
• zakażone zmiany skórne (przed zastosowaniem bekaplerminu należy wdrożyć odpowiednie leczenie przeciwbakteryjne),
• dzieci i młodzież do 18. roku życia (ze względu na brak badań w tej grupie wiekowej),
• ciąża i karmienie piersią (ze względu na brak badań).

1. Leczenie bekaplerminem powinno być prowadzone przez lekarza doświadczonego w leczeniu owrzodzeń pochodzenia cukrzycowego.
2. Przed nałożeniem preparatu owrzodzenie należy starannie opatrzyć, tj. usunąć tkankę martwiczą i zajętą zakażeniem. Należy także poinformować pacjenta o zakazie dźwigania ciężarów.
3. Przed rozpoczęciem leczenia bekaplerminem należy wykluczyć lub rozpocząć terapię innych stanów chorobowych, przede wszystkim zapalenia kości i chorób tętnic obwodowych.
4. Bekaplermin jest lekiem pobudzającym proliferację. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku chorych, u których stwierdzono nowotwór złośliwy.
5. Bekaplermin może być stosowany maksymalnie przez 20 tygodni. Jeżeli po 10 tygodniach nie występuje poprawa, należy poddać ocenie zasadność leczenia^[8].
6. Preparat należy przechowywać w lodówce, a po otwarciu zużyć w ciągu 6 tygodni.

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania bekaplerminu i innych leków stosowanych miejscowo w leczeniu owrzodzeń, ze względu na brak badań w tym zakresie.

Występują często i mają różne nasilenie. Do najczęstszych objawów ubocznych zaliczyć można^[9]:

• zakażenia w miejscu stosowania leku (w przypadku wystąpienia zakażenia należy zaprzestać stosowania bekaplerminu i wdrożyć leczenie przeciwbakteryjne),
• zapalenie tkanki łącznej,
• owrzodzenia skóry.

Rzadziej mogą pojawić się również:

• zapalenie kości i szpiku,
• reakcje alergiczne skóry, w tym rumień i ból,
• zmiany skórne typu pęcherzowego,
• obrzęki,
• nadmiernie zarninowanie.

• Regranex – Janssen-Cilag – żel 15 g, każdy gram zawiera 100 μg bekaplerminu.

• Sprawozdanie producenta preparatu (EPAR) – plik pdf. [dostęp 2009-04-30]. (pol.).
• Informacje o leku w serwisie RxList. [dostęp 2009-04-30]. (ang.).