Arkulf
Arkulf (także Arkulf z Perigeux) – biskup żyjący w VII wieku n.e. pochodzący z Périgueux w Galii, lub – według innych źródeł – z Niemiec, a w Périgueux pełniący funkcję biskupa. Pamięć o nim zachowała się jedynie dzięki spisanym przez Adamnana, opata klasztoru w Hy na wyspie Iona „Opowieściom biskupa Arkulfa” (De Locis Sanctis), będących relacją z kilkumiesięcznej pielgrzymki Arkulfa do Palestyny, którą odbył pomiędzy rokiem 660 (lub 679) a 687. Opisy Arkulfa dostarczają wielu szczegółów dotyczących funkcjonowania starożytnego Kościoła i ówczesnej architektury sakralnej w Ziemi Świętej. Odwiedził i opisał Judeę, Samarię, Galileę i Damaszek, a później także rzekę Nil i wyspy Liparyjskie. W podróży wykonał rysunki rzutów kościołów: Świętego Grobu i na górze Syjon w Jerozolimie, oraz Wniebowstąpienia na Górze Oliwnej, a także studni Jakuba w Sychem. Najwięcej uwagi poświęcił Jerozolimie. Relacja z podróży Arkulfa została wykorzystana przez Bedę Czcigodnego do napisania dzieła Liber de locis sanctis. Beda zamieścił krótką wzmiankę na ten temat także w „Historia ecclesiastica gentis Anglorum”.
| Kraj działania | |
|---|---|
| Data urodzenia |
VII w. |
| Data śmierci |
VII w.? |
| Biskup | |
| Okres sprawowania |
VII w. |
| Wyznanie |
chrześcijaństwo |
| Sakra biskupia |
?? |
Arkulf (także Arkulf z Perigeux) – biskup żyjący w VII wieku n.e. pochodzący z Périgueux w Galii[1][2], lub – według innych źródeł – z Niemiec, a w Périgueux pełniący funkcję biskupa[3].
Pamięć o nim zachowała się jedynie dzięki spisanym przez Adamnana[4], opata klasztoru w Hy na wyspie Iona „Opowieściom biskupa Arkulfa” (De Locis Sanctis), będących relacją z kilkumiesięcznej pielgrzymki Arkulfa do Palestyny, którą odbył pomiędzy rokiem 660[1][2] (lub 679[5]) a 687. Opisy Arkulfa dostarczają wielu szczegółów dotyczących funkcjonowania starożytnego Kościoła i ówczesnej architektury sakralnej w Ziemi Świętej[1][2]. Odwiedził i opisał Judeę, Samarię, Galileę i Damaszek, a później także rzekę Nil i wyspy Liparyjskie. W podróży wykonał rysunki rzutów kościołów: Świętego Grobu i na górze Syjon w Jerozolimie, oraz Wniebowstąpienia na Górze Oliwnej, a także studni Jakuba w Sychem[3]. Najwięcej uwagi poświęcił Jerozolimie[1][2].
Relacja z podróży Arkulfa została wykorzystana przez Bedę Czcigodnego do napisania dzieła Liber de locis sanctis[2]. Beda zamieścił krótką wzmiankę na ten temat także w „Historia ecclesiastica gentis Anglorum”[3].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d Adamnan z Hy: The pilgrimage of Arculfus in the Holy Land (Opowieść biskupa Arkulfa). Londyn: 1895.
- ↑ a b c d e Adamnan z Hy: Opowieść biskupa Arkulfa [w: Do Ziemi Świętej: najstarsze opisy pielgrzymek do Ziemi Świętej IV-VIII w. (wybór, wstęp, wprowadzenie i oprac. Piotr Iwaszkiewicz)]. Kraków: Wydawnictwo WAM, 2010, seria: Ojcowie Żywi t. 13, s. 237-273. ISBN 978-83-7505-183-4.
- ↑ a b c Arculf, [w:] Encyclopædia Britannica [dostęp 2013-12-22] (ang.).
- ↑ Aurelius Mertens: Who was a Christian in the Holy Land?. www.christusrex.org. [dostęp 2019-02-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-05)]. (ang.).
- ↑ Jerome Murphy-O’Connor: Keys to Jerusalem: Collected Essays. Oxford: Oxford University Press, 2012, s. 336. ISBN 978-0-19-964202-1.