Aripert II
Aripert II (również Aribert) – król Longobardów w latach 701–712. Był księciem Turynu i synem króla Raginperta i tym samym potomkiem bawarskiej dynastii, z tronem związany był już co najmniej od 700. Został usunięty przez Liutperta, który rządził w latach 700–702 z wyjątkiem 701, gdy Raginpert przejął tron. Po śmierci ojca również próbował objąć tron. Pokonał Liutperta i ludzi regenta Anspranda w Pawii i pojmał króla, którego później udusił w jego łóżku. Przejął stolicę i wygnał Anspranda za Alpy. W pełni uchwycił władzę w 703. Władał nieprzerwanie do swej śmierci. Jego rządy były burzliwe. W 703 książę Spoleto Faroald II zaatakował egzarchat Rawenny, lecz Aripert odmówił mu wsparcia, gdyż zależało mu na dobrych stosunkach z papiestwem i Bizancjum. Próbował jednak zaznaczyć swój autorytet w Spoleto i Benewencie w obrębie Mezzogiorno. Pielęgnował przyjaźń z papieżem Janem VI przez ofiarowanie Stolicy Apostolskiej rozległych obszarów w Alpach Kotyjskich. Musiał jednakże radzić sobie z wieloma buntami i napadami Słoweńców na Wenecję. W 711 Ansprand, którego wcześniej wygnał, powrócił z armią od Teodeberta księcia Bawarii. Wielu Austriaków (ludzi z Wenecji i wschodu) przyłączyło się do wracającego regenta i wywiązała się bitwa niedaleko Pawii. Aripert uciekł do stolicy przed przeciwnikami, zrabował skarbiec i próbował uciec nocą do Galii. Utonął w rzece Ticino, a Anspranda ogłoszono władcą. Był ostatnim władcą bawarskim, który nosił żelazną koronę Longobardów.
| |
| książę Turynu | |
| Okres | |
|---|---|
| król Longobardów | |
| Okres | |
| Dane biograficzne | |
| Data śmierci | |
| Ojciec | |
Aripert II (również Aribert) – król Longobardów w latach 701–712.
Był księciem Turynu i synem króla Raginperta i tym samym potomkiem bawarskiej dynastii, z tronem związany był już co najmniej od 700. Został usunięty przez Liutperta, który rządził w latach 700–702 z wyjątkiem 701, gdy Raginpert przejął tron. Po śmierci ojca również próbował objąć tron. Pokonał Liutperta i ludzi regenta Anspranda w Pawii i pojmał króla, którego później udusił w jego łóżku. Przejął stolicę i wygnał Anspranda za Alpy. W pełni uchwycił władzę w 703.
Władał nieprzerwanie do swej śmierci. Jego rządy były burzliwe. W 703 książę Spoleto Faroald II zaatakował egzarchat Rawenny, lecz Aripert odmówił mu wsparcia, gdyż zależało mu na dobrych stosunkach z papiestwem i Bizancjum. Próbował jednak zaznaczyć swój autorytet w Spoleto i Benewencie w obrębie Mezzogiorno. Pielęgnował przyjaźń z papieżem Janem VI przez ofiarowanie Stolicy Apostolskiej rozległych obszarów w Alpach Kotyjskich. Musiał jednakże radzić sobie z wieloma buntami i napadami Słoweńców na Wenecję.
W 711 Ansprand, którego wcześniej wygnał, powrócił z armią od Teodeberta księcia Bawarii. Wielu Austriaków (ludzi z Wenecji i wschodu) przyłączyło się do wracającego regenta i wywiązała się bitwa niedaleko Pawii. Aripert uciekł do stolicy przed przeciwnikami, zrabował skarbiec i próbował uciec nocą do Galii. Utonął w rzece Ticino[1], a Anspranda ogłoszono władcą. Był ostatnim władcą bawarskim, który nosił żelazną koronę Longobardów.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Na Wyspach Brytyjskich. Karolingowie. T. 16. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 216. ISBN 83-7425-568-4.
| Regnum Italiæ (476-493) |
| ||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Królestwo Ostrogotów (493-553) | |||||||||||||
| Królestwo Longobardów (565-775) |
| ||||||||||||
| Frankijscy królowie Longobardów, następnie Włoch (774-963) |
|
