Antrovis

Antrovis (Międzynarodowe Centrum Odnowy Ludzi i Ziemi „Antrovis”) – ruch religijny działający w latach 80. i 90. XX wieku, założony przez bioenergoterapeutę Edwarda Mielnika we Wrocławiu^[1].

Edward Mielnik (ur. 1941^[2]) pracował jako palacz kotłów wysokoprężnych. W 1983 roku miała objawić się mu Matka Boska, nakłaniająca go do ocalenia Słowian dzięki pomocy „kosmitów”^[3]. Mielnik rozpoczął nauczanie na niewielką skalę we Wrocławiu, ale pod koniec lat 80. jego działalność obejmowała już także Warszawę, Kraków i Katowice^[2].

Według różnych źródeł Antrovis powstał albo na początku^[4], albo w drugiej połowie lat 80.^[1][5] W latach 1990–1994 działał jako stowarzyszenie. Główna siedziba mieściła się we Wrocławiu. Oddział Antrovisu powstał w Warszawie, jego sympatycy działali także między innymi: w Krakowie, Poznaniu, Szczecinie oraz wśród Polonii w Niemczech i Holandii^[1]. Po rozwiązaniu stowarzyszenia, w Lubece założono centralę ruchu, działającą pod nazwą: Międzynarodowe Centrum Odnowy Ludzi i Ziemi Antrovis. Oddział Antrovisu w Warszawie istniał do 1998 roku^[1]. Ruch prawdopodobnie rozwiązał się pod koniec lat 90.^[6]

Antrovis łączył wiarę w świętość narodów słowiańskich z ufologią i chrześcijaństwem^[7]. Zgodnie z naukami Mielnika, Słowianie z planety Atlanta mieli osiedlić się na terenie dzisiejszej Polski osiem miliardów lat temu. Słowianie byli strażnikami kanonu dwunastu praw uniwersalnych^[8]. Prawie równocześnie na Ziemię przybyli Hebrajczycy z planety Hebro, zwani „strażnikami wolnej woli”^[9]. Przybysze z planety Hebro mieli wcześniej głosić wśród ludzi idee równości i wolności, co miało doprowadzić Ziemian do nieszczęścia. Zdaniem ruchu, wolność miała charakter destrukcyjny^[10]. Obie cywilizacje były skonfliktowane, a walka pomiędzy Słowianami a Hebrajczykami miała doprowadzić do zniszczenia obecnie istniejącej struktury kosmosu^[8].

Według Mielnika obecna cywilizacja była siódmą i ostatnią z ziemskich cywilizacji. Do 2000 roku wszystkie cywilizacje miały pojednać się pod przewodnictwem Polan^[8]. Antrovis głosił koniec ery wolnej woli i potrzebę przygotowania ludzi do nowego, antymaterialnego cyklu kosmosu^[11]. Nieliczni mieli przeżyć koniec poprzez ucieczkę na pokładach statków przysłanych z innych planet. Ewakuacja miała odbyć się na Ślęży. W ewakuacji pierwszeństwo mieli mieć Słowianie (w szczególności Polacy, uznani za naród wybrany). Zagładę miało przeżyć 144 tys. ludzi białej rasy i 600 tys. innych ras^[12]. Ocaleni mieli dolecieć do planety Mirinda^[4]. Zdaniem Antrovisu, główni przedstawiciele ruchu, wcześniej przygotowani oraz posiadający silne i pożyteczne pole bioenergoelektryczne, ewakuowani byli w latach 90. Według liderów ruchu odbyło się kilka indywidualnych ewakuacji^[13].

W książce pt. Wizja Nazarejczyka ruch Antrovis propagował reinkarnację, powołując się na Nowy Testament^[14]. Ponadto głosił, że Jan Paweł II zostanie zamordowany w 1994 roku^[4].

Swoją ideologię Antrovis publikował w miesięczniku „Nie z tej Ziemi”^[11].

Działalność Antrovisu wzbudzała dużo kontrowersji. Sam ruch był nazywany sektą. Werbowano do niego młodych ludzi, co spotykało się z oburzeniem rodziców i opinii publicznej^[15].

W sierpniu 1993 roku zaginął szesnastolatek mający wcześniej kontakty z Antrovisem. Według policji zaginęły też dwie inne osoby związane z ruchem^[16]. Znane były również przypadki okaleczeń i odmowy leczenia przez członków Antrovisu^[17].

W 2006 roku przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Obrony przed Sektami Ryszard Nowak opublikował „Raport o sektach”, gdzie umieścił Antrovis na liście szesnastu sekt działających na terenie Polski. Raport został skrytykowany przez ośrodki informacji o sektach i nowych ruchach religijnych. W oświadczeniu opublikowanym na portalu ekumenizm.pl zwrócono między innymi uwagę na to, że Antrovis nie jest aktywny od kilku lat^[18].

• Anioły Nieba
• Heaven’s Gate
• Raelizm

• TadeuszT. Doktór TadeuszT., Nowe ruchy religijne i parareligijne w Polsce: mały słownik, Verbinum, 1999, ISBN 83-7192-074-1 .
• BogdanB. Ferdek BogdanB., Eschatologia nowych ruchów religijnych, „Wrocławski Przegląd Teologiczny”, 1/1, 1993 [dostęp 2025-10-01] .
• Marek T.M.T. Glogier Marek T.M.T., Przegląd czasopism polskich mniejszości religijnych w latach 1944–1990, „Kwartalnik Historii Prasy Polskiej”, 32/1, 1993 .
• JuliuszJ. Iwanicki JuliuszJ., Sprawozdanie z IX Ogólnopolskiej Konferencji Naukowej „Religia a kultura popularna”, „Humaniora. Czasopismo Internetowe” (4 (20)), 2017 [zarchiwizowane 2022-10-04] .
• EsteraE. Lobkowicz EsteraE., UFO w perspektywie chrześcijańskiej, Apostolicum, 2001, ISBN 83-7031-267-5 .
• PiotrP. Marchwicki PiotrP., Nowe ruchy religijne, „Seminare. Poszukiwania naukowe”, 16, 2000 .
• TadeuszT. Paleczny TadeuszT., Kontestacja: Formy buntu we współczesnym społeczeństwie, Kraków: Uniwersytet Jagielloński, 1997 .
• TadeuszT. Paleczny TadeuszT., W poszukiwaniu utraconego raju, Kraków: Uniwersytet Jagielloński, 1998 .
• MichałM. Pawleta MichałM., Past in the Present: Mount Ślęża According to Pierre Nora's "Sites of Memory" (Lieux de mémoire) Concept, „Folia Praehistorica Posnaniensia”, Instytut Prahistorii UAM w Poznaniu, 2017 [dostęp 2025-10-01]  (ang.).
• Sabrina P.S.P. Ramet Sabrina P.S.P., Nihil Obstat: Religion, Politics, and Social Change in East-Central Europe and Russia, Durham (Karolina Północna): Duke University Press, 1998, ISBN 978-0822320708 .
• MarlenaM. Stradomska MarlenaM., Psychologiczne predyktory zachowań autodestrukcyjnych u dzieci i młodzieży – aspekt suicydogennych sekt, „Humanum Międzynarodowe Studia Społeczno-Humanistyczne”, 24 (1), Instytut Studiów Międzynarodowych i Edukacji HUMANUM, 2017 .
• JarosławJ. Tomasiewicz JarosławJ., Między tradycją i ponowoczesnością: neopoganie Europy Wschodniej w obliczu globalizacji, „Studia Religiologica”, 46 (4), 2013 .
• MałgorzataM. Winiarczyk-Kossakowska MałgorzataM., Państwowe prawo wyznaniowe: w praktyce administracyjnej, Warszawa: Scholar, 1999, ISBN 83-87367-96-6 .