Andrew Maynard
Andrew Lester Maynard (ur. 8 kwietnia 1964 w Laurel) – amerykański bokser wagi półciężkiej i junior ciężkiej, mistrz olimpijski z Seulu (1988), brązowy medalista igrzysk panamerykańskich w Indianapolis (1987). Dwukrotny mistrz Stanów Zjednoczonych w wadze półciężkiej. W 1987 zdobył złoty medal, pokonując w finałowej walce Bomaniego Parkera. Rok później wywalczył tytuł po wygranej w decydującym pojedynku z Josephem Pembertonem. W 1987 roku uczestniczył w igrzyskach panamerykańskich w Indianapolis. W ćwierćfinale pokonał Argentyńczyka Oscara Gonzaleza, zaś w półfinale został pokonany przez Kubańczyka Pablo Romero, zdobywając ostatecznie brązowy medal. W 1988 roku wystąpił w igrzyskach olimpijskich w Seulu. Pokonał najpierw Mika Masoe, następnie zaś Lajosa Erősa. W półfinale wygrał z Henrykiem Petrichem, natomiast w walce finałowej zwyciężył Nurmagomieda Szanawazowa, zdobywając mistrzostwo olimpijskie. W latach 1989–2000 stoczył 40 walk na zawodowym ringu. Wygrał 26 z nich, w tym 21 przez nokaut. 16 października 1992 roku przegrał z Francuzem Anacletem Wambą pojedynek o zawodowe mistrzostw świata wagi junior ciężkiej.
| ||||||||||||||||
| Data i miejsce urodzenia |
8 kwietnia 1964 | |||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Obywatelstwo | ||||||||||||||||
| Wzrost |
183 cm | |||||||||||||||
| Kategoria wagowa |
półciężka | |||||||||||||||
| Bilans walk zawodowych | ||||||||||||||||
| Liczba walk |
40 | |||||||||||||||
| Zwycięstwa |
26 | |||||||||||||||
| Przez nokauty |
21 | |||||||||||||||
| Porażki |
13 | |||||||||||||||
| Remisy |
1 | |||||||||||||||
| Dorobek medalowy | ||||||||||||||||
| ||||||||||||||||
Andrew Lester Maynard (ur. 8 kwietnia 1964 w Laurel) – amerykański bokser wagi półciężkiej i junior ciężkiej, mistrz olimpijski z Seulu (1988), brązowy medalista igrzysk panamerykańskich w Indianapolis (1987).
Dwukrotny mistrz Stanów Zjednoczonych w wadze półciężkiej. W 1987 zdobył złoty medal, pokonując w finałowej walce Bomaniego Parkera[1]. Rok później wywalczył tytuł po wygranej w decydującym pojedynku z Josephem Pembertonem[2].
W 1987 roku uczestniczył w igrzyskach panamerykańskich w Indianapolis. W ćwierćfinale pokonał Argentyńczyka Oscara Gonzaleza, zaś w półfinale został pokonany przez Kubańczyka Pablo Romero, zdobywając ostatecznie brązowy medal[3].
W 1988 roku wystąpił w igrzyskach olimpijskich w Seulu. Pokonał najpierw Mika Masoe, następnie zaś Lajosa Erősa. W półfinale wygrał z Henrykiem Petrichem, natomiast w walce finałowej zwyciężył Nurmagomieda Szanawazowa, zdobywając mistrzostwo olimpijskie[4].
W latach 1989–2000 stoczył 40 walk na zawodowym ringu. Wygrał 26 z nich, w tym 21 przez nokaut. 16 października 1992 roku przegrał z Francuzem Anacletem Wambą pojedynek o zawodowe mistrzostw świata wagi junior ciężkiej[5].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Unites States National Championships – Buffalo – March 30 – April 4 1987. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).
- ↑ United States National Championships – Colorado Springs – March 25 – April 1 1988. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).
- ↑ 10.Panamerican Games – Indianapolis, USA – August 8-23 1987. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).
- ↑ 24.Olympic Games – Seoul, South Korea – September 17 – October 2 1988. amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).
- ↑ Andrew Maynard. boxrec.com. [dostęp 2012-04-15]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Andrew Maynard Biography and Olympic Results. sports-reference.com. [dostęp 2012-04-15]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-12-21)]. (ang.).
