Andrew Butler

Andrew Pickens Butler

Data i miejsce urodzenia	18 listopada 1796 Edgefield
Data i miejsce śmierci	25 maja 1857 hrabstwo Edgefield
Członek Senatu z Karoliny Południowej
Okres	od 4 grudnia 1846 do 25 maja 1857
Przynależność polityczna	Partia Demokratyczna
Multimedia w Wikimedia Commons

Andrew Pickens Smith Butler (ur. 18 listopada 1796 w Edgefield, zm. 25 maja 1857) – amerykański polityk, senator z Karoliny Południowej. Zwolennik i obrońca niewolnictwa.

Urodził się 18 listopada 1796 r. w Edgefield^[1], w rodzinie gen. Williama Butlera i Behethland Foote Moore^[2]. Uczęszczał do Doctor Waddell’s Academy w Willington, a w 1817 r. ukończył South Carolina College (późniejszy University of South Carolina). Butler ukończył prawo i został przyjęty do palestry w 1818 r. Jako prawnik praktykował w Columbii, Edgefield, Lexington, Barnwell i Newberry^[1]. W Columbii pracował krótko, szybko wrócił do rodzinnego Edgefield, gdzie oprócz lukratywnej praktyki adwokackiej prowadził również 1000-akrową plantację, na której miał kilkudziesięciu niewolników. Częściowo powodzenie na początku kariery zawdzięczał znajomości z Johnem C. Calhounem^[2].

W latach 1824–1831^[2] zasiadał w stanowej Izbie Reprezentantów i był w 1824 r. doradcą w administracji gubernatora Karoliny Południowej^[1]. W latach 1832–1833 zasiadał w stanowym Senacie^[2]. W 1833 r. został mianowany sędzią w okręgowym sądzie karnym Karoliny Południowej, a potem w latach 1835–1846 był sędzią w sądzie cywilnym tego samego okręgu^[1]. Dzięki poparciu Calhouna^[2] został z ramienia Demokratów Praw Stanowych wybrany do Senatu Stanów Zjednoczonych, by zapełnić wakat po rezygnacji senatora George′a McDuffiego. Kolejno w 1848 i 1854 r. uzyskiwał z poparciem Partii Demokratycznej reelekcje. Łącznie zasiadał w izbie od 4 grudnia 1846 r. aż do śmierci, przez cały okres będąc członkiem komisji sprawiedliwości^[1], był też jej przewodniczącym^[3].

Podobnie jak Calhoun twierdził, że rząd federalny nie ma kompetencji, by decydować o kwestiach niewolnictwa na nowych terytoriach, protestował przeciwko żądaniu Kalifornii zakazania na jej terenie niewolnictwa po przyjęciu do Unii i wzywał do stworzenia bardziej skutecznego prawa przeciw zbiegłym niewolnikom. Po śmierci Calhouna poparł Kompromis 1850 roku^[2]. Był jednym ze współtwórców ustawy o Kansas i Nebrasce, która utworzyła nowe terytoria Kansas i Nebraska na zachód od rzeki Missouri. Wraz z innymi zwolennikami niewolnictwa, Davidem Atchinsonem z Missouri i Jamesem Masonem oraz Robertem M. T. Hunterem z Wirginii, naciskał na przewodniczącego senackiej komisji terytoriów Stephena Douglasa w kwestii dopuszczenia niewolnictwa na nowych terenach. Przyjęta ustawa doprowadziła z czasem do wzrostu napięcia między północnymi i południowymi stanami, które ostatecznie przekształciło się w wojnę secesyjną^[3]. 20 maja 1856 r.^[4] abolicjonista Charles Sumner w swojej mowie Zbrodnia przeciw Kansas^[3] skrytykował zwolenników niewolnictwa, a Butlera nazwał sutenerem i zasugerował, że uprawia seks z niewolnicami^[4]. Butler był podczas tego przemówienia nieobecny^[2]. Dwa dni później jego siostrzeniec i również kongresmen Preston Brooks pobił Sumnera laską do nieprzytomności^[4].

Zmarł 25 maja 1857 r. w hrabstwie Edgefield^[1], po dwóch latach od udaru, który wyłączył go z czynnej polityki^[3].

Żonaty z Susan Anne Simkins (zm. 1830), w 1832 r. ożenił się z Harriet Hayne (zm. 1834) i miał z nią córkę Eloise^[2]. Jego bratankiem był Matthew Butler^[1].