3DO Interactive Multiplayer

3DO Interactive Multiplayer

Typ	konsola gier wideo
Producent	Panasonic, Sanyo oraz GoldStar
Generacja	piąta generacja
Premiera	Ameryka Północna: październik 1993[1] Japonia: 20 marca 1994[1] Europa Zachodnia: wrzesień 1994[1] Polska: marzec 1995[2]
CPU	12.5 MHz ARM60
GPU	Panasonic FZ-1 "Madam"
Pamięć operacyjna	2 MB RAM
Nośniki danych	CD-ROM
Kontrolery	do 2 padów
Sprzedanych jednostek	2 miliony[3]
Najlepiej sprzedawana gra	Gex - 1 milion[4]
Następca	M2
Multimedia w Wikimedia Commons

3DO Interactive Multiplayer (najczęściej po prostu 3DO) – konsola gier wideo produkowana od 1993 przez m.in Panasonic, Sanyo i GoldStar na podstawie specyfikacji stworzonej przez spółkę The 3DO Company.^[1]

W 1991 roku, Trip Hawkins, były pracownik Electronic Arts postanowił utworzyć własną spółkę o nazwie The 3DO Company. Jego celem było zaprojektowanie konsoli, która zrewolucjonizuje branżę gier oraz stosunki między przedsiębiorstwami. W jego założeniu gry traciły z powodu zbyt dużych restrykcji oraz monopoli japońskich spółek - Sega oraz Nintendo. Postawiono sobie za cel stworzenie konsoli gier wideo piątej generacji z napędem CD, które byłyby produkowane przez partnerów na podstawie różnych licencji. The 3DO Company zarabiałoby na opłacie licencyjnej od każdej sprzedanej konsoli i każdej wyprodukowanej gry. Hawkins oferował producentom lepsze warunki umów, niższe opłaty licencyjne (3 dolary od każdej wyprodukowanej gry) niż konkurencja i mniejsze koszty produkcji płyt od kartridży. W przeciwieństwie do Super Nintendo i Sega Mega Drive, sprzęt nie miał blokady regionalnej oraz wymyślono własny system klasyfikacji kategorii wiekowej, jeszcze przed wprowadzeniem takiego rozwiązania w całej branży. Ponadto w nazwie umieszczono "Interactive Multiplayer" mający sugerować, iż system nie jest jedynie do gier ale ma też opcje odtwarzania filmów czy wieży stereo.^[1][5][6]

Konsola zadebiutowała w październiku 1993 roku w Stanach Zjednoczonych, wraz z grą Crash 'N Burn a pierwszym producentem, który uruchomił produkcję było Panasonic. W momencie premiery, cena w porównaniu z konkurencyjnymi urządzeniami była bardzo wysoka. Nie pomagały niedobory oraz niewielka liczba tytułów z których większość to porty istniejących już gier lub średnie produkcje, nie ukazujące pełnych możliwości systemy. Pełnoskalowa dystrybucja oraz wydawanie gier rozpoczęła się w marcu 1994 roku. W międzyczasie Panasonic zapoczątkował agresywną kampanię reklamową, nazywając inne systemy "zabawkami dla dzieci" oraz ogłoszono zbliżającą się epokę multimedialną, gdzie 3DO miało być pierwszym takim systemem wielofunkcyjnym.^[1][6]

W tym samym momencie 3DO Company wydało system w Japonii, gdzie do końca roku sprzedano 100,000 egzemplarzy. Udało się zdobyć zaufanie lokalnych partnerów jak Goldstar oraz Samsung i zaczęto tworzyć nowe modele systemu, w bardziej przystępnej cenie. W sierpniu 1994 roku, 3DO zadebiutowało w Europie, gdzie podobnie jak w Japonii system cieszył się początkowo dobrymi wynikami.^[1] W marcu 1995, konsola została wydana w Polsce przez przedsiębiorstwo Discomp, ponieważ polskie oddziały Panasonic i Goldstar nie był zainteresowane dystrybucją. Sprowadzano modele FZ-1, FZ-10 i GDO-101M, których cena podobnie jak w reszcie krajów na świecie była bardzo wysoka^[2][7][8].

Gdy pod koniec 1994 roku pojawiło się Sony PlayStation i Sega Saturn z niższą ceną oraz sprzętową obsługą grafiki 3D, gry na konsolę 3DO zostały uznane za gorsze, a dla produktu 3DO nie było już żadnego ratunku. Od początku kolejnego roku sprzedaż zaczęła gwałtownie spadać. Nie pomógł wizerunek konsoli postrzeganej jako niedostępny system tylko dla bogatych. Konsola cierpiała na niedobór tytułów, ponieważ ze względu na liberalną politykę wydawniczą zdarzały się gry bardzo dobre ale też bardzo słabe, przez co wiele osób obawiało się wydawać pieniądze. Jeszcze gorsza była polityka komunikacji 3DO Company z wydawcami oraz brak koordynacji pomiędzy producentami urządzenia. Konkurenci zaczęli oferować wszystko to czego 3DO brakowało i dodatkowo po znacznie mniejszej cenie.^[5][6]

W 1996 roku Hawkins ogłosił projekt nowej konsoli kolejnej generacji o kodowej nazwie M2 w kolaboracji z Panasonic Corporation Co., Ltd. Początkowo system miał być przystawką do istniejącej już konsoli, jednak ostatecznie zdecydowano się na osoby system w pełni kompatybilny z 3DO. W międzyczasie reszta zaufanych deweloperów opuściła konsolę 3DO na rzecz innych sprzętów, zostawiając Hawkins jako jedynego wydawcę gier na jego własną konsolę. Wycofano ją w tym samym roku po sprzedaniu prawie 2 milionów egzemplarzy i skupiono się nad doskonaleniem M2, które wstrzymano w 1997 roku a 3DO Company zajęło się wydawaniem gier na inne platformy.^[3][6][9]

Panasonic FZ-1 REAL 3DO Interactive Multiplayer - Pierwsze licencjonowane urządzenie opracowane przez firmę Matsushita. Miało swoją premierę na przełomie 1993 i 1994 roku^[10].

Panasonic FZ-10 R·E·A·L 3DO Interactive Multiplayer - Drugie urządzenie na licencji 3DO projektu Matsushity. Zostało wydane pod koniec 1994 roku.

Panasonic N-1005 3DO CD Changer "ROBO" - Trzecie urządzenie 3DO opracowane przez Matsushitę. Zostało wydane tylko w Japonii. Wyposażone zosta;p w pięć napędów CD.

GoldStar GDO-101 Alive 3DO Interactive Multiplayer - Urządzenie opracowane przez GoldStar. Miało swoją premierę w 1994 roku.

GoldStar GDO-101M 3DO Interactive Multiplayer - Zmodyfikowana wersja GDO-101 Alive, stworzona z myślą o rynkach zachodnich.

GoldStar GDO-202 3DO Interactive Multiplayer - Następca obu dotychczasowych modeli firmy GoldStar. Dostępny był tylko w Europie i Korei.

GoldStar GDO-203 3DO Alive II - Następca modelu GDO-202. Urządzenie wydano w 1995 roku wyłącznie w Korei Południowej i dość szybko wycofano z produkcji.

Sanyo IMP-21J TRY 3DO Interactive Multiplayer - Konsola opracowana przez Sanyo. Została wydana w marcu 1995 roku i dostępna była tylko na rynku japońskim^[11].

Creative 3DO Blaster - Akcesorium komputerowe zawierające podzespoły 3DO. Zostało opracowane przez firmę Creative Labs i wydano je w 1994 roku.

Automaty American Laser Games - niektóre automaty firmy ALG korzystały z podzespołów 3DO i dzieliły gry z tą platformą.

DMB-800 - Urządzenie produkowane przez firmę Samsung. Zostało stworzone z myślą o rynku koreańskim. Model ten wspiera karaoke oraz VCD^[12].

• 
  Panasonic FZ-1
• 
  GoldStar GDO-101M
• 
  Panasonic FZ-10
• 
  Sanyo IMP-21J TRY

• CPU – 32-bitowy procesor RISC 12.5 MHz ARM60, koprocesor matematyczny, 32 kb SRAM
• Pamięć konsoli – 2 MB RAM, 1 MB Video RAM
• Procesor graficzny – tryby graficzne 320x240 lub 320x480, 24-bitowa paleta kolorów
• Dźwięk – 20-bitowy procesor DSP, wsparcie dla dźwięku przestrzennego Dolby Surround
• Napęd dysków CD-ROM podwójnej prędkości

Na konsolę wydano około 250 gier.^[1] Do najlepiej sprzedających się należą m.in Gex.^[4] Wśród najlepiej ocenianych wymienia się m.in The Need for Speed, Super Street Fighter II Turbo, Samurai Shodown, Alone in the Dark, Myst, Crash ‘N Burn, Escape from Monster Manor i Total Eclipse.^[1][6]