Jules Michelet
Jules Michelet (Parijs, 21 augustus 1798 - Hyères, 9 februari 1874) was een Frans historicus. Het doel van Michelet was om het verleden te herscheppen, waardoor zijn werk een levendig karakter heeft. Met zijn 17-delige Histoire de France (1833-1867) was hij een van de belangrijkste en populairste historici van zijn tijd en bepaalde hij lange tijd het beeld van het Franse verleden. Michelet introduceerde het historisme in de Franse geschiedschrijving en geldt als een belangrijk geschiedfilosoof. Hoewel hij zo veel mogelijk het verleden zelf wilde laten spreken zijn zijn eigen politieke en ideologische opvattingen zeer goed herkenbaar in zijn werk. Na de Julirevolutie bekwam Michelet in 1830 een aanstelling in de Archives nationales. In 1838 bekleedde hij de leerstoel geschiedenis in het Collège de France. Van beide functies werd hij in 1852 ontheven omdat hij weigerde de eed aan het keizerrijk van Napoleon III af te leggen. Als schrijver en orator was hij zo productief en populair dat hij van zijn royalty's kon leven. Michelet bood de Fransen een nationalistisch beeld van het verleden met veel aandacht voor de onderdrukten en een grote nadruk op democratische bewegingen. Van koningen en geestelijken moest hij maar weinig hebben. Zijn beschrijving van Jeanne d'Arc maakte haar tot een icoon van Frankrijk. Naast zijn Histoire de France schreef hij ook nog een zevendelige Histoire de la Revolution Française (1847-1853). La Sorcière (1862) een werk over de geschiedenis van de heksenvervolgingen, geeft een zeer levendig, maar sterk vertekend beeld van het verleden als gevolg van Michelets antiklerikalisme.
| Jules Michelet | ||||
|---|---|---|---|---|
| ||||
| Persoonsgegevens | ||||
| Geboortedatum | 21 augustus 1798 | |||
| Geboorteplaats | Parijs | |||
| Overlijdensdatum | 9 februari 1874 | |||
| Overlijdensplaats | Hyères | |||
| Geboorteland | Frankrijk | |||
| Handtekening | 
| |||
| Opleiding en beroep | ||||
| Opleiding gevolgd aan | Lycée Charlemagne (1812 – 1816)
| |||
| Beroep | historicus,[1] archivaris, schrijver,[2] dagboekschrijver, professor,[3] vertaler, filosoof
| |||
| Werkveld(en) | geschiedenis van Frankrijk, historicisme
| |||
| Oriënterende gegevens | ||||
| Jaren actief | 1821–1874 | |||
| Geschreven voor | Revue des deux Mondes
| |||
| Invloeden | John Locke, Nicolas de Condorcet, David Hume, Gottfried Wilhelm Leibniz
| |||
| Werken | ||||
| Genre(s) | geschiedschrijving | |||
| Stroming(en) | historisme | |||
| Bekende werken | Histoire de France, Histoire de la Revolution Française, La Sorcière | |||
| Erkenning en lidmaatschap | ||||
| Lid van | Académie des Sciences Morales et Politiques, Société des antiquaires de la Morinie, Comité des travaux historiques et scientifiques, Société de l'histoire de France
| |||
| Prijzen en onderscheidingen | Concours général, Ridder in het Legioen van Eer (1833)
| |||
| RKD-profiel | ||||
| Lijst van Franstalige schrijvers | ||||
| ||||
Jules Michelet (Parijs, 21 augustus 1798 - Hyères, 9 februari 1874) was een Frans historicus. Het doel van Michelet was om het verleden te herscheppen, waardoor zijn werk een levendig karakter heeft. Met zijn 17-delige Histoire de France (1833-1867) was hij een van de belangrijkste en populairste historici van zijn tijd en bepaalde hij lange tijd het beeld van het Franse verleden.
Michelet introduceerde het historisme in de Franse geschiedschrijving en geldt als een belangrijk geschiedfilosoof. Hoewel hij zo veel mogelijk het verleden zelf wilde laten spreken zijn zijn eigen politieke en ideologische opvattingen zeer goed herkenbaar in zijn werk.
Na de Julirevolutie bekwam Michelet in 1830 een aanstelling in de Archives nationales. In 1838 bekleedde hij de leerstoel geschiedenis in het Collège de France. Van beide functies werd hij in 1852 ontheven omdat hij weigerde de eed aan het keizerrijk van Napoleon III af te leggen.[4] Als schrijver en orator was hij zo productief en populair dat hij van zijn royalty's kon leven.
Michelet bood de Fransen een nationalistisch beeld van het verleden met veel aandacht voor de onderdrukten en een grote nadruk op democratische bewegingen. Van koningen en geestelijken moest hij maar weinig hebben. Zijn beschrijving van Jeanne d'Arc maakte haar tot een icoon van Frankrijk.
Naast zijn Histoire de France schreef hij ook nog een zevendelige Histoire de la Revolution Française (1847-1853). La Sorcière (1862) een werk over de geschiedenis van de heksenvervolgingen, geeft een zeer levendig, maar sterk vertekend beeld van het verleden als gevolg van Michelets antiklerikalisme.
- (en) Jules Michelet op britannica.com
