Giselbert I
Giselbert I was graaf van de Maasgouw (vanaf ±830), de Haspengouw en de Lommegouw (beiden vanaf 848). Mogelijk was hij een zoon van een edelman genaamd Reginar, die in 818 te Aken gestraft werd voor zijn deelname aan de opstand van Bernhard van Italië en overleed aan de gevolgen van zijn straf. Indien dit verwantschap correct is, bereikte Giselbert de meerderjarigheid omstreeks 830. In 841 werd hij vermeld als comes Mansuariorum, dat doorgaans begrepen wordt als "graaf van de Maasgouw". In 840 hielden Giselbert en "enkele andere graven voorbij het Kolenwoud" zich afzijdig in de opvolgingsstrijd tussen Karel de Kale en Lotharius I. Na de Slag bij Fontenoy (841) sloten zij zich aan bij Karel. Door het Verdrag van Verdun (843) werd Giselbert een vazal van Lotharius I. In 846 kon hij diens dochter, vermoedelijk "Ermengarde" geheten naar haar moeder, meevoeren naar het Hof van Pepijn II van Aquitanië. Daar trouwden ze zonder toestemming van Lotharius. In 848 werd koning Pepijn afgezet. Giselbert en Ermengarde moesten terugkeren naar Midden-Francië en verzoenden zich met Lotharius. Deze erkende het huwelijk en beleende zijn schoonzoon bijkomend met de Haspengouw en de Lommegouw. Door het Verdrag van Prüm (855) kwamen Giselberts gouwen bij West-Francië, maar in 880 werden ze bij het Oost-Frankische Rijk gevoegd. Giselbert werd een laatste maal vermeld in 885, bij een schenking in de naburige gouw Condroz. Zijn vermoedelijke zoon en opvolger was Reinier I van de Henegouw.
| Giselbert I | ||
|---|---|---|
| ±815 – ±885 | ||
| Familie | ||
| Dynastie | Huis der Reiniers | |
| Partner | Een dochter van Lotharius I | |
| Kinderen | Reinier I van de Henegouw | |
Giselbert I was graaf van de Maasgouw (vanaf ±830), de Haspengouw en de Lommegouw (beiden vanaf 848). Mogelijk was hij een zoon van een edelman genaamd Reginar, die in 818 te Aken gestraft werd voor zijn deelname aan de opstand van Bernhard van Italië en overleed aan de gevolgen van zijn straf. Indien dit verwantschap correct is, bereikte Giselbert de meerderjarigheid omstreeks 830. In 841 werd hij vermeld als comes Mansuariorum, dat doorgaans begrepen wordt als "graaf van de Maasgouw".
In 840 hielden Giselbert en "enkele andere graven voorbij het Kolenwoud" zich afzijdig in de opvolgingsstrijd tussen Karel de Kale en Lotharius I. Na de Slag bij Fontenoy (841) sloten zij zich aan bij Karel. Door het Verdrag van Verdun (843) werd Giselbert een vazal van Lotharius I. In 846 kon hij diens dochter, vermoedelijk "Ermengarde" geheten naar haar moeder, meevoeren naar het Hof van Pepijn II van Aquitanië. Daar trouwden ze zonder toestemming van Lotharius.
In 848 werd koning Pepijn afgezet. Giselbert en Ermengarde moesten terugkeren naar Midden-Francië en verzoenden zich met Lotharius. Deze erkende het huwelijk en beleende zijn schoonzoon bijkomend met de Haspengouw en de Lommegouw. Door het Verdrag van Prüm (855) kwamen Giselberts gouwen bij West-Francië, maar in 880 werden ze bij het Oost-Frankische Rijk gevoegd. Giselbert werd een laatste maal vermeld in 885, bij een schenking in de naburige gouw Condroz. Zijn vermoedelijke zoon en opvolger was Reinier I van de Henegouw.